Vroeger was lachen al wat jij kon
en alle dagen scheen de zon
maar laatste weken heeft gebleken
dat de morgen niet meer komt.
Je eet je bord opeens niet leeg
en je gezicht wordt dun en bleek
en pappa ziet dat jij verdriet
met een neppe lach vermomt.
Ik wil dat je weet dat het me spijt
dat ik stierf mijn kleine meid
en dat ik droom van dagen vroom
waarop die mooie zon weer schijnt.