De Poliepgaard

Thea was een oudere vrouw die in een klein houten huisje aan de rand van het Tondelwoud woonde. Ze had niet veel tot bezit, maar ze had al wat haar dierbaar was. Het meest waardevolle van dat wat haar huis deelde was Filip. Filip was een jonge kater met vacht als grafiet. Als jong heeft Thea hem diep in het woud horen zingen en hem visjes uit het Meer gebracht. Voort aan die dag is Thea's stee hem vaak tot herberg geweest. Achtmaal per maan treedt het koppel door het woud naar het Meer aan de andere kant. Evenzoveel middagen vissen ze daar baars en spiering. Het was de voorlaatste dag eer de nieuwe maan dat Thea en Filip hun achtste tocht zouden maken. In haar reisbaal nam Thea brood en drinkwater en hengel en touw; en floot zodoende een lied.

Een half dagdeel duurde de tocht en het vissen een hele. Gaandeweg de dag verouderde ving Thea snoek en een zander en Filip een spiering. Halverwege middag en zonsondergang werd het uur te laat voor vissen en waagde het paar de wedertocht. Zo hoopten zij eer duister onthaal hun schutting te bereiken. Achtmaal per maand betrad Thea hetzelfde pad, maar voor het eerst nu in jaren had zij niet helder meer welke dit precies geweest was. Eén pad verlaatte het Meer tussen een es en een eik, twee andere lagen buur, één breed en één eng; en een vierde had haar oog nog niet eerder gevangen. Een stem in haar hoofd die zij Filip geloofde vertelde haar het nauwe pad te nemen en nemen deed zij dat pad...