Winternacht en Occasionalisme

Avondschemer vult land tussen boom en veld

Wolkenlokken trekken zwartheid in

Koude duister vindt begin

Door lichts afscheid wordt ik stil gekweld

Alleen wiekende tijd is ons bekend

Altijd stromende rivieren

Immer verstrijkende kwartieren

Ook deze avond wordt niet afgewend

Maar ik tracht, onschuldig door wanhoop bezeten

Onverwachts de tijd te breken

Met wilde pennenstreken

Het noodlot te vergeten

Betraand veeg ik duister, trek aan de horizon

Maar hoe stevig ik ook schrijf

Met pen het lot bedrijf

Poog ik wat slechts een godheid kon

Ik zie geen hand voor ogen

De nacht valt ongewis

Als er al een godheid is

Had Hij zich vast niet over zoiets onbenulligs gebogen