De Aardappeleters - Bewerkingsoverzicht

Mipo op 13 aug 2026 om 19:59

2026-08-13T19:59:59Z

← Oudere versie		Versie van 13 aug 2026 19:59
Regel 46:		Regel 46:
	Bĳ binnenkomst wordt hĳ nog niet met één onthaald. Hĳ wacht een poos tot er iemand komt om hem te ontvangen, maar zĳn geduld blĳft onbeloond. Na nog twee pozen en een halve besluit de reiziger te zwerven, in hoop een gastheer of gastvrouw op het lĳf te lopen. Hĳ komt in de gemeenschappelĳke ruimte van het pand, en ziet iets waar één van zĳn wenkbrouwen van opkĳkt. Tegenover de ingang staat, tussen twee pilaren, een grote schouw met een brandend haardvuur. Er moet dus iemand zĳn of zĳn geweest, ookal is daavan geen blĳk. De man besluit de hogere etages te verkennen. Hĳ bestĳgt de trap en ziet gelĳk vier deuren. Drie staan open, en lĳken de gast te verwelkomen in niet meer dan propere kamers. De vierde schĳnt hem dubieuzer voor. Wanneer drie keer kloppen geen antwoord oplevert opent hĳ de deur, maar ziet tot zĳn verbazing dat deze identiek is aan de verwanten. Even kĳkt hĳ daar rond de kamer, omdat deze toch een zekere bevalligheid bezit, maar dan ziet de man iets waardoor hĳ plots door heeft dat hĳ zich in een touw verstrikt wat niet voor hem is uitgelegd...		Bĳ binnenkomst wordt hĳ nog niet met één onthaald. Hĳ wacht een poos tot er iemand komt om hem te ontvangen, maar zĳn geduld blĳft onbeloond. Na nog twee pozen en een halve besluit de reiziger te zwerven, in hoop een gastheer of gastvrouw op het lĳf te lopen. Hĳ komt in de gemeenschappelĳke ruimte van het pand, en ziet iets waar één van zĳn wenkbrouwen van opkĳkt. Tegenover de ingang staat, tussen twee pilaren, een grote schouw met een brandend haardvuur. Er moet dus iemand zĳn of zĳn geweest, ookal is daavan geen blĳk. De man besluit de hogere etages te verkennen. Hĳ bestĳgt de trap en ziet gelĳk vier deuren. Drie staan open, en lĳken de gast te verwelkomen in niet meer dan propere kamers. De vierde schĳnt hem dubieuzer voor. Wanneer drie keer kloppen geen antwoord oplevert opent hĳ de deur, maar ziet tot zĳn verbazing dat deze identiek is aan de verwanten. Even kĳkt hĳ daar rond de kamer, omdat deze toch een zekere bevalligheid bezit, maar dan ziet de man iets waardoor hĳ plots door heeft dat hĳ zich in een touw verstrikt wat niet voor hem is uitgelegd...

	Een onzichtbare hand klapt plots de deur achter hem dicht, en nog voordat hĳ zich draaien kan, voelt hĳ een stomp in zĳn rug. Hĳ stuimelt, maar vangt op het laatste moment de vensterbank aan de andere kant van de kamer en herstelt zĳn balans. Links van hem slaan de deuren van een kledingkast open, en daaruit springt een man, dreigend met een mes in zĳn linkerhand. Een litteken loopt over één van zĳn blauwe ogen. Hĳ twĳfelt een kort moment, maar zet dan gelĳk de aanval in met een flinke uithaal van zĳn vlĳm. Onze ongelukkige held duikt en ontwĳkt zĳn noodlot, om vervolgens met een sprong zĳn belager om zĳn leest te grĳpen en samen ter aarde te storten. De vĳand stoot zĳn hoofd aan de muur en slaakt een vreemd woord in zĳn pĳn. De man geeft hiertoe geen acht, maar wrikt het wapen uit diens ruwe hand en gooit het onder het meubilair. Hĳ kĳkt nu naar links en ziet een vrouw, de dader die haar zool op hem had geprent; verbazing en frustratie kleurt haar ogen, maar ze verlaat reeds haar post en snelt naar hem toe met knarsende tanden en een grom in haar stem. Hĳ springt op en houdt zich met geheven armen staande. Ze haalt uit met haar vuist, maar hĳ blokkeert en tracht haar in haar nek te raken; nog voordat hĳ kan aanvallen roept hĳ uit in pĳn om een knie die zich in zĳn maag begraaft. Hĳ stapt naar achter en vouwt zĳn handen over zĳn buik, maar vat en snel weer moed en raakt de vrouw op haar kin. Ze deelden nog ~~elkaar~~ een paar klappen uit, maar dan voelt hĳ een sterke arm om zĳn nek grĳpen en wordt een baal over zĳn hoofd gesnoerd, waarbĳ hĳ ook nog op de grond wordt geduwd. Zĳn neus ~~bloed~~, en vermoeidheid en pĳn komen als golven over zĳn lichaam...		Een onzichtbare hand klapt plots de deur achter hem dicht, en nog voordat hĳ zich draaien kan, voelt hĳ een stomp in zĳn rug. Hĳ stuimelt, maar vangt op het laatste moment de vensterbank aan de andere kant van de kamer en herstelt zĳn balans. Links van hem slaan de deuren van een kledingkast open, en daaruit springt een man, dreigend met een mes in zĳn linkerhand. Een litteken loopt over één van zĳn blauwe ogen. Hĳ twĳfelt een kort moment, maar zet dan gelĳk de aanval in met een flinke uithaal van zĳn vlĳm. Onze ongelukkige held duikt en ontwĳkt zĳn noodlot, om vervolgens met een sprong zĳn belager om zĳn leest te grĳpen en samen ter aarde te storten. De vĳand stoot zĳn hoofd aan de muur en slaakt een vreemd woord in zĳn pĳn. De man geeft hiertoe geen acht, maar wrikt het wapen uit diens ruwe hand en gooit het onder het meubilair. Hĳ kĳkt nu naar links en ziet een vrouw, de dader die haar zool op hem had geprent; verbazing en frustratie kleurt haar ogen, maar ze verlaat reeds haar post en snelt naar hem toe met knarsende tanden en een grom in haar stem. Hĳ springt op en houdt zich met geheven armen staande. Ze haalt uit met haar vuist, maar hĳ blokkeert en tracht haar in haar nek te raken; nog voordat hĳ kan aanvallen roept hĳ uit in pĳn om een knie die zich in zĳn maag begraaft. Hĳ stapt naar achter en vouwt zĳn handen over zĳn buik, maar vat snel weer moed en raakt de vrouw op haar kin. Ze deelden elkaar nog een paar klappen uit, maar dan voelt hĳ een sterke arm om zĳn nek grĳpen en wordt een baal over zĳn hoofd gesnoerd, waarbĳ hĳ ook nog op de grond wordt geduwd. Zĳn neus bloedt, en vermoeidheid en pĳn komen als golven over zĳn lichaam...

			Zĳn armen en benen worden geketend terwĳl zĳn hoofd nog stevig in de houten vloer wordt gedrukt. Wanneer alles goed vastgebonden is wordt de man overeind gebracht en in een stoel geplaatst. "Wie zĳt ge en wat doe ge hier?" klinkt een hoge stem. "Ik ben maar een zwerver; ik breng geen kwade bedoeling. Ik zou het graag zweren, als je me maar verteld waarop ik zweren moet," antwoordt de man. "Heeft een zwerver geen naam?" vraagt een lagere stem. Angstig geeft de man zĳn naam, naïef hopend dat hĳ zĳn vrĳheid ervoor terug zou krĳgen. "Ik zal u vertellen waarom ik u niet geloof heer zwerver," spreekt de diepere stem, "Zie, Em en ik ontvangen elke week een vreemde of twee in de taveerne, en ze komen allemaal voor dezelfde beloofde schat. Niemand komt in deze godvergeten hoven als hun hart geen onverzadigbaar gat voor rĳkdom probeert te vullen. Maar weinigen hebben het lef om zichzelf binnen te laten en het zonder vraag te nemen. Ik vraag het dus nog één keer, en ik raad aan om de waarheid te delen..."

Daafje op 20 jul 2026 om 20:59

2026-07-20T20:59:33Z

← Oudere versie		Versie van 20 jul 2026 20:59
Regel 45:		Regel 45:

	Bĳ binnenkomst wordt hĳ nog niet met één onthaald. Hĳ wacht een poos tot er iemand komt om hem te ontvangen, maar zĳn geduld blĳft onbeloond. Na nog twee pozen en een halve besluit de reiziger te zwerven, in hoop een gastheer of gastvrouw op het lĳf te lopen. Hĳ komt in de gemeenschappelĳke ruimte van het pand, en ziet iets waar één van zĳn wenkbrouwen van opkĳkt. Tegenover de ingang staat, tussen twee pilaren, een grote schouw met een brandend haardvuur. Er moet dus iemand zĳn of zĳn geweest, ookal is daavan geen blĳk. De man besluit de hogere etages te verkennen. Hĳ bestĳgt de trap en ziet gelĳk vier deuren. Drie staan open, en lĳken de gast te verwelkomen in niet meer dan propere kamers. De vierde schĳnt hem dubieuzer voor. Wanneer drie keer kloppen geen antwoord oplevert opent hĳ de deur, maar ziet tot zĳn verbazing dat deze identiek is aan de verwanten. Even kĳkt hĳ daar rond de kamer, omdat deze toch een zekere bevalligheid bezit, maar dan ziet de man iets waardoor hĳ plots door heeft dat hĳ zich in een touw verstrikt wat niet voor hem is uitgelegd...		Bĳ binnenkomst wordt hĳ nog niet met één onthaald. Hĳ wacht een poos tot er iemand komt om hem te ontvangen, maar zĳn geduld blĳft onbeloond. Na nog twee pozen en een halve besluit de reiziger te zwerven, in hoop een gastheer of gastvrouw op het lĳf te lopen. Hĳ komt in de gemeenschappelĳke ruimte van het pand, en ziet iets waar één van zĳn wenkbrouwen van opkĳkt. Tegenover de ingang staat, tussen twee pilaren, een grote schouw met een brandend haardvuur. Er moet dus iemand zĳn of zĳn geweest, ookal is daavan geen blĳk. De man besluit de hogere etages te verkennen. Hĳ bestĳgt de trap en ziet gelĳk vier deuren. Drie staan open, en lĳken de gast te verwelkomen in niet meer dan propere kamers. De vierde schĳnt hem dubieuzer voor. Wanneer drie keer kloppen geen antwoord oplevert opent hĳ de deur, maar ziet tot zĳn verbazing dat deze identiek is aan de verwanten. Even kĳkt hĳ daar rond de kamer, omdat deze toch een zekere bevalligheid bezit, maar dan ziet de man iets waardoor hĳ plots door heeft dat hĳ zich in een touw verstrikt wat niet voor hem is uitgelegd...

			Een onzichtbare hand klapt plots de deur achter hem dicht, en nog voordat hĳ zich draaien kan, voelt hĳ een stomp in zĳn rug. Hĳ stuimelt, maar vangt op het laatste moment de vensterbank aan de andere kant van de kamer en herstelt zĳn balans. Links van hem slaan de deuren van een kledingkast open, en daaruit springt een man, dreigend met een mes in zĳn linkerhand. Een litteken loopt over één van zĳn blauwe ogen. Hĳ twĳfelt een kort moment, maar zet dan gelĳk de aanval in met een flinke uithaal van zĳn vlĳm. Onze ongelukkige held duikt en ontwĳkt zĳn noodlot, om vervolgens met een sprong zĳn belager om zĳn leest te grĳpen en samen ter aarde te storten. De vĳand stoot zĳn hoofd aan de muur en slaakt een vreemd woord in zĳn pĳn. De man geeft hiertoe geen acht, maar wrikt het wapen uit diens ruwe hand en gooit het onder het meubilair. Hĳ kĳkt nu naar links en ziet een vrouw, de dader die haar zool op hem had geprent; verbazing en frustratie kleurt haar ogen, maar ze verlaat reeds haar post en snelt naar hem toe met knarsende tanden en een grom in haar stem. Hĳ springt op en houdt zich met geheven armen staande. Ze haalt uit met haar vuist, maar hĳ blokkeert en tracht haar in haar nek te raken; nog voordat hĳ kan aanvallen roept hĳ uit in pĳn om een knie die zich in zĳn maag begraaft. Hĳ stapt naar achter en vouwt zĳn handen over zĳn buik, maar vat en snel weer moed en raakt de vrouw op haar kin. Ze deelden nog elkaar een paar klappen uit, maar dan voelt hĳ een sterke arm om zĳn nek grĳpen en wordt een baal over zĳn hoofd gesnoerd, waarbĳ hĳ ook nog op de grond wordt geduwd. Zĳn neus bloed, en vermoeidheid en pĳn komen als golven over zĳn lichaam...

Mipo op 9 jul 2026 om 15:53

2026-07-09T15:53:57Z

← Oudere versie		Versie van 9 jul 2026 15:53
Regel 44:		Regel 44:
	Met weemoed in zĳn hart is het, dat hĳ de rustplaats van zĳn laatste vlees en bloed achterlaat. Einde is begin geworden, maar de zekerheid van een uitzichtloos leven heeft plaatsgemaakt voor twĳfel en spanning. Een reisbaal heeft hĳ zich verworven, en buiten neemt hĳ de nieuwe dag tot zich. Het is nog ochtend, en de wereld ligt hem open. Waartoe zou zĳn vlucht hem dragen? Waar ligt zĳn eerste stap? Hĳ sluit zĳn ogen en tot hem komen opnieuw die flarden van visioenen waar hĳ in heeft gebaad. Chaos en raadsels kolken voor zĳn geest, en hĳ kan er nog geen orde in scheppen, of enig patroon ontwaren. Eén ding ziet hĳ plots helder: een hut van eikenhout temidden een zonovergoten weide, maar daar staat dan een schone jonkvrouw, en de hut is reeds verdwenen achter een muur van mist. De vrouw heeft geen gezicht, maar hĳ weet dat zĳ hem aankĳkt, en dan ziet hĳ niks meer. "Nog meer raadsels," denkt de man met aarzeling in zĳn hart. Hĳ kĳkt naar het oosten, waar de zon nog laag boven de horizon ligt. Hĳ zou nu de wagen van Helios volgen, en de gedachte vult zĳn borst met hoop en verkwikt zĳn pas, en zo is het dat hĳ over menig heuvel en langs golvende heides treedt, en als de zon verwestert houdt hĳ zĳn koers met edel gemoed. Wanneer de avond naar het oosten kruipt bevindt hĳ zich bĳ een boerendorp, en hĳ besluit onderdak te zoeken bĳ de plaatselĳke taveerne...		Met weemoed in zĳn hart is het, dat hĳ de rustplaats van zĳn laatste vlees en bloed achterlaat. Einde is begin geworden, maar de zekerheid van een uitzichtloos leven heeft plaatsgemaakt voor twĳfel en spanning. Een reisbaal heeft hĳ zich verworven, en buiten neemt hĳ de nieuwe dag tot zich. Het is nog ochtend, en de wereld ligt hem open. Waartoe zou zĳn vlucht hem dragen? Waar ligt zĳn eerste stap? Hĳ sluit zĳn ogen en tot hem komen opnieuw die flarden van visioenen waar hĳ in heeft gebaad. Chaos en raadsels kolken voor zĳn geest, en hĳ kan er nog geen orde in scheppen, of enig patroon ontwaren. Eén ding ziet hĳ plots helder: een hut van eikenhout temidden een zonovergoten weide, maar daar staat dan een schone jonkvrouw, en de hut is reeds verdwenen achter een muur van mist. De vrouw heeft geen gezicht, maar hĳ weet dat zĳ hem aankĳkt, en dan ziet hĳ niks meer. "Nog meer raadsels," denkt de man met aarzeling in zĳn hart. Hĳ kĳkt naar het oosten, waar de zon nog laag boven de horizon ligt. Hĳ zou nu de wagen van Helios volgen, en de gedachte vult zĳn borst met hoop en verkwikt zĳn pas, en zo is het dat hĳ over menig heuvel en langs golvende heides treedt, en als de zon verwestert houdt hĳ zĳn koers met edel gemoed. Wanneer de avond naar het oosten kruipt bevindt hĳ zich bĳ een boerendorp, en hĳ besluit onderdak te zoeken bĳ de plaatselĳke taveerne...

	Bĳ binnenkomst wordt hĳ nog niet met één onthaald. Hĳ wacht een poos tot er iemand komt om hem te ontvangen, maar zĳn geduld blĳft onbeloond. Na nog twee pozen en een halve besluit de reiziger te zwerven, in hoop een gastheer of gastvrouw op het lĳf te lopen. Hĳ komt in de gemeenschappelĳke ruimte van het pand, en ziet iets waar één van zĳn wenkbrouwen van opkĳkt. Tegenover de ingang staat een grote schouw ~~tussen twee pilaren~~ met een brandend haardvuur. Er moet dus iemand zĳn of zĳn geweest, ookal is daavan geen blĳk. De man besluit de hogere etages te verkennen. Hĳ bestĳgt te trap en ziet gelĳk vier deuren. Drie staan open, en lĳken de gast te verwelkomen in niet meer dan propere kamers. De vierde schĳnt hem dubieuzer voor. Wanneer drie keer kloppen geen antwoord oplevert opent hĳ de deur, maar ziet tot zĳn verbazing dat deze identiek is aan de verwanten. Even kĳkt hĳ daar rond de kamer, omdat deze toch een zekere bevalligheid bezit, maar dan ziet de man iets waardoor hĳ plots door heeft dat hĳ zich in een touw verstrikt wat niet voor hem is uitgelegd...		Bĳ binnenkomst wordt hĳ nog niet met één onthaald. Hĳ wacht een poos tot er iemand komt om hem te ontvangen, maar zĳn geduld blĳft onbeloond. Na nog twee pozen en een halve besluit de reiziger te zwerven, in hoop een gastheer of gastvrouw op het lĳf te lopen. Hĳ komt in de gemeenschappelĳke ruimte van het pand, en ziet iets waar één van zĳn wenkbrouwen van opkĳkt. Tegenover de ingang staat, tussen twee pilaren, een grote schouw met een brandend haardvuur. Er moet dus iemand zĳn of zĳn geweest, ookal is daavan geen blĳk. De man besluit de hogere etages te verkennen. Hĳ bestĳgt de trap en ziet gelĳk vier deuren. Drie staan open, en lĳken de gast te verwelkomen in niet meer dan propere kamers. De vierde schĳnt hem dubieuzer voor. Wanneer drie keer kloppen geen antwoord oplevert opent hĳ de deur, maar ziet tot zĳn verbazing dat deze identiek is aan de verwanten. Even kĳkt hĳ daar rond de kamer, omdat deze toch een zekere bevalligheid bezit, maar dan ziet de man iets waardoor hĳ plots door heeft dat hĳ zich in een touw verstrikt wat niet voor hem is uitgelegd...

Mipo op 9 jul 2026 om 14:39

2026-07-09T14:39:36Z

← Oudere versie		Versie van 9 jul 2026 14:39
Regel 42:		Regel 42:
	De hemelse zweep slaat veertig keer min één, en elke slag is niets meer dan verblindend licht in verblindend duister. Na veertig min één slag staat de man op en zegt: "Neen! Ik laat geen licht mĳ meer de ogen verblinden. Nu en voort zal het mĳ tot gids zĳn in duister, en het zal mĳ hoeden als zĳnde de Herder." Plots staakt de hemel het geweld en valt er een stilte. De man kĳkt met gebalde vuisten op naar de hemel, alsof hĳ er een gat in zou slaan, zou het het hem niet gehoorzamen. Het paar blĳft zo nog een tĳdje bedenkelĳk staren, alsof zĳ in patstelling beiden nog zoeken naar een zet. Plots gaat de man zitten, en wendt zĳn blik weg van de hemel. Of dit is uit genoegen met gelijkspel, of uit overtuiging van winst is onduidelĳk, maar dat er die avond geen bliksem meer zal slaan is een feit. Voor het eerst in zĳn leven staat de man het zĳn ogen nu toe om te wennen aan het duister, en hĳ lacht wanneer hĳ aan de horizon de ochtendgloed ziet gloren. Met een glimlach kĳkt de man om naar het kruis achter zich, en zegt: "Vaarwel!"		De hemelse zweep slaat veertig keer min één, en elke slag is niets meer dan verblindend licht in verblindend duister. Na veertig min één slag staat de man op en zegt: "Neen! Ik laat geen licht mĳ meer de ogen verblinden. Nu en voort zal het mĳ tot gids zĳn in duister, en het zal mĳ hoeden als zĳnde de Herder." Plots staakt de hemel het geweld en valt er een stilte. De man kĳkt met gebalde vuisten op naar de hemel, alsof hĳ er een gat in zou slaan, zou het het hem niet gehoorzamen. Het paar blĳft zo nog een tĳdje bedenkelĳk staren, alsof zĳ in patstelling beiden nog zoeken naar een zet. Plots gaat de man zitten, en wendt zĳn blik weg van de hemel. Of dit is uit genoegen met gelijkspel, of uit overtuiging van winst is onduidelĳk, maar dat er die avond geen bliksem meer zal slaan is een feit. Voor het eerst in zĳn leven staat de man het zĳn ogen nu toe om te wennen aan het duister, en hĳ lacht wanneer hĳ aan de horizon de ochtendgloed ziet gloren. Met een glimlach kĳkt de man om naar het kruis achter zich, en zegt: "Vaarwel!"

	Met weemoed in zĳn hart ~~was~~ het, dat hĳ de rustplaats van zĳn laatste vlees en bloed ~~achterliet~~. Einde ~~was~~ begin geworden, maar de zekerheid van een uitzichtloos leven ~~had~~ plaatsgemaakt voor twĳfel en spanning. Een reisbaal ~~had~~ hĳ zich verworven, en buiten ~~nam~~ hĳ de nieuwe dag tot zich. Het ~~was~~ nog ochtend, en de wereld ~~lag~~ hem open. Waartoe zou zĳn vlucht hem dragen? Waar ~~lag~~ zĳn eerste stap? Hĳ ~~sloot~~ zĳn ogen en tot hem ~~kwamen~~ opnieuw die flarden van visioenen waar hĳ in ~~had~~ gebaad. Chaos en raadsels ~~kolkten~~ voor zĳn geest, en hĳ ~~kon~~ er nog geen orde in scheppen, of enig patroon ontwaren. Eén ding ~~zag~~ hĳ plots helder: een hut van eikenhout temidden een zonovergoten weide, maar daar staat dan een schone jonkvrouw, en de hut ~~was~~ reeds verdwenen achter een muur van mist. De vrouw heeft geen gezicht, maar hĳ weet dat zĳ hem aankĳkt, en dan ziet hĳ niks meer. "Nog meer raadsels," ~~dacht~~ de man met aarzeling in zĳn hart. Hĳ ~~keek~~ naar het oosten, waar de zon nog laag boven de horizon ~~lag~~. Hĳ zou nu de wagen van Helios volgen, en de gedachte ~~vulde~~ zĳn borst met hoop en ~~verkwikte~~ zĳn pas, en zo ~~was~~ het dat hĳ over menig heuvel en langs golvende heides ~~treedde~~, en ~~toen~~ de zon ~~verwesterde hield~~ hĳ zĳn koers met edel gemoed. ~~Toen~~ de avond naar het oosten ~~kroop bevond~~ hĳ zich bĳ een boerendorp, en hĳ ~~besloot~~ onderdak te zoeken bĳ de plaatselĳke taveerne...		Met weemoed in zĳn hart is het, dat hĳ de rustplaats van zĳn laatste vlees en bloed achterlaat. Einde is begin geworden, maar de zekerheid van een uitzichtloos leven heeft plaatsgemaakt voor twĳfel en spanning. Een reisbaal heeft hĳ zich verworven, en buiten neemt hĳ de nieuwe dag tot zich. Het is nog ochtend, en de wereld ligt hem open. Waartoe zou zĳn vlucht hem dragen? Waar ligt zĳn eerste stap? Hĳ sluit zĳn ogen en tot hem komen opnieuw die flarden van visioenen waar hĳ in heeft gebaad. Chaos en raadsels kolken voor zĳn geest, en hĳ kan er nog geen orde in scheppen, of enig patroon ontwaren. Eén ding ziet hĳ plots helder: een hut van eikenhout temidden een zonovergoten weide, maar daar staat dan een schone jonkvrouw, en de hut is reeds verdwenen achter een muur van mist. De vrouw heeft geen gezicht, maar hĳ weet dat zĳ hem aankĳkt, en dan ziet hĳ niks meer. "Nog meer raadsels," denkt de man met aarzeling in zĳn hart. Hĳ kĳkt naar het oosten, waar de zon nog laag boven de horizon ligt. Hĳ zou nu de wagen van Helios volgen, en de gedachte vult zĳn borst met hoop en verkwikt zĳn pas, en zo is het dat hĳ over menig heuvel en langs golvende heides treedt, en als de zon verwestert houdt hĳ zĳn koers met edel gemoed. Wanneer de avond naar het oosten kruipt bevindt hĳ zich bĳ een boerendorp, en hĳ besluit onderdak te zoeken bĳ de plaatselĳke taveerne...

			Bĳ binnenkomst wordt hĳ nog niet met één onthaald. Hĳ wacht een poos tot er iemand komt om hem te ontvangen, maar zĳn geduld blĳft onbeloond. Na nog twee pozen en een halve besluit de reiziger te zwerven, in hoop een gastheer of gastvrouw op het lĳf te lopen. Hĳ komt in de gemeenschappelĳke ruimte van het pand, en ziet iets waar één van zĳn wenkbrouwen van opkĳkt. Tegenover de ingang staat een grote schouw tussen twee pilaren met een brandend haardvuur. Er moet dus iemand zĳn of zĳn geweest, ookal is daavan geen blĳk. De man besluit de hogere etages te verkennen. Hĳ bestĳgt te trap en ziet gelĳk vier deuren. Drie staan open, en lĳken de gast te verwelkomen in niet meer dan propere kamers. De vierde schĳnt hem dubieuzer voor. Wanneer drie keer kloppen geen antwoord oplevert opent hĳ de deur, maar ziet tot zĳn verbazing dat deze identiek is aan de verwanten. Even kĳkt hĳ daar rond de kamer, omdat deze toch een zekere bevalligheid bezit, maar dan ziet de man iets waardoor hĳ plots door heeft dat hĳ zich in een touw verstrikt wat niet voor hem is uitgelegd...

Daafje op 30 jun 2026 om 14:50

2026-06-30T14:50:12Z

← Oudere versie		Versie van 30 jun 2026 14:50
Regel 41:		Regel 41:

	De hemelse zweep slaat veertig keer min één, en elke slag is niets meer dan verblindend licht in verblindend duister. Na veertig min één slag staat de man op en zegt: "Neen! Ik laat geen licht mĳ meer de ogen verblinden. Nu en voort zal het mĳ tot gids zĳn in duister, en het zal mĳ hoeden als zĳnde de Herder." Plots staakt de hemel het geweld en valt er een stilte. De man kĳkt met gebalde vuisten op naar de hemel, alsof hĳ er een gat in zou slaan, zou het het hem niet gehoorzamen. Het paar blĳft zo nog een tĳdje bedenkelĳk staren, alsof zĳ in patstelling beiden nog zoeken naar een zet. Plots gaat de man zitten, en wendt zĳn blik weg van de hemel. Of dit is uit genoegen met gelijkspel, of uit overtuiging van winst is onduidelĳk, maar dat er die avond geen bliksem meer zal slaan is een feit. Voor het eerst in zĳn leven staat de man het zĳn ogen nu toe om te wennen aan het duister, en hĳ lacht wanneer hĳ aan de horizon de ochtendgloed ziet gloren. Met een glimlach kĳkt de man om naar het kruis achter zich, en zegt: "Vaarwel!"		De hemelse zweep slaat veertig keer min één, en elke slag is niets meer dan verblindend licht in verblindend duister. Na veertig min één slag staat de man op en zegt: "Neen! Ik laat geen licht mĳ meer de ogen verblinden. Nu en voort zal het mĳ tot gids zĳn in duister, en het zal mĳ hoeden als zĳnde de Herder." Plots staakt de hemel het geweld en valt er een stilte. De man kĳkt met gebalde vuisten op naar de hemel, alsof hĳ er een gat in zou slaan, zou het het hem niet gehoorzamen. Het paar blĳft zo nog een tĳdje bedenkelĳk staren, alsof zĳ in patstelling beiden nog zoeken naar een zet. Plots gaat de man zitten, en wendt zĳn blik weg van de hemel. Of dit is uit genoegen met gelijkspel, of uit overtuiging van winst is onduidelĳk, maar dat er die avond geen bliksem meer zal slaan is een feit. Voor het eerst in zĳn leven staat de man het zĳn ogen nu toe om te wennen aan het duister, en hĳ lacht wanneer hĳ aan de horizon de ochtendgloed ziet gloren. Met een glimlach kĳkt de man om naar het kruis achter zich, en zegt: "Vaarwel!"

			Met weemoed in zĳn hart was het, dat hĳ de rustplaats van zĳn laatste vlees en bloed achterliet. Einde was begin geworden, maar de zekerheid van een uitzichtloos leven had plaatsgemaakt voor twĳfel en spanning. Een reisbaal had hĳ zich verworven, en buiten nam hĳ de nieuwe dag tot zich. Het was nog ochtend, en de wereld lag hem open. Waartoe zou zĳn vlucht hem dragen? Waar lag zĳn eerste stap? Hĳ sloot zĳn ogen en tot hem kwamen opnieuw die flarden van visioenen waar hĳ in had gebaad. Chaos en raadsels kolkten voor zĳn geest, en hĳ kon er nog geen orde in scheppen, of enig patroon ontwaren. Eén ding zag hĳ plots helder: een hut van eikenhout temidden een zonovergoten weide, maar daar staat dan een schone jonkvrouw, en de hut was reeds verdwenen achter een muur van mist. De vrouw heeft geen gezicht, maar hĳ weet dat zĳ hem aankĳkt, en dan ziet hĳ niks meer. "Nog meer raadsels," dacht de man met aarzeling in zĳn hart. Hĳ keek naar het oosten, waar de zon nog laag boven de horizon lag. Hĳ zou nu de wagen van Helios volgen, en de gedachte vulde zĳn borst met hoop en verkwikte zĳn pas, en zo was het dat hĳ over menig heuvel en langs golvende heides treedde, en toen de zon verwesterde hield hĳ zĳn koers met edel gemoed. Toen de avond naar het oosten kroop bevond hĳ zich bĳ een boerendorp, en hĳ besloot onderdak te zoeken bĳ de plaatselĳke taveerne...

Mipo op 28 jun 2026 om 22:36

2026-06-28T22:36:33Z

← Oudere versie		Versie van 28 jun 2026 22:36
Regel 39:		Regel 39:

	Hij schreeuwt de nacht in, zodat ieder zou mogen weten dat hij nog niet verloren is...		Hij schreeuwt de nacht in, zodat ieder zou mogen weten dat hij nog niet verloren is...

			De hemelse zweep slaat veertig keer min één, en elke slag is niets meer dan verblindend licht in verblindend duister. Na veertig min één slag staat de man op en zegt: "Neen! Ik laat geen licht mĳ meer de ogen verblinden. Nu en voort zal het mĳ tot gids zĳn in duister, en het zal mĳ hoeden als zĳnde de Herder." Plots staakt de hemel het geweld en valt er een stilte. De man kĳkt met gebalde vuisten op naar de hemel, alsof hĳ er een gat in zou slaan, zou het het hem niet gehoorzamen. Het paar blĳft zo nog een tĳdje bedenkelĳk staren, alsof zĳ in patstelling beiden nog zoeken naar een zet. Plots gaat de man zitten, en wendt zĳn blik weg van de hemel. Of dit is uit genoegen met gelijkspel, of uit overtuiging van winst is onduidelĳk, maar dat er die avond geen bliksem meer zal slaan is een feit. Voor het eerst in zĳn leven staat de man het zĳn ogen nu toe om te wennen aan het duister, en hĳ lacht wanneer hĳ aan de horizon de ochtendgloed ziet gloren. Met een glimlach kĳkt de man om naar het kruis achter zich, en zegt: "Vaarwel!"

Daafje op 23 jun 2026 om 22:59

2026-06-23T22:59:51Z

← Oudere versie		Versie van 23 jun 2026 22:59
Regel 33:		Regel 33:

	"Mijn meelij is de Uwe, heer weduwnaar. Wij beiden zijn takken aan éénzelfde wilg. Takken waar de kraaien van Hades in broedden. Maar behoud toch dat de zomer kroost brengt, en als het kroost is gevlogen zal dit water ons takken niet loos zijn, maar zal het ons doen groeien tot de holtes vullen en wij weer heel zijn." De weduwnaar bedaart als sneeuw in een storm, en weent: "Huigelaar! Wat weet een wilg van een es? Wat weet een graftak van hoe diep de roede reikt? Spreek met mij niet tak-tot-tak, als wij aan andere kronen hangen." "Een woord kan een tak niet deren, heer weduwnaar," zegt de vrouw, "als zij gesproken is in pretentie. Tracht niet het bos te ontwijken enkel omdat zij donker is, maar laat Uw ogen eens wennen aan het duister..."		"Mijn meelij is de Uwe, heer weduwnaar. Wij beiden zijn takken aan éénzelfde wilg. Takken waar de kraaien van Hades in broedden. Maar behoud toch dat de zomer kroost brengt, en als het kroost is gevlogen zal dit water ons takken niet loos zijn, maar zal het ons doen groeien tot de holtes vullen en wij weer heel zijn." De weduwnaar bedaart als sneeuw in een storm, en weent: "Huigelaar! Wat weet een wilg van een es? Wat weet een graftak van hoe diep de roede reikt? Spreek met mij niet tak-tot-tak, als wij aan andere kronen hangen." "Een woord kan een tak niet deren, heer weduwnaar," zegt de vrouw, "als zij gesproken is in pretentie. Tracht niet het bos te ontwijken enkel omdat zij donker is, maar laat Uw ogen eens wennen aan het duister..."

			De man staat dan enkele momenten stil. De regen suist hem in zijn oren. Hij is koud. Zijn vingers klagen niet langer, maar zijn blauw en verstomd met ijs. Hij kijkt, maar ziet niks meer. Hij luistert, maar hoort niks. Hij wil spreken, roepen, schreeuwen, iets! Toch blijft hij stil. Hij was ergens anders nu, en alles leek ver weg. Hij zweeft tussen gedachtes en ideëen, flarden van iets groters, en hij voelt het, als een groot kloppend hart, ergens ver in de verte, iets allesoverstemmends. Een bekende stem klinkt helder in zijn hoofd: "Heb gij ontwaard, vreemde, het gesternte, zo hoog boven aan het hemelgewelf? Een kraai weet misschien van takken, maar kent hij de wortels, de stam, het schors en de bladeren? Hij vreest de gonzende donder, maar kent hij de bliksem, met kroon en tak reikend, immer reikend, die zich vertoornd over hemel en aarde en hemzelf hoger acht? De kraai zal moeten vliegen! Hoog, en ver, ver weg, naar een zomers oord gehuld in winter, ver van nest en dorre takken. En geleid is hij met onzichtbare hand, en wil onkenbaar aan elk op één na, zoals de spreeuw die danst met zijn volk en de hemel vult met reuzen en golven, en dansen zal hij. Het zal de sterren bekoren hem te zien, en de nacht vult hij met zang en vreugde, en met een vlucht vreselijker en wonderbaarlijker dan die van een duizendtal spreeuwen. Hoger en hoger en hoger zal hij gaan, en de wereld voorbij en voorbij, en de bliksem zal hem kietelen en hem jaloers zijn. Een ander zal hij vinden op zijn odyssee, of de ander zal hem vinden, en ze zullen verloren gaan. Verder spreidt het weefsel nog niet; zijn koord reigt door alle dingen, en alle dingen weven samen, en diens steken kennen fout noch wil. Vaarwel, kleine kraai! Vaarwel en houdt moed, aan de horizon gloort de ochtendgloed. Vaarwel!" De stem vervaagt, en verdwijnt tot niks. Hij was al die tijd alleen, maar nu lijkt hij het voor het eerst te voelen. Een stroompje vloeit langs zijn wang. Hij is gehuld in donker, maar hij ziet meer dan ooit, en alles is kalm en vredig.

			Een blikseminslag vult de hemel voor een ogenblik met een flets licht, en donder slaat de man uit zijn droom. Hij hijgt en snakt en zijn benen begeven het onder hem. Zijn borst brand als een smeedijzer en steekt hem met elke snik. Zijn oren piepen, en stenen schrammen zijn knieën en onderbenen.

			Hij schreeuwt de nacht in, zodat ieder zou mogen weten dat hij nog niet verloren is...

Mipo op 17 jun 2026 om 12:00

2026-06-17T12:00:39Z

← Oudere versie		Versie van 17 jun 2026 12:00
Regel 1:		Regel 1:
	[[Bestand:Aardappeleters.png\|miniatuur\|Een surrealistische weergave van de Aardappeleters door Gincent van Voch voor hij aan [[Macro Pointillist\|macro pointillisme]] begon.]]		[[Bestand:Aardappeleters.png\|miniatuur\|Een surrealistische weergave van de Aardappeleters door Gincent van Voch voor hij aan [[Macro Pointillist\|macro pointillisme]] begon.]]
	Op nachten lang gelee, in een duisterder eeuw, vertelde zich een nu lang vergeten verhaal. Het verhaal was dat van de Aardappeleters. Welbekend was het, in menig huishouw en rond elk midnachtvuur onder de rivier. Die eeuw zonder zon kende een midwinternacht zo zwart dat pek er wit bij was. Het was in het holst van die nacht dat ieders hart op de tast naar wat warmte reikte. Zo is het dat de hal van de Verteller zich vulde die nacht. Elk oor onder de rivier was daar om naar de Verteller te luisteren. Toen de menigte huiverend een stilte liet vallen, rezen de eerste magische woorden:		Op nachten lang gelee, in een duisterder eeuw, vertelde zich een nu lang vergeten verhaal. Het verhaal was dat van de Aardappeleters. Welbekend was het in menig huishouw en rond elk midnachtvuur onder de rivier. Die eeuw zonder zon kende een midwinternacht zo zwart dat pek er wit bij was. Het was in het holst van die nacht dat ieders hart op de tast naar wat warmte reikte. Zo was het dat de hal van de Verteller zich vulde die nacht. Elk oor onder de rivier was daar om naar de Verteller te luisteren. Toen de menigte huiverend een stilte liet vallen, rezen de eerste magische woorden:

	'Er is slechts één verschil tussen mens en god in deze wereld, en dat is dat de mens offert. Wanneer de zon haar stralen dooft in het westen, zo hernieuwt zij deze in het oosten. Wanneer de boer zijn gras maait, zo ontspringt het opnieuw in de lente. De sterren in het hemelgewelf fonkelen sinds de schepping, en tot ver na de dood van ons kinders kinderen zullen zij zich niet verroeren. Zo is het de mens niet gegund. Honger, koude, ziekte; de natuur is een kille gastvrouwe. Staat een moeder bij kinds wieg, snel al staat het kind bij haar graf. Deze tweespalt tussen dood en leven woekert sinds de eersten van onze voorvaderen hun ploegen te velde brachten, en de grond waar wij over lopen is overgoten met hun tranen en klaagzang. Waar de mens zijn vernuft en welwillendheid inzet voor het geluk van hemzelf en zijn medemens, daar floreert hij, maar de beesten van de wereld laten zich niet zo gemakkelijk de pas afsnijden.		'Er is slechts één verschil tussen mens en god in deze wereld, en dat is dat de mens offert. Wanneer de zon haar stralen dooft in het westen, zo hernieuwt zij deze in het oosten. Wanneer de boer zijn gras maait, zo ontspringt het opnieuw in de lente. De sterren in het hemelgewelf fonkelen sinds de schepping, en tot ver na de dood van ons kinders kinderen zullen zij zich niet verroeren. Zo is het de mens niet gegund. Honger, koude, ziekte; de natuur is een kille gastvrouwe. Staat een moeder bij kinds wieg, snel al staat het kind bij haar graf. Deze tweespalt tussen dood en leven woekert sinds de eersten van onze voorvaderen hun ploegen te velde brachten, en de grond waar wij over lopen is overgoten met hun tranen en klaagzang. Waar de mens zijn vernuft en welwillendheid inzet voor het geluk van hemzelf en zijn medemens, daar floreert hij, maar de beesten van de wereld laten zich niet zo gemakkelijk de pas afsnijden.
Regel 6:		Regel 6:
	Het verhaal wat ik u nu zal vertellen gaat over het grootste ras booswichten dat Gaia's smidse ooit het leven heeft ingeblazen, één wiens naam mij nog steeds de haren overeind laat staan. Dit verhaal begon op een donkere winternacht, één niet heel anders dan deze...		Het verhaal wat ik u nu zal vertellen gaat over het grootste ras booswichten dat Gaia's smidse ooit het leven heeft ingeblazen, één wiens naam mij nog steeds de haren overeind laat staan. Dit verhaal begon op een donkere winternacht, één niet heel anders dan deze...

	Hoe in het zuiden de Bokkenrijders vrijbuitten zo waren dat hier de Aardappeleters. Lage mispunten waren het allen, maar geen was vilein als Sjef Pieper. Zusterzoon was hij van de markgraaf boven de rivier en betucht bovenal. De nacht van ~~Sjef's~~ verjaring in het tiende jaar van de krekel is de winternacht waarvan ik sprak. Een nacht die men voort nog al als zwartnacht kent. Gaia heeft sinds drie gros zonnewendes geteld en geen zwart als die, tot zij vandaag weer midwinter ziet. De nacht begon als elke bij het afscheid van de zon. De Aardappeleters rookten pijp onder de oude treurwilg op de heuvel~~. Zo~~ deden zij dat vaak. Toch was toendernacht hen ongelijk alle andere. In alle manen aan ondeugd hadden ze weelde ontmoet. Maar het is een onverzadigbare rijkdom en zij ~~hunkeren~~ immer naar meer. Om ~~Sjef's~~ verjaring te vieren zou de bende tot het huis van gouverneur afdalen en nemen wat los of vast zit. Wat echter geenieder wist was dat de jonge Sjef oog had voor de dochter van de oude rijkaard en hij zou niet hebben dat daar zulk onheil zou vallen. Sjef had groters voor ogen...		Hoe in het zuiden de Bokkenrijders vrijbuitten, zo waren dat hier de Aardappeleters. Lage mispunten waren het allen, maar geen was vilein als Sjef Pieper. Zusterzoon was hij van de markgraaf boven de rivier, en betucht bovenal. De nacht van Sjefs verjaring in het tiende jaar van de krekel was de winternacht waarvan ik sprak. Een nacht die men voort nog al als zwartnacht kent. Gaia heeft sinds drie gros zonnewendes geteld, en geen zwart als die, tot zij vandaag weer midwinter ziet. De nacht begon als elke bij het afscheid van de zon. De Aardappeleters rookten pijp onder de oude treurwilg op de heuvel; zo deden zij dat vaak. Toch was toendernacht hen ongelijk alle andere. In alle manen aan ondeugd hadden ze weelde ontmoet. Maar het was een onverzadigbare rijkdom, en zij hunkerden immer naar meer. Om Sjefs verjaring te vieren zou de bende tot het huis van de gouverneur afdalen, en nemen wat los of vast zit. Wat echter geenieder wist was dat de jonge Sjef oog had voor de dochter van de oude rijkaard, en hij zou niet hebben dat daar zulk onheil zou vallen. Sjef had groters voor ogen...

	Bij het gloren van de wassende maan bereikten Sjef en de zijnen het onderkomen van de gouverneur. De vraag was niet of ze zijn huurlingen zouden overmeesteren, maar slechts hoe rap. Terwijl op de benedenverdiepingen Sjefs kornuiten botvierden, sloop hij in allerijl naar het vertrek van de schone jonkvrouw. Ongezien en ongemerkt zou hij zijn daad verrichten. Toen hij het portaal passeerde, zag hij de radeloze jongedame turende uit haar venster. Snel al keek zij op, haar ogen rood van afschuw en paniek, en in de kamer hing de geur van pure angst. 'Scheert u weg, bolrug! Dat door uw onbegrensde verderfelijkheid zelfs de eeuwige inferno u en uw trawanten weigert, geeft geen recht uw rancune als onkruid over de wereld te zaaien! Als u weet wat goed voor u is, dan verlaat u deze contreien terstond en keert u nimmer weder, of u zult de gevolgen kennen.' De gouverneursdochter bleef volhardend staan, oog in oog met de belager, maar ze beefde merkbaar. 'Goede vrouwe, verspil niet uw adem zo. Uw bewakers zijn dood of stervende en uw vader is menig mijl van u verwijderd. En dan nog, u heeft niks te vrezen. Ik verschijn hier voor u om u een groot plezier te doen.' 'Met vals voorwendsel zult u mij niet winnen, ellendige lendeloze! Wilt u mij plezieren, verschaf mij dan een zweerd, opdat ik nog de adellijke dood mag sterven. Ik zal immers nooit mij vrijwillig tot u begeven!' 'Vermetel wijf, uw honen wekt in mij geen deernis. Als dit uw keus is, leef dan met de consequenties. Weet dat het niet de mijne is.' Met die woorden sprintte hij tot de jonkvrouwe, die nog een laatste schreeuw de ether in wierp, en hij sloeg met zijn knuppel de jonkvrouw bewusteloos. Vervolgens omwond hij het corpus in een exotisch wandkleed, en verdween hij met zijn buit uit de kamer...		Bij het gloren van de wassende maan bereikten Sjef en de zijnen het onderkomen van de gouverneur. De vraag was niet of ze zijn huurlingen zouden overmeesteren, maar slechts hoe rap. Terwijl op de benedenverdiepingen Sjefs kornuiten botvierden, sloop hij in allerijl naar het vertrek van de schone jonkvrouw. Ongezien en ongemerkt zou hij zijn daad verrichten. Toen hij het portaal passeerde, zag hij de radeloze jongedame turende uit haar venster. Snel al keek zij op, haar ogen rood van afschuw en paniek, en in de kamer hing de geur van pure angst. 'Scheert u weg, bolrug! Dat door uw onbegrensde verderfelijkheid zelfs de eeuwige inferno u en uw trawanten weigert, geeft geen recht uw rancune als onkruid over de wereld te zaaien! Als u weet wat goed voor u is, dan verlaat u deze contreien terstond en keert u nimmer weder, of u zult de gevolgen kennen.' De gouverneursdochter bleef volhardend staan, oog in oog met de belager, maar ze beefde merkbaar. 'Goede vrouwe, verspil niet uw adem zo. Uw bewakers zijn dood of stervende en uw vader is menig mijl van u verwijderd. En dan nog, u heeft niks te vrezen. Ik verschijn hier voor u om u een groot plezier te doen.' 'Met vals voorwendsel zult u mij niet winnen, ellendige lendeloze! Wilt u mij plezieren, verschaf mij dan een zweerd, opdat ik nog de adellijke dood mag sterven. Ik zal immers nooit mij vrijwillig tot u begeven!' 'Vermetel wijf, uw honen wekt in mij geen deernis. Als dit uw keus is, leef dan met de consequenties. Weet dat het niet de mijne is.' Met die woorden sprintte hij tot de jonkvrouwe, die nog een laatste schreeuw de ether in wierp, en hij sloeg met zijn knuppel de jonkvrouw bewusteloos. Vervolgens omwond hij het corpus in een exotisch wandkleed, en verdween hij met zijn buit uit de kamer...

	Onderaan de wentelaar trof Sjef zijn gezelschap. Buiten maakten hemeltranen het laagland tot broek en binnen brandde vagevuur uit de haard in de zitkamer. De wagen die voor het pand had gestaan was beladen met goud en juweel, en van de gastheer was geen spoor te bekennen. Sjef de Mottigaard plaatste het mompelende kleed tussen de schatten van weleer en sprak tot zijn geslacht: 'Er is goed gedaan vannacht. Waar bollebofs rijk zijn in dukaat en daalder zijn zij arm in maagschap. Laat de duiten zijn waar genootschap is en laat lopen de goudvinken.' Driemaal ''hoezee'' klonk het, gevolgd door luidskeelse zang:		Onderaan de wentelaar trof Sjef zijn gezelschap. Buiten maakten hemeltranen het laagland tot broek, en binnen brandde vagevuur uit de haard in de zitkamer. De wagen die voor het pand had gestaan was beladen met goud en juweel, en van de gastheer was geen spoor te bekennen. Sjef de Mottigaard plaatste het mompelende kleed tussen de schatten van weleer, en sprak tot zijn geslacht: 'Er is goed gedaan vannacht. Waar bollebofs rijk zijn in dukaat en daalder zijn zij arm in maagschap. Laat de duiten zijn waar genootschap is, en laat lopen de goudvinken.' Driemaal ''hoezee'' klonk het, gevolgd door luidskeelse zang:

	''Hoezee voor onze Sjef''		''Hoezee voor onze Sjef!''

	''had iedereen zijn lef''		''had iedereen zijn lef''
Regel 20:		Regel 20:
	''maar hij nog steeds de chef''		''maar hij nog steeds de chef''

	''~~Hoe~~ doet 'ie het zo''		''hoe doet 'ie het zo?''

	''didelido''		''didelido''
Regel 26:		Regel 26:
	''hoezee voor onze Sjef!''		''hoezee voor onze Sjef!''

	Te wagen trok het gezelschap ginder over heide en zegge, en zij deelden nog menig hymne. Eén was er die niet zong. Sjef dunkte zich bepaald de vrijer, maar die nacht was er van hof geen sprake. Zij was prooi en hij was op jacht; en van jagen kreeg hij honger...		Te wagen trok het gezelschap ginder over heide en zegge, en zij deelden nog menig hymne. Eén was er die niet zong. Sjef dunkte zich bepaald de vrijer, maar die nacht was er van hof geen sprake. Zij was prooi, en hij was op jacht; en van jagen kreeg hij honger...

	O arme ziel, verschalkt in uw stoffen kerker, ge dunkt zeker uw einde ophande zijnde. Welke sterfelijke zou ook ooit in tweedracht met de zetmeligen kunnen zegevieren? Het lot zal niettemin in haar weefsel van de tijd geen steken laten vallen, en altijd zal ze doorweven. Het lot weet dan ook, dat ergens in de smartende woestenij die ons thuis vormt, zich een rechtschapen hart zal doen verrijzen, met als gevolg een wending in de geschiedenis die zijn weerga niet kent. O vrouwe Fortuna, moge u nog met genegenheid het nageslacht toezien van de zielen die in dit verhaal zich verstouten voor een rooskleurige verschiet. Over één van die zielen zal dit verhaal zijn vervolg kennen.		O arme ziel, verschalkt in uw stoffen kerker, ge dunkt zeker uw einde ophande zijnde. Welke sterfelijke zou ook ooit in tweedracht met de zetmeligen kunnen zegevieren? Het lot zal niettemin in haar weefsel van de tijd geen steken laten vallen, en altijd zal ze doorweven. Het lot weet dan ook, dat ergens in de smartende woestenij die ons thuis vormt, zich een rechtschapen hart zal doen verrijzen, met als gevolg een wending in de geschiedenis die zijn weerga niet kent. O vrouwe Fortuna, moge u nog met genegenheid het nageslacht toezien van de zielen die in dit verhaal zich verstouten voor een rooskleurige verschiet. Over één van die zielen zal dit verhaal zijn vervolg kennen.
Regel 32:		Regel 32:
	In een veld staat een man met een schep in hand. Zijn tranenlaten is verhult door de meedogenloze regen die ruim drie nachten hemel en aarde vult. Het is hem om het even; er is niemand die zijn tranen zou merken, ook al is het de zonnigste der hondsdagen: Zijn laatste bloedverwant ligt onschouwend in de grond aan zijn voeten, een schamel kruis steekt als laatste eerbetoon uit de rulle grond. Zijn stamhuis is door de jaren heen gekweld door bandieten en ziekte, en stuk voor stuk zouden zijn naasten het noodlot kennen, en hij zou als laatste overblijven. Hij had gedacht zijn tranen lang geleden te hebben verloren, en toch nemen steeds nieuwe de plaats van de oude, en ook nu vermengen zij met hun soortgenoten die van de engelen vallen. Met stramme schreden keert hij zich, maar staat dan bewegingloos. Hij zou willen toornen tegen het bittere lot dat hem bestemd lijkt, maar het verlies en de wanhoop ontberen hem van al zijn wilskracht. Wanneer hij zijn laagste punt bereikt verschijnt in een plas voor hem een geriatrische vrouw. Hij deinst terug van de schrik, en de vrouw spreekt tot hem deze volgende woorden:		In een veld staat een man met een schep in hand. Zijn tranenlaten is verhult door de meedogenloze regen die ruim drie nachten hemel en aarde vult. Het is hem om het even; er is niemand die zijn tranen zou merken, ook al is het de zonnigste der hondsdagen: Zijn laatste bloedverwant ligt onschouwend in de grond aan zijn voeten, een schamel kruis steekt als laatste eerbetoon uit de rulle grond. Zijn stamhuis is door de jaren heen gekweld door bandieten en ziekte, en stuk voor stuk zouden zijn naasten het noodlot kennen, en hij zou als laatste overblijven. Hij had gedacht zijn tranen lang geleden te hebben verloren, en toch nemen steeds nieuwe de plaats van de oude, en ook nu vermengen zij met hun soortgenoten die van de engelen vallen. Met stramme schreden keert hij zich, maar staat dan bewegingloos. Hij zou willen toornen tegen het bittere lot dat hem bestemd lijkt, maar het verlies en de wanhoop ontberen hem van al zijn wilskracht. Wanneer hij zijn laagste punt bereikt verschijnt in een plas voor hem een geriatrische vrouw. Hij deinst terug van de schrik, en de vrouw spreekt tot hem deze volgende woorden:

	"Mijn meelij is de Uwe, heer weduwnaar. Wij beiden zijn takken aan éénzelfde wilg. Takken waar de kraaien van Hades in broedden. Maar behoud toch dat de zomer kroost brengt, en als het kroost is gevlogen, zal dit water ons takken niet loos zijn, maar zal het ons doen groeien tot de holtes vullen en wij weer heel zijn." De weduwnaar bedaart als sneeuw in een storm en weent: "Huigelaar! Wat weet een wilg van een es? Wat weet een graftak van hoe diep de roede reikt? Spreek met mij niet tak-tot-tak als wij aan andere kronen hangen." "Een woord kan een tak niet deren, heer weduwnaar," zegt de vrouw, "als zij gesproken is in pretentie. Tracht niet het bos te ontwijken enkel omdat zij donker is, maar laat Uw ogen eens wennen aan het duister..."		"Mijn meelij is de Uwe, heer weduwnaar. Wij beiden zijn takken aan éénzelfde wilg. Takken waar de kraaien van Hades in broedden. Maar behoud toch dat de zomer kroost brengt, en als het kroost is gevlogen zal dit water ons takken niet loos zijn, maar zal het ons doen groeien tot de holtes vullen en wij weer heel zijn." De weduwnaar bedaart als sneeuw in een storm, en weent: "Huigelaar! Wat weet een wilg van een es? Wat weet een graftak van hoe diep de roede reikt? Spreek met mij niet tak-tot-tak, als wij aan andere kronen hangen." "Een woord kan een tak niet deren, heer weduwnaar," zegt de vrouw, "als zij gesproken is in pretentie. Tracht niet het bos te ontwijken enkel omdat zij donker is, maar laat Uw ogen eens wennen aan het duister..."

Mipo op 17 jun 2026 om 09:38

2026-06-17T09:38:25Z

← Oudere versie		Versie van 17 jun 2026 09:38
Regel 10:		Regel 10:
	Bij het gloren van de wassende maan bereikten Sjef en de zijnen het onderkomen van de gouverneur. De vraag was niet of ze zijn huurlingen zouden overmeesteren, maar slechts hoe rap. Terwijl op de benedenverdiepingen Sjefs kornuiten botvierden, sloop hij in allerijl naar het vertrek van de schone jonkvrouw. Ongezien en ongemerkt zou hij zijn daad verrichten. Toen hij het portaal passeerde, zag hij de radeloze jongedame turende uit haar venster. Snel al keek zij op, haar ogen rood van afschuw en paniek, en in de kamer hing de geur van pure angst. 'Scheert u weg, bolrug! Dat door uw onbegrensde verderfelijkheid zelfs de eeuwige inferno u en uw trawanten weigert, geeft geen recht uw rancune als onkruid over de wereld te zaaien! Als u weet wat goed voor u is, dan verlaat u deze contreien terstond en keert u nimmer weder, of u zult de gevolgen kennen.' De gouverneursdochter bleef volhardend staan, oog in oog met de belager, maar ze beefde merkbaar. 'Goede vrouwe, verspil niet uw adem zo. Uw bewakers zijn dood of stervende en uw vader is menig mijl van u verwijderd. En dan nog, u heeft niks te vrezen. Ik verschijn hier voor u om u een groot plezier te doen.' 'Met vals voorwendsel zult u mij niet winnen, ellendige lendeloze! Wilt u mij plezieren, verschaf mij dan een zweerd, opdat ik nog de adellijke dood mag sterven. Ik zal immers nooit mij vrijwillig tot u begeven!' 'Vermetel wijf, uw honen wekt in mij geen deernis. Als dit uw keus is, leef dan met de consequenties. Weet dat het niet de mijne is.' Met die woorden sprintte hij tot de jonkvrouwe, die nog een laatste schreeuw de ether in wierp, en hij sloeg met zijn knuppel de jonkvrouw bewusteloos. Vervolgens omwond hij het corpus in een exotisch wandkleed, en verdween hij met zijn buit uit de kamer...		Bij het gloren van de wassende maan bereikten Sjef en de zijnen het onderkomen van de gouverneur. De vraag was niet of ze zijn huurlingen zouden overmeesteren, maar slechts hoe rap. Terwijl op de benedenverdiepingen Sjefs kornuiten botvierden, sloop hij in allerijl naar het vertrek van de schone jonkvrouw. Ongezien en ongemerkt zou hij zijn daad verrichten. Toen hij het portaal passeerde, zag hij de radeloze jongedame turende uit haar venster. Snel al keek zij op, haar ogen rood van afschuw en paniek, en in de kamer hing de geur van pure angst. 'Scheert u weg, bolrug! Dat door uw onbegrensde verderfelijkheid zelfs de eeuwige inferno u en uw trawanten weigert, geeft geen recht uw rancune als onkruid over de wereld te zaaien! Als u weet wat goed voor u is, dan verlaat u deze contreien terstond en keert u nimmer weder, of u zult de gevolgen kennen.' De gouverneursdochter bleef volhardend staan, oog in oog met de belager, maar ze beefde merkbaar. 'Goede vrouwe, verspil niet uw adem zo. Uw bewakers zijn dood of stervende en uw vader is menig mijl van u verwijderd. En dan nog, u heeft niks te vrezen. Ik verschijn hier voor u om u een groot plezier te doen.' 'Met vals voorwendsel zult u mij niet winnen, ellendige lendeloze! Wilt u mij plezieren, verschaf mij dan een zweerd, opdat ik nog de adellijke dood mag sterven. Ik zal immers nooit mij vrijwillig tot u begeven!' 'Vermetel wijf, uw honen wekt in mij geen deernis. Als dit uw keus is, leef dan met de consequenties. Weet dat het niet de mijne is.' Met die woorden sprintte hij tot de jonkvrouwe, die nog een laatste schreeuw de ether in wierp, en hij sloeg met zijn knuppel de jonkvrouw bewusteloos. Vervolgens omwond hij het corpus in een exotisch wandkleed, en verdween hij met zijn buit uit de kamer...

	Onderaan de wentelaar trof Sjef zijn gezelschap. Buiten maakten hemeltranen het laagland tot broek en binnen brandde vagevuur uit de haard in de zitkamer. De wagen die voor het pand had gestaan was beladen met goud en juweel; en van de gastheer was geen spoor te bekennen. Sjef de Mottigaard plaatste het mompelende kleed tussen de schatten van weleer en sprak tot zijn geslacht: 'Er is goed gedaan vannacht. Waar bollebofs rijk zijn in dukaat en daalder zijn zij arm in maagschap. Laat de duiten zijn waar genootschap is en laat lopen de goudvinken.' Driemaal ''hoezee'' klonk het, gevolgd door luidskeelse zang:		Onderaan de wentelaar trof Sjef zijn gezelschap. Buiten maakten hemeltranen het laagland tot broek en binnen brandde vagevuur uit de haard in de zitkamer. De wagen die voor het pand had gestaan was beladen met goud en juweel, en van de gastheer was geen spoor te bekennen. Sjef de Mottigaard plaatste het mompelende kleed tussen de schatten van weleer en sprak tot zijn geslacht: 'Er is goed gedaan vannacht. Waar bollebofs rijk zijn in dukaat en daalder zijn zij arm in maagschap. Laat de duiten zijn waar genootschap is en laat lopen de goudvinken.' Driemaal ''hoezee'' klonk het, gevolgd door luidskeelse zang:

	''Hoezee voor onze Sjef''		''Hoezee voor onze Sjef''
Regel 26:		Regel 26:
	''hoezee voor onze Sjef!''		''hoezee voor onze Sjef!''

	Te wagen trok het gezelschap ginder over heide en zegge; en zij deelden nog menig hymne. Eén was er die niet zong. Sjef dunkte zich bepaald de vrijer, maar die nacht was er van hof geen sprake. Zij was prooi en hij was op jacht; en van jagen kreeg hij honger...		Te wagen trok het gezelschap ginder over heide en zegge, en zij deelden nog menig hymne. Eén was er die niet zong. Sjef dunkte zich bepaald de vrijer, maar die nacht was er van hof geen sprake. Zij was prooi en hij was op jacht; en van jagen kreeg hij honger...

	O arme ziel, verschalkt in uw stoffen kerker, ge dunkt zeker uw einde ophande zijnde. Welke sterfelijke zou ook ooit in tweedracht met de zetmeligen kunnen zegevieren? Het lot zal niettemin in haar weefsel van de tijd geen steken laten vallen, en altijd zal ze doorweven. Het lot weet dan ook, dat ergens in de smartende woestenij die ons thuis vormt, zich een rechtschapen hart zal doen verrijzen, met als gevolg een wending in de geschiedenis die zijn weerga niet kent. O vrouwe Fortuna, moge u nog met genegenheid het nageslacht toezien van de zielen die in dit verhaal zich verstouten voor een rooskleurige verschiet. Over één van die zielen zal dit verhaal zijn vervolg kennen.		O arme ziel, verschalkt in uw stoffen kerker, ge dunkt zeker uw einde ophande zijnde. Welke sterfelijke zou ook ooit in tweedracht met de zetmeligen kunnen zegevieren? Het lot zal niettemin in haar weefsel van de tijd geen steken laten vallen, en altijd zal ze doorweven. Het lot weet dan ook, dat ergens in de smartende woestenij die ons thuis vormt, zich een rechtschapen hart zal doen verrijzen, met als gevolg een wending in de geschiedenis die zijn weerga niet kent. O vrouwe Fortuna, moge u nog met genegenheid het nageslacht toezien van de zielen die in dit verhaal zich verstouten voor een rooskleurige verschiet. Over één van die zielen zal dit verhaal zijn vervolg kennen.
Regel 32:		Regel 32:
	In een veld staat een man met een schep in hand. Zijn tranenlaten is verhult door de meedogenloze regen die ruim drie nachten hemel en aarde vult. Het is hem om het even; er is niemand die zijn tranen zou merken, ook al is het de zonnigste der hondsdagen: Zijn laatste bloedverwant ligt onschouwend in de grond aan zijn voeten, een schamel kruis steekt als laatste eerbetoon uit de rulle grond. Zijn stamhuis is door de jaren heen gekweld door bandieten en ziekte, en stuk voor stuk zouden zijn naasten het noodlot kennen, en hij zou als laatste overblijven. Hij had gedacht zijn tranen lang geleden te hebben verloren, en toch nemen steeds nieuwe de plaats van de oude, en ook nu vermengen zij met hun soortgenoten die van de engelen vallen. Met stramme schreden keert hij zich, maar staat dan bewegingloos. Hij zou willen toornen tegen het bittere lot dat hem bestemd lijkt, maar het verlies en de wanhoop ontberen hem van al zijn wilskracht. Wanneer hij zijn laagste punt bereikt verschijnt in een plas voor hem een geriatrische vrouw. Hij deinst terug van de schrik, en de vrouw spreekt tot hem deze volgende woorden:		In een veld staat een man met een schep in hand. Zijn tranenlaten is verhult door de meedogenloze regen die ruim drie nachten hemel en aarde vult. Het is hem om het even; er is niemand die zijn tranen zou merken, ook al is het de zonnigste der hondsdagen: Zijn laatste bloedverwant ligt onschouwend in de grond aan zijn voeten, een schamel kruis steekt als laatste eerbetoon uit de rulle grond. Zijn stamhuis is door de jaren heen gekweld door bandieten en ziekte, en stuk voor stuk zouden zijn naasten het noodlot kennen, en hij zou als laatste overblijven. Hij had gedacht zijn tranen lang geleden te hebben verloren, en toch nemen steeds nieuwe de plaats van de oude, en ook nu vermengen zij met hun soortgenoten die van de engelen vallen. Met stramme schreden keert hij zich, maar staat dan bewegingloos. Hij zou willen toornen tegen het bittere lot dat hem bestemd lijkt, maar het verlies en de wanhoop ontberen hem van al zijn wilskracht. Wanneer hij zijn laagste punt bereikt verschijnt in een plas voor hem een geriatrische vrouw. Hij deinst terug van de schrik, en de vrouw spreekt tot hem deze volgende woorden:

	"Mijn meelij is de Uwe, heer weduwnaar. Wij beiden zijn takken aan éénzelfde wilg. Takken waar de kraaien van Hades in broedden. Maar behoud toch dat de zomer kroost brengt; en als het kroost is gevlogen, zal dit water ons takken niet loos zijn, maar zal het ons doen groeien tot de holtes vullen en wij weer heel zijn." De weduwnaar bedaart als sneeuw in een storm en weent: "Huigelaar! Wat weet een wilg van een es? Wat weet een graftak van hoe diep de roede reikt? Spreek met mij niet tak-tot-tak als wij aan andere kronen hangen." "Een woord kan een tak niet deren, heer weduwnaar," zegt de vrouw, "als zij gesproken is in pretentie. Tracht niet het bos te ontwijken enkel omdat zij donker is, maar laat Uw ogen eens wennen aan het duister..."		"Mijn meelij is de Uwe, heer weduwnaar. Wij beiden zijn takken aan éénzelfde wilg. Takken waar de kraaien van Hades in broedden. Maar behoud toch dat de zomer kroost brengt, en als het kroost is gevlogen, zal dit water ons takken niet loos zijn, maar zal het ons doen groeien tot de holtes vullen en wij weer heel zijn." De weduwnaar bedaart als sneeuw in een storm en weent: "Huigelaar! Wat weet een wilg van een es? Wat weet een graftak van hoe diep de roede reikt? Spreek met mij niet tak-tot-tak als wij aan andere kronen hangen." "Een woord kan een tak niet deren, heer weduwnaar," zegt de vrouw, "als zij gesproken is in pretentie. Tracht niet het bos te ontwijken enkel omdat zij donker is, maar laat Uw ogen eens wennen aan het duister..."

Mipo op 1 jun 2026 om 19:47

2026-06-01T19:47:11Z

← Oudere versie		Versie van 1 jun 2026 19:47
Regel 1:		Regel 1:
	[[Bestand:Aardappeleters.png\|miniatuur\|Een surrealistische weergave van de Aardappeleters door Gincent van Voch voor hij aan [[Macro Pointillist\|macro pointillisme]] begon.]]		[[Bestand:Aardappeleters.png\|miniatuur\|Een surrealistische weergave van de Aardappeleters door Gincent van Voch voor hij aan [[Macro Pointillist\|macro pointillisme]] begon.]]
	Op nachten lang gelee, in een duisterder eeuw, vertelde zich een nu lang vergeten verhaal. Het verhaal was dat van de Aardappeleters. Welbekend was het, in menig huishouw en rond elk midnachtvuur onder de rivier. Die eeuw zonder zon kende een midwinternacht zo zwart dat pek er wit bij was. Het was in het holst van die nacht dat ieders hart op de tast naar wat warmte ~~trachtte~~. Zo is het dat de hal van de Verteller zich vulde die nacht. Elk oor onder de rivier was daar om naar de Verteller te luisteren. Toen de menigte huiverend een stilte liet vallen, rezen de eerste magische woorden:		Op nachten lang gelee, in een duisterder eeuw, vertelde zich een nu lang vergeten verhaal. Het verhaal was dat van de Aardappeleters. Welbekend was het, in menig huishouw en rond elk midnachtvuur onder de rivier. Die eeuw zonder zon kende een midwinternacht zo zwart dat pek er wit bij was. Het was in het holst van die nacht dat ieders hart op de tast naar wat warmte reikte. Zo is het dat de hal van de Verteller zich vulde die nacht. Elk oor onder de rivier was daar om naar de Verteller te luisteren. Toen de menigte huiverend een stilte liet vallen, rezen de eerste magische woorden:

	'Er is slechts één verschil tussen mens en god in deze wereld, en dat is dat de mens offert. Wanneer de zon haar stralen dooft in het westen, zo hernieuwt zij deze in het oosten. Wanneer de boer zijn gras maait, zo ontspringt het opnieuw in de lente. De sterren in het hemelgewelf fonkelen sinds de schepping, en tot ver na de dood van ons kinders kinderen zullen zij zich niet verroeren. Zo is het de mens niet gegund. Honger, koude, ziekte; de natuur is een kille gastvrouwe. Staat een moeder bij kinds wieg, snel al staat het kind bij haar graf. Deze tweespalt tussen dood en leven woekert sinds de eersten van onze voorvaderen hun ploegen te velde brachten, en de grond waar wij over lopen is overgoten met hun tranen en klaagzang. Waar de mens zijn vernuft en welwillendheid inzet voor het geluk van hemzelf en zijn medemens, daar floreert hij, maar de beesten van de wereld laten zich niet zo gemakkelijk de pas afsnijden.		'Er is slechts één verschil tussen mens en god in deze wereld, en dat is dat de mens offert. Wanneer de zon haar stralen dooft in het westen, zo hernieuwt zij deze in het oosten. Wanneer de boer zijn gras maait, zo ontspringt het opnieuw in de lente. De sterren in het hemelgewelf fonkelen sinds de schepping, en tot ver na de dood van ons kinders kinderen zullen zij zich niet verroeren. Zo is het de mens niet gegund. Honger, koude, ziekte; de natuur is een kille gastvrouwe. Staat een moeder bij kinds wieg, snel al staat het kind bij haar graf. Deze tweespalt tussen dood en leven woekert sinds de eersten van onze voorvaderen hun ploegen te velde brachten, en de grond waar wij over lopen is overgoten met hun tranen en klaagzang. Waar de mens zijn vernuft en welwillendheid inzet voor het geluk van hemzelf en zijn medemens, daar floreert hij, maar de beesten van de wereld laten zich niet zo gemakkelijk de pas afsnijden.