Moe

Piet hij was een somber man

had veel ellendigs meegemaakt

maar toen de brief de bus in kwam

dat grootmoe enstig ziek was

had dat hem in zijn diepst geraakt

treurig hij was als maar zijn kan

zo was hij dat niet vaak

van dit nieuws dat hij toen las.

Hij moest haar wel bezoeken gaan

dat stond voor hem bovenal

zijn lange jas trok hij aan

om de kou te trotseren

hij wist allicht er zal

een lange reis te wachten staan

over heuvel en door dal

door bossen over meren.

Vijf dagen telde zijn tocht

en na die vijfde dag

achter de laatste bocht

stond daar een huisje in het bos

toen hij dat huis daar zag

en trof wie hij lang zocht

grootmoe die in haar bedje lag

braken alle tranen los.

“Lang heb ik gewacht”

sprak grootmoe ingenomen

“op deze lange nacht

was het een zware reis?”

“ik ben van ver gekomen”

zei Piet toen droef en zacht

“nu mag je fijn gaan dromen”

en in zijn hand nam hij zijn zeis.