En dan verstrijkt de tijd...

De klok tikt aan de muren van de collegezaal

vegen van krijt

tot mijn spijt

parametriseren alsmaar een elliptische ovaal

De mensen zijn al vergeten waar ze zijn

’t is een feit

dat de tijd

slechts een factor is, klein.

Maar dan verstrijkt zij genadeloos

het krijt verstilt

het bord reeds opgetild

en mensen vertrekken gedachteloos

Eindelijk opent de zomer haar gulle deuren

warmte vult allen

zwoelte zal welgevallen

wat kan ons nu nog gebeuren?

Maar hoezeer ook het verlangen naar gezond genot

bemerk ik

tot mijn schrik

alle parametrisaties drijven met mij de spot!

Wat zien mijn ogen ginder in’t verschiet?

een architectonisch werk

hetend de stevenskerk

doch ik zie louter het negatief definiet!

Misschien dat een lekkere vissoep mijn zicht geneest

maar wee en ach

wat ik slechts vermag

is denken hoeveel sinaasappelrasp nodig is geweest!

Het al verdwijnt in coördinaten en niveaukrommen

De waarheid is niet weggelegd voor de dommen

Toch had ik graag nog eens de wereld gezien

voor ik voor calculus slaagde, met een tien.