Appelkaneelcakerecept - Bewerkingsoverzicht

Daafje op 8 apr 2026 om 22:29

2026-04-08T22:29:03Z

← Oudere versie		Versie van 8 apr 2026 22:29
Regel 54:		Regel 54:
	Ik nam mijn omgeving tot me. Had iemand ooit een kooi als deze kunnen bedenken? Ik kon schreeuwen, lachen, dansen, rennen, niemand zou mij stoppen! Ik hoorde de vogels zingen, en ik zong ze na! De bloemen naast me bloeiden, en ik plukte een mooi exemplaar. Boven mij zag ik de gelende lucht van de zomeravond waarachter het tralies geheel in het niets lijkt te vallen. Als een warm deken rolde de heuvels over het landschap, gebaad in de zomerzon. De natuur hier was mij als een beker die mooi nimmer droog liet, elke teug weer vernieuwend, overvloeiend en ontembaar. Misschien kan ik hier nog even blijven zitten, alleen voor nu. Wat zou ik hier überhaupt missen?		Ik nam mijn omgeving tot me. Had iemand ooit een kooi als deze kunnen bedenken? Ik kon schreeuwen, lachen, dansen, rennen, niemand zou mij stoppen! Ik hoorde de vogels zingen, en ik zong ze na! De bloemen naast me bloeiden, en ik plukte een mooi exemplaar. Boven mij zag ik de gelende lucht van de zomeravond waarachter het tralies geheel in het niets lijkt te vallen. Als een warm deken rolde de heuvels over het landschap, gebaad in de zomerzon. De natuur hier was mij als een beker die mooi nimmer droog liet, elke teug weer vernieuwend, overvloeiend en ontembaar. Misschien kan ik hier nog even blijven zitten, alleen voor nu. Wat zou ik hier überhaupt missen?

	Bijna als antwoord op de vraag verschijnt het beeld van moeder in mijn gedachten. Alsof ik in een koud bad beland dempt mijn hart zich, mijn glimlach laat zich zakken, haast verontschuldigend voor de eerdere jovialiteit. Zou ik mijn moeder ooit nog zien? De vraag bleef zich rondketsen in mijn hoofd. Van tralies kan men misschien niet spreken, maar nu leek ik rond te zweven in een onmetelijke leegte.		Bijna als antwoord op de vraag verschijnt het beeld van moeder in mijn gedachten. Alsof ik in een koud bad beland dempt mijn hart zich, mijn glimlach laat zich zakken, haast verontschuldigend voor de eerdere jovialiteit. Tranen bolden aan mijn ooghoeken. Zou ik mijn moeder ooit nog zien? De vraag bleef zich rondketsen in mijn hoofd. Van tralies kan men misschien niet spreken, maar nu leek ik rond te zweven in een onmetelijke leegte, een oceaan van onbeheersbare proporties droeg mij, en keek ik omlaag, werd ik gegroet door de inktzwarte diepte, als een sterloze hemel, die meedogenloos aan de innerste schuilplaatsen van de mijn behagen boorde.

			Het leek wel uren dat ik daar zat, mijn lichaam stil, maar mijn geest dolend als de weduwe, verloren in het woud, toch zonder behoefte de weg te vinden naar een ongelukkige plaats. Plots valt een schaduw over mij, en toen ik als reactie opkeek ontmoette mijn ogen die van vrouwe Heldersdael. Ik schrok op, en, als poging om mijn decorum te redden, stond op en groette haar met een neppe glimlach, mijn eerdere ontzetting hopelijk verbergend. Heldersdaels ogen volgde mijn gezicht, maar gelaat was onveranderlijk. Ze keek neutraal, bijna zakelijk. Een moment van stilte volgde. Steeds groter was mijn drang om iets te zeggen, maar het was alsof mijn geest terug was van weggeweest en geen idee meer had hoe het moest praten. Felicia's ogen vielen op de bloem die ik had geplukt. Ze sprak: 'Een vergeet-me-nietje, deze staat symbool voor herinneringen van en afscheid aan geliefden.

	...		...

Daafje: hmmmmm

2026-01-12T19:25:09Z

hmmmmm

← Oudere versie		Versie van 12 jan 2026 19:25
Regel 3:		Regel 3:
	Het doet me denken aan tijden vele manen geleden. Alvorens de wereld zich dompelde onder de sneeuw, werd de oven verhit tot tweehonderd graden Celsius door mijn ma, ter voorbereiding op de steeds venijnigere winters. Het was altijd een speciaal moment, aangezien zij die appels voor de cake onder het oog van de maan ontnam van de plaatselijke boomgaard zonder enige daarvoor legaal verleende vergunningen. Één van die nachten was mijn slaaplust klein en mijn dwaalzucht groot, en dreef deze me tot het pad van mijn schuldige moederlief, de appeldief. Deze nachten waren koud en werden kouder, steeds kouder. In mijn slaapgewaad, gewapend met enkel de eerder op mijn bedstee gevestigde kaars trotseerde ik deze stille nacht.		Het doet me denken aan tijden vele manen geleden. Alvorens de wereld zich dompelde onder de sneeuw, werd de oven verhit tot tweehonderd graden Celsius door mijn ma, ter voorbereiding op de steeds venijnigere winters. Het was altijd een speciaal moment, aangezien zij die appels voor de cake onder het oog van de maan ontnam van de plaatselijke boomgaard zonder enige daarvoor legaal verleende vergunningen. Één van die nachten was mijn slaaplust klein en mijn dwaalzucht groot, en dreef deze me tot het pad van mijn schuldige moederlief, de appeldief. Deze nachten waren koud en werden kouder, steeds kouder. In mijn slaapgewaad, gewapend met enkel de eerder op mijn bedstee gevestigde kaars trotseerde ik deze stille nacht.

	Onder het bladerdak leidde het lot me tot een ouwe put, vergezeld door een forse kraai. De maan weerspiegelde in zijn kralen, en het was alsof de hele wereld erin verstopt zat. Deze sprak vlot: "Knarsen en kraken; symfonie van tanden, het marsen van kaken! Voeg grove kaneelsuiker toe voor een knapperige structuur! Nu zie je haar nog, maar de wereld zal jou verlaten. Ik ben de kraai van het laatste uur." Hij lokte mij met fraaie frasen en wenkte mij richting de put. Mijn inmiddels aangekomen moeder gebood mij: "Sluit de oren en treed niet nader, lief kind! Duivelsspel is het, het einde der tijden te prediken. Duivelsraad is het, de woorden van de helse poortwachter. Word niet de ongelukkige metgezel van de ontvoerde Persephone!" "Dwaas! Dwaas!" Kraste de kraai vals: "Vissen boven water worden aas! Laat achter de stervende wereld voor het eeuwige vuur! Ik ben de kraai van het laatste uur." Dezelfde dwaalzucht die mij te wandel porde, duwde mij richting de gapende put.		Onder het bladerdak leidde het lot me tot een ouwe put, vergezeld door een forse kraai. De maan weerspiegelde in zijn kralen, en het was alsof de hele wereld erin verstopt zat. Deze sprak vlot: "Knarsen en kraken; symfonie van tanden, het marsen van kaken! Voeg grove kaneelsuiker toe voor een knapperige structuur! Nu zie je haar nog, maar de wereld zal jou verlaten. Ik ben de kraai van het laatste uur." Hij lokte mij met fraaie frasen en wenkte mij richting de put. Mijn inmiddels aangekomen moeder gebood mij: "Sluit de oren en treed niet nader, lief kind! Duivelsspel is het, het einde der tijden te prediken. Duivelsraad is het, de woorden van de helse poortwachter. Word niet de ongelukkige metgezel van de ontvoerde Persephone!" "Dwaas! Dwaas!" Kraste de kraai vals: "Vissen boven water worden aas! Laat achter de stervende wereld voor het eeuwige vuur! Ik ben de kraai van het laatste uur." Dezelfde dwaalzucht die mij te wandel porde, duwde mij richting de gapende put. Een laatste roep vult het bos:

			'Nee! Laat me hier niet achter!'

			Ik draaide me om, maar mijn moederlief was nergens te bekennen.

	=== De Put ===		=== De Put ===
	Met twee stappen verwijderd van de put spreidde de kraai zijn vleugels en steeg ter hemel, flapperend en krassend. ~~Ik draaide me om, maar mijn moederlief was nergens te bekennen.~~ Ik staarde in de put, en een onmetelijke leegte staarde terug. Mijn kandelaar plaatste ik voor nu op de koude stenen en wierp de emmer gezekerd met touw naar benee. Na kort geroetsj werd de emmer met een knal tot stoppen gebracht, en het touw stond strak. Toch klonk er geen plons.		Met twee stappen verwijderd van de put spreidde de kraai zijn vleugels en steeg ter hemel, flapperend en krassend. Ik staarde in de put, en een onmetelijke leegte staarde terug. Mijn kandelaar plaatste ik voor nu op de koude stenen en wierp de emmer gezekerd met touw naar benee. Na kort geroetsj werd de emmer met een knal tot stoppen gebracht, en het touw stond strak. Toch klonk er geen plons.

	Ik pakte mijn kandelaar. De nacht was stil, vredig. Voor nu straalde de sterren nog over mijn kruin en was mijn gids de maan. Niet langer. Mijn keerske zal volstaan. Zelfs in de donkerste tijden.		Ik pakte mijn kandelaar. De nacht was stil, vredig. Voor nu straalde de sterren nog over mijn kruin en was mijn gids de maan. Niet langer. Mijn keerske zal volstaan. Zelfs in de donkerste tijden.
Regel 43:		Regel 47:
	Even verderop rezen uit het water enkele mossige palen, waarop een kade gevestigd was. Deze was gemaakt van donker hout, dat door de decennia of misschien wel eeuwen verweerd en uitgemergeld voor mij verschijnt. Ik stap dichterbij. Aan de uiterste kant van de loopplank ligt een boot gelegen in het water, zacht wiegend in de stroming. Ik loop dichterbij. De mist lijkt mij nu te omhelzen, alsof de boot zich slechts in een droom mij voordeed, maar hier was ze toch echt. De boot voer niet vrij te water, maar was getekend met een oud een roestig slot aan de kade. Op de boot zelf was een metalen staaf gevestigd, aan het uiteinde een antieke lantaarn hangend, schommelend evenals de boot. Tegenover mij zag ik in de mist hetzelfde eiland wat ik vanuit mijn kamerraam al had gespot, vredig en donker in de mist. Uit de geluiden van de natuur ontstaat een ver geluid, maar komt snel dichterbij. Ik schrik en draai om, en langs mij vliegt een onhandige duif net te dicht over mijn hoofd langs mij, flapperend naar het eiland. Ik trok aan het slot: niks, behalve het geratel van de verweerde ketting. Ik ruk aan de ketting, maar deze hield zich vast tegen mijn bruutheid in. Een gedachte kwam in mij op: het eiland lag er verlaten in een baai, maar zonder deze boot is het haast een kooi.		Even verderop rezen uit het water enkele mossige palen, waarop een kade gevestigd was. Deze was gemaakt van donker hout, dat door de decennia of misschien wel eeuwen verweerd en uitgemergeld voor mij verschijnt. Ik stap dichterbij. Aan de uiterste kant van de loopplank ligt een boot gelegen in het water, zacht wiegend in de stroming. Ik loop dichterbij. De mist lijkt mij nu te omhelzen, alsof de boot zich slechts in een droom mij voordeed, maar hier was ze toch echt. De boot voer niet vrij te water, maar was getekend met een oud een roestig slot aan de kade. Op de boot zelf was een metalen staaf gevestigd, aan het uiteinde een antieke lantaarn hangend, schommelend evenals de boot. Tegenover mij zag ik in de mist hetzelfde eiland wat ik vanuit mijn kamerraam al had gespot, vredig en donker in de mist. Uit de geluiden van de natuur ontstaat een ver geluid, maar komt snel dichterbij. Ik schrik en draai om, en langs mij vliegt een onhandige duif net te dicht over mijn hoofd langs mij, flapperend naar het eiland. Ik trok aan het slot: niks, behalve het geratel van de verweerde ketting. Ik ruk aan de ketting, maar deze hield zich vast tegen mijn bruutheid in. Een gedachte kwam in mij op: het eiland lag er verlaten in een baai, maar zonder deze boot is het haast een kooi.

	Toen maakte ik een realisatie die zo overduidelijk was dat een peuter hem had kunnen maken, maar toch koelde deze mijn hart en deed het mijn rug rillen. Steeds sneller liep ik terug naar de wal, de oud kade kreunend onder mijn voortbewegende gewicht. Vervolgens langs de zonnige tuin en over de wegen liep verder, elke keer steeds sneller, hart harder bonkend, hopend dat hetgeen wat ik vrees geen gestalte heeft kunnen vinden. Ik kom aan waar ik eerder was, slechts een nacht en dagdeel geleden, en daar stond nog steeds de put waar ik mijn entree maakte. Voordat ik mezelf kon geruststellen liep ik ernaartoe, maar daar kon ik mijn ogen niet geloven: de put stond droog.		Toen maakte ik een realisatie die zo overduidelijk was dat een peuter hem had kunnen maken, maar toch koelde deze mijn hart en deed het mijn rug rillen. Steeds sneller liep ik terug naar de wal, de oud kade kreunend onder mijn voortbewegende gewicht. Vervolgens langs de zonnige tuin en over de wegen liep ik verder, elke keer steeds sneller, hart harder bonkend, hopend dat hetgeen wat ik vrees geen gestalte heeft kunnen vinden. Ik kom aan waar ik eerder was, slechts een nacht en dagdeel geleden, en daar stond nog steeds de put waar ik mijn entree maakte. Voordat ik mezelf kon geruststellen liep ik ernaartoe, maar daar kon ik mijn ogen niet geloven: de put stond droog.

			=== Tumult ===
			Een harde aarden bodem zat slechts enkele meters beneden de rand van de put waar gister nog een portaal naar een andere wereld zat. Mijn benen voelden week. Duizelend en half strompelend zette ik mij neer op de grond en met verslagen blik tuurde ik voor mij uit. De val was opengezet, ik was er als een onwetende muis ingelopen en nu was met een knal het deurtje dichtgegooid en op slot gedaan. Was mijn lot dat van een gevangen dier? Een hert, ondersteboven bungelend aan een touw tussen de bomen, zal strubbelen en zich uitputten om maar te proberen weer vrij te komen. Toch zal het haar niks verder helpen. Is dit dwaasheid? Zal dwaasheid mijn enige steun zijn wanneer wijsheid mij verlaat? Ik bleef enkele momenten zitten. Voor de hoeveelheid chaos in mijn hoofd was de rust om me heen bijna komisch. Ik merkte, het menselijk brein is een krachtig iets, het kan orkanen maken die je met slaande windstoten meesleurt en die je meer kunnen pijnigen dan elk zwaard, maar alle tumult zit gesloten in mijn hersenpan. Ik stond op en mijn gedachten ordenden zich. Mijn lijden was als een stampende mier in het gras, en de wereld zou mij niet waarnemen noch aandacht geven.

	~~Een harde aarden bodem zat slechts enkele meters beneden de rand van de put waar slechts gister nog~~ een ~~portaal naar een andere wereld zat. Mijn benen voelden week. Duizelend en half strompelend zette ik~~ mij ~~neer op~~ de ~~grond~~ en ~~met verslagen blik tuurde~~ ik ~~voor mij uit.~~ De ~~val was opengezet~~, ik ~~was er als~~ een ~~onwetende muis ingelopen en nu was met een knal het deurtje dichtgegooid en op slot gedaan~~. ~~Was mijn lot dat~~ van ~~een gevangen dier? Een hert, ondersteboven bungelend aan een touw tussen~~ de ~~bomen, zal strubbelen en zich uitputten om maar te proberen weer vrij te komen. Toch zal~~ het ~~haar niks verder helpen. Is dit dwaasheid? Zal dwaasheid mijn enige steun zijn wanneer wijsheid mij verlaat? Ik bleef enkele momenten zitten. Voor de hoeveelheid chaos~~ in ~~mijn hoofd was de rust om me heen bijna komisch~~. ~~Ik merkte, het menselijk brein is~~ een ~~krachtig iets,~~ het ~~kan orkanen maken die je met slaande windstoten meesleurt en die je meer kunnen pijnigen dan elk zwaard~~, ~~maar alle tumult zit gesloten~~ in ~~mijn hersenpan~~. ~~Ik stond op en mijn gedachten ordenden zich. Mijn lijden~~ was als een ~~stampende mier in het gras~~, en ~~de wereld~~ zou ~~mij niet waarnemen noch aandacht geven.~~		Ik nam mijn omgeving tot me. Had iemand ooit een kooi als deze kunnen bedenken? Ik kon schreeuwen, lachen, dansen, rennen, niemand zou mij stoppen! Ik hoorde de vogels zingen, en ik zong ze na! De bloemen naast me bloeiden, en ik plukte een mooi exemplaar. Boven mij zag ik de gelende lucht van de zomeravond waarachter het tralies geheel in het niets lijkt te vallen. Als een warm deken rolde de heuvels over het landschap, gebaad in de zomerzon. De natuur hier was mij als een beker die mooi nimmer droog liet, elke teug weer vernieuwend, overvloeiend en ontembaar. Misschien kan ik hier nog even blijven zitten, alleen voor nu. Wat zou ik hier überhaupt missen?

	~~Ik nam~~ mijn ~~omgeving tot me~~. ~~Had iemand ooit~~ een ~~kooi als deze kunnen bedenken? Ik kon schreeuwen~~, ~~lachen~~, ~~dansen, rennen, niemand zou mij stoppen! Ik hoorde~~ de ~~vogels zingen, en~~ ik ~~zong ze na!~~ De ~~bloemen naast me bloeiden~~, en ik ~~plukte~~ een ~~mooi exemplaar. Boven mij zag ik de gelende lucht van de zomeravond waarachter het tralies geheel in het niets lijkt te vallen~~.		Bijna als antwoord op de vraag verschijnt het beeld van moeder in mijn gedachten. Alsof ik in een koud bad beland dempt mijn hart zich, mijn glimlach laat zich zakken, haast verontschuldigend voor de eerdere jovialiteit. Zou ik mijn moeder ooit nog zien? De vraag bleef zich rondketsen in mijn hoofd. Van tralies kan men misschien niet spreken, maar nu leek ik rond te zweven in een onmetelijke leegte.

	...		...

	Uiteindelijk zat aan de eettafel weer hetzelfde gezelschap als wat gisteren had plaatsgenomen. Ook waren de gespreksonderwerpen even enerverend, van tegenstribbelende petunia's ~~met positieve hoop voor morgen~~ tot het pluisje dat op het bord van Felix terecht was gekomen. Alweer stond Valentijn volgens schema op en kondigde hij zijn vertrek aan, tot teleurstelling van Felix. Na bij het diner continue gezeten te hebben moest ik bijna opnieuw even gaan zitten na de vermoeiing dezelfde gesprekken weer aan te moeten horen.		Uiteindelijk zat aan de eettafel weer hetzelfde gezelschap als wat gisteren had plaatsgenomen. Ook waren de gespreksonderwerpen even enerverend, van tegenstribbelende petunia's tot het pluisje dat op het bord van Felix terecht was gekomen. Alweer stond Valentijn volgens schema op en kondigde hij zijn vertrek aan, tot teleurstelling van Felix. Na bij het diner continue gezeten te hebben moest ik bijna opnieuw even gaan zitten na de vermoeiing dezelfde gesprekken weer aan te moeten horen.

	Ik liep de salon in met het wakkere vuurtje. Felix had plaatsgenomen op de bank en was stil een boek aan het lezen, de plaats naast hem was leeg. Om de tijd te doden bekeek ik de boekenkast die tegen de muur stond, speurend naar iets wat mijn verveling zou kunnen verdrijven. Na een tijdje legde Felix zijn boek neer op het tafeltje voor hem, stond op en verliet de kamer. Enkele momenten later hoor ik op de gang een deur openen en sluiten. Het boek wat hij had gedeponeerd had een gulden strook die zijn voortgang in het boek markeerde en de rode kaft was versierd met zilver gekleurde letters die de titel opmaakten. Ik besloot een kijkje van dichtbij te nemen. Het boek was redelijk zwaar, tenminste enkele honderden pagina's. Ik sloeg het open, maar mijn aandacht vestigde zich in plaats van op de tekst op een opgevouwen papiertje wat eruit viel. Ik legde het boek weer neer en ontvouwde het papiertje waarop handgeschreven stond:		Ik liep de salon in met het wakkere vuurtje. Felix had plaatsgenomen op de bank en was stil een boek aan het lezen, de plaats naast hem was leeg. Om de tijd te doden bekeek ik de boekenkast die tegen de muur stond, speurend naar iets wat mijn verveling zou kunnen verdrijven. Na een tijdje legde Felix zijn boek neer op het tafeltje voor hem, stond op en verliet de kamer. Enkele momenten later hoor ik op de gang een deur openen en sluiten. Het boek wat hij had gedeponeerd had een gulden strook die zijn voortgang in het boek markeerde en de rode kaft was versierd met zilver gekleurde letters die de titel opmaakten. Ik besloot een kijkje van dichtbij te nemen. Het boek was redelijk zwaar, tenminste enkele honderden pagina's. Ik sloeg het open, maar mijn aandacht vestigde zich in plaats van op de tekst op een opgevouwen papiertje wat eruit viel. Ik legde het boek weer neer en ontvouwde het papiertje waarop handgeschreven stond:

Daafje: meer

2025-11-20T13:57:45Z

meer

← Oudere versie		Versie van 20 nov 2025 13:57
Regel 45:		Regel 45:
	Toen maakte ik een realisatie die zo overduidelijk was dat een peuter hem had kunnen maken, maar toch koelde deze mijn hart en deed het mijn rug rillen. Steeds sneller liep ik terug naar de wal, de oud kade kreunend onder mijn voortbewegende gewicht. Vervolgens langs de zonnige tuin en over de wegen liep verder, elke keer steeds sneller, hart harder bonkend, hopend dat hetgeen wat ik vrees geen gestalte heeft kunnen vinden. Ik kom aan waar ik eerder was, slechts een nacht en dagdeel geleden, en daar stond nog steeds de put waar ik mijn entree maakte. Voordat ik mezelf kon geruststellen liep ik ernaartoe, maar daar kon ik mijn ogen niet geloven: de put stond droog.		Toen maakte ik een realisatie die zo overduidelijk was dat een peuter hem had kunnen maken, maar toch koelde deze mijn hart en deed het mijn rug rillen. Steeds sneller liep ik terug naar de wal, de oud kade kreunend onder mijn voortbewegende gewicht. Vervolgens langs de zonnige tuin en over de wegen liep verder, elke keer steeds sneller, hart harder bonkend, hopend dat hetgeen wat ik vrees geen gestalte heeft kunnen vinden. Ik kom aan waar ik eerder was, slechts een nacht en dagdeel geleden, en daar stond nog steeds de put waar ik mijn entree maakte. Voordat ik mezelf kon geruststellen liep ik ernaartoe, maar daar kon ik mijn ogen niet geloven: de put stond droog.

	Een harde aarden bodem zat slechts enkele meters beneden de rand van de put waar slechts gister nog een portaal naar een andere wereld zat. Mijn benen voelden week. Duizelend en half strompelend zette ik mij neer op de grond en met verslagen blik tuurde ik voor mij uit. De val was opengezet, ik was er als een onwetende muis ingelopen en nu was met een knal het deurtje dichtgegooid en op slot gedaan. Was mijn lot dat van een gevangen dier? Een hert, ondersteboven bungelend aan een touw tussen de bomen, zal strubbelen en zich uitputten om maar te proberen weer vrij te komen. Toch zal het haar niks verder helpen. Is dit dwaasheid? Zal dwaasheid mijn enige steun zijn wanneer wijsheid mij verlaat? Ik merkte, het menselijk brein is een krachtig iets, het kan orkanen maken die je met slaande windstoten meesleurt		Een harde aarden bodem zat slechts enkele meters beneden de rand van de put waar slechts gister nog een portaal naar een andere wereld zat. Mijn benen voelden week. Duizelend en half strompelend zette ik mij neer op de grond en met verslagen blik tuurde ik voor mij uit. De val was opengezet, ik was er als een onwetende muis ingelopen en nu was met een knal het deurtje dichtgegooid en op slot gedaan. Was mijn lot dat van een gevangen dier? Een hert, ondersteboven bungelend aan een touw tussen de bomen, zal strubbelen en zich uitputten om maar te proberen weer vrij te komen. Toch zal het haar niks verder helpen. Is dit dwaasheid? Zal dwaasheid mijn enige steun zijn wanneer wijsheid mij verlaat? Ik bleef enkele momenten zitten. Voor de hoeveelheid chaos in mijn hoofd was de rust om me heen bijna komisch. Ik merkte, het menselijk brein is een krachtig iets, het kan orkanen maken die je met slaande windstoten meesleurt en die je meer kunnen pijnigen dan elk zwaard, maar alle tumult zit gesloten in mijn hersenpan. Ik stond op en mijn gedachten ordenden zich. Mijn lijden was als een stampende mier in het gras, en de wereld zou mij niet waarnemen noch aandacht geven.

			Ik nam mijn omgeving tot me. Had iemand ooit een kooi als deze kunnen bedenken? Ik kon schreeuwen, lachen, dansen, rennen, niemand zou mij stoppen! Ik hoorde de vogels zingen, en ik zong ze na! De bloemen naast me bloeiden, en ik plukte een mooi exemplaar. Boven mij zag ik de gelende lucht van de zomeravond waarachter het tralies geheel in het niets lijkt te vallen.

	...		...

Daafje: verhaal gaat verder...

2025-11-20T11:30:31Z

verhaal gaat verder...

← Oudere versie		Versie van 20 nov 2025 11:30
Regel 32:		Regel 32:
	De zon gleed vredig richting de horizon een beschilderde de lucht met oranje en geel. Vanuit mijn slaapkamerraam bewonderde ik de roze schapen die in zijn laatste licht baadden boven de baai die ik al vanuit de salon had kunnen zien. Was dit utopie? Ik hoorde het kraken van het huis de wind en hier en daar voetstappen verklappen. Het zachtjes piepen van de muren was haast therapeutisch. Tijd om naar bed te gaan.		De zon gleed vredig richting de horizon een beschilderde de lucht met oranje en geel. Vanuit mijn slaapkamerraam bewonderde ik de roze schapen die in zijn laatste licht baadden boven de baai die ik al vanuit de salon had kunnen zien. Was dit utopie? Ik hoorde het kraken van het huis de wind en hier en daar voetstappen verklappen. Het zachtjes piepen van de muren was haast therapeutisch. Tijd om naar bed te gaan.

	=== ~~Haar bewoners~~ ===		=== Openbaring ===
	Ik werd begroet door het kussen van mijn zijden bedje. Aan de horizon was de schemering van de nieuwe dag al gevorderd. Ik herinnerde me niet eens het moment dat ik in het bed stapte, zo vredig en spoedig was mijn nachtrust. De blaren aan mijn handen hadden zich geheeld, maar lieten niet eens hun stugge eelt achter. Mijn handen voelden zo zacht als mijn lakens. Toen ik door de deur de kamer verliet belette ik nauwelijks een aanvaring met een haastig voorbijkomende juffrouw Helleveld, die niet eens opkeek of in snelheid verminderde. Op de benedenverdieping ging vrouwe Heldersdael de schilderijen langs en stelde elke aandachtig bij, om vervolgens haar correctie te inspecteren en na enkele seconden deze terug te draaien. Ze leek me niet op te merken. Of deerde mijn aanwezigheid haar simpelweg niet? Ik dwaalde doelloos de salon binnen, waar de haard nog altijd ontstoken was en de baai even onveranderlijk het uitzicht verzorgde. De grootte en hoeveelheid van de kamers begon een gevoel van nieuwsgierigheid in me te inspireren. Het is aan mij deze nieuwe wereld te ontdekken en mij eigen te maken.		Ik werd begroet door het kussen van mijn zijden bedje. Aan de horizon was de schemering van de nieuwe dag al gevorderd. Ik herinnerde me niet eens het moment dat ik in het bed stapte, zo vredig en spoedig was mijn nachtrust. De blaren aan mijn handen hadden zich geheeld, maar lieten niet eens hun stugge eelt achter. Mijn handen voelden zo zacht als mijn lakens. Toen ik door de deur de kamer verliet belette ik nauwelijks een aanvaring met een haastig voorbijkomende juffrouw Helleveld, die niet eens opkeek of in snelheid verminderde. Op de benedenverdieping ging vrouwe Heldersdael de schilderijen langs en stelde elke aandachtig bij, om vervolgens haar correctie te inspecteren en na enkele seconden deze terug te draaien. Ze leek me niet op te merken. Of deerde mijn aanwezigheid haar simpelweg niet? Ik dwaalde doelloos de salon binnen, waar de haard nog altijd ontstoken was en de baai even onveranderlijk het uitzicht verzorgde. De grootte en hoeveelheid van de kamers begon een gevoel van nieuwsgierigheid in me te inspireren. Het is aan mij deze nieuwe wereld te ontdekken en mij eigen te maken.

Regel 43:		Regel 43:
	Even verderop rezen uit het water enkele mossige palen, waarop een kade gevestigd was. Deze was gemaakt van donker hout, dat door de decennia of misschien wel eeuwen verweerd en uitgemergeld voor mij verschijnt. Ik stap dichterbij. Aan de uiterste kant van de loopplank ligt een boot gelegen in het water, zacht wiegend in de stroming. Ik loop dichterbij. De mist lijkt mij nu te omhelzen, alsof de boot zich slechts in een droom mij voordeed, maar hier was ze toch echt. De boot voer niet vrij te water, maar was getekend met een oud een roestig slot aan de kade. Op de boot zelf was een metalen staaf gevestigd, aan het uiteinde een antieke lantaarn hangend, schommelend evenals de boot. Tegenover mij zag ik in de mist hetzelfde eiland wat ik vanuit mijn kamerraam al had gespot, vredig en donker in de mist. Uit de geluiden van de natuur ontstaat een ver geluid, maar komt snel dichterbij. Ik schrik en draai om, en langs mij vliegt een onhandige duif net te dicht over mijn hoofd langs mij, flapperend naar het eiland. Ik trok aan het slot: niks, behalve het geratel van de verweerde ketting. Ik ruk aan de ketting, maar deze hield zich vast tegen mijn bruutheid in. Een gedachte kwam in mij op: het eiland lag er verlaten in een baai, maar zonder deze boot is het haast een kooi.		Even verderop rezen uit het water enkele mossige palen, waarop een kade gevestigd was. Deze was gemaakt van donker hout, dat door de decennia of misschien wel eeuwen verweerd en uitgemergeld voor mij verschijnt. Ik stap dichterbij. Aan de uiterste kant van de loopplank ligt een boot gelegen in het water, zacht wiegend in de stroming. Ik loop dichterbij. De mist lijkt mij nu te omhelzen, alsof de boot zich slechts in een droom mij voordeed, maar hier was ze toch echt. De boot voer niet vrij te water, maar was getekend met een oud een roestig slot aan de kade. Op de boot zelf was een metalen staaf gevestigd, aan het uiteinde een antieke lantaarn hangend, schommelend evenals de boot. Tegenover mij zag ik in de mist hetzelfde eiland wat ik vanuit mijn kamerraam al had gespot, vredig en donker in de mist. Uit de geluiden van de natuur ontstaat een ver geluid, maar komt snel dichterbij. Ik schrik en draai om, en langs mij vliegt een onhandige duif net te dicht over mijn hoofd langs mij, flapperend naar het eiland. Ik trok aan het slot: niks, behalve het geratel van de verweerde ketting. Ik ruk aan de ketting, maar deze hield zich vast tegen mijn bruutheid in. Een gedachte kwam in mij op: het eiland lag er verlaten in een baai, maar zonder deze boot is het haast een kooi.

	Toen maakte ik een realisatie die zo overduidelijk was dat een peuter hem had kunnen maken, maar toch koelde deze mijn hart en deed mijn rug rillen. ~~Snel~~ liep ik terug naar de wal, de oud kade kreunend onder mijn ~~snel~~ voortbewegende gewicht. Vervolgens langs de zonnige tuin en over de wegen liep verder, hopend dat hetgeen wat ik vrees geen gestalte heeft kunnen vinden. Ik kom aan waar ik eerder was, slechts een nacht en dagdeel geleden, en daar stond nog steeds de put waar ik mijn entree maakte. Voordat ik mezelf kon geruststellen liep ik ernaartoe, maar daar kon ik mijn ogen niet geloven: de put stond droog.		Toen maakte ik een realisatie die zo overduidelijk was dat een peuter hem had kunnen maken, maar toch koelde deze mijn hart en deed het mijn rug rillen. Steeds sneller liep ik terug naar de wal, de oud kade kreunend onder mijn voortbewegende gewicht. Vervolgens langs de zonnige tuin en over de wegen liep verder, elke keer steeds sneller, hart harder bonkend, hopend dat hetgeen wat ik vrees geen gestalte heeft kunnen vinden. Ik kom aan waar ik eerder was, slechts een nacht en dagdeel geleden, en daar stond nog steeds de put waar ik mijn entree maakte. Voordat ik mezelf kon geruststellen liep ik ernaartoe, maar daar kon ik mijn ogen niet geloven: de put stond droog.

	Een harde aarden bodem zat slechts enkele meters beneden de rand van de put waar slechts gister nog een portaal naar een andere wereld zat. Mijn benen voelden week, ik ~~zette~~ mij ~~half strompelend~~ neer op de grond. De ~~kooi~~ was opengezet, ik was er als een onwetende muis ingelopen en nu was met een knal het deurtje dichtgegooid en op slot gedaan		Een harde aarden bodem zat slechts enkele meters beneden de rand van de put waar slechts gister nog een portaal naar een andere wereld zat. Mijn benen voelden week. Duizelend en half strompelend zette ik mij neer op de grond en met verslagen blik tuurde ik voor mij uit. De val was opengezet, ik was er als een onwetende muis ingelopen en nu was met een knal het deurtje dichtgegooid en op slot gedaan. Was mijn lot dat van een gevangen dier? Een hert, ondersteboven bungelend aan een touw tussen de bomen, zal strubbelen en zich uitputten om maar te proberen weer vrij te komen. Toch zal het haar niks verder helpen. Is dit dwaasheid? Zal dwaasheid mijn enige steun zijn wanneer wijsheid mij verlaat? Ik merkte, het menselijk brein is een krachtig iets, het kan orkanen maken die je met slaande windstoten meesleurt

	...		...

Daafje: /* Haar bewoners */ meer tekst yay

2025-10-22T15:20:04Z

Haar bewoners: meer tekst yay

← Oudere versie		Versie van 22 okt 2025 15:20
Regel 37:		Regel 37:
	Met nu doelbewuste stappen beweeg ik me rond het huis. Ik kom een paar gastkamers tegen gelijkend aan de mijne. Er waren kleinere zitkamers, grote badkamers en lange gangen. In het trappenhuis nam ik de trap naar beneden en na enkele ogenblikken belandde ik in de keuken. Het leek hier wel alsof een wervelwind aan lijstjes had plaats gevonden. Zo ongeveer elk object in de keuken had een papiertje opgeplakt gekregen met een paar onzinnig ogende krabbels erop. De kastjes waren tot de nok gevuld met een willekeurig assortiment producten. Ik zag ergens een strijkijzer, 150 gram suiker, 3 wijnglazen en 200 gram boter een plank delen. Opeens dan hoor ik voetstappen dichterbij komen en merk ik op dat deze afkomstig zijn van een deur in de hoek van de kamer. Een sleutel draait het slot van deze los en vanuit de opening verschijnt mevrouw Helleveld. Wanneer ze mijn aanwezigheid opmerkt, sluit ze snel de deur achter zich. Ze fronste haar wenkbrauwen en staarde met haar ogen richting mij een staar die een boom zou kunnen laten vallen. Ze sprak: 'Mijn excuses, de brunch zal pas over een half uur geserveerd worden. In de tussentijd kunt u wachten in de salon of op uw kamer, de benedenverdieping is niet de juiste plaats voor gasten.' Haar beleefde taalgebruik kon haar bijtende toon niet neutraliseren, maar ik had het idee dat dat ook waarschijnlijk niet haar bedoeling was. Ik verontschuldigde me snel en liep de kamer uit. Terwijl ik dit deed hoorde ik achter me een sleutel die een slot dicht draaide.		Met nu doelbewuste stappen beweeg ik me rond het huis. Ik kom een paar gastkamers tegen gelijkend aan de mijne. Er waren kleinere zitkamers, grote badkamers en lange gangen. In het trappenhuis nam ik de trap naar beneden en na enkele ogenblikken belandde ik in de keuken. Het leek hier wel alsof een wervelwind aan lijstjes had plaats gevonden. Zo ongeveer elk object in de keuken had een papiertje opgeplakt gekregen met een paar onzinnig ogende krabbels erop. De kastjes waren tot de nok gevuld met een willekeurig assortiment producten. Ik zag ergens een strijkijzer, 150 gram suiker, 3 wijnglazen en 200 gram boter een plank delen. Opeens dan hoor ik voetstappen dichterbij komen en merk ik op dat deze afkomstig zijn van een deur in de hoek van de kamer. Een sleutel draait het slot van deze los en vanuit de opening verschijnt mevrouw Helleveld. Wanneer ze mijn aanwezigheid opmerkt, sluit ze snel de deur achter zich. Ze fronste haar wenkbrauwen en staarde met haar ogen richting mij een staar die een boom zou kunnen laten vallen. Ze sprak: 'Mijn excuses, de brunch zal pas over een half uur geserveerd worden. In de tussentijd kunt u wachten in de salon of op uw kamer, de benedenverdieping is niet de juiste plaats voor gasten.' Haar beleefde taalgebruik kon haar bijtende toon niet neutraliseren, maar ik had het idee dat dat ook waarschijnlijk niet haar bedoeling was. Ik verontschuldigde me snel en liep de kamer uit. Terwijl ik dit deed hoorde ik achter me een sleutel die een slot dicht draaide.

	Na deze escapade besloot ik dat het huis wel genoeg verkend was. Ik was nerveus om naar de lunch te gaan, vrezend dat ofwel Here ofwel Vrouwe Heldersdael een sluipende spion in hun huis niet zouden accepteren, maar dit leek niet eens vernomen te zijn. Of misschien deerde het hun wellicht niet. Na de brunch besloot ik de ~~omgeving verder~~ te ~~beleven~~, meer uit het ~~genot~~ voor de natuur en het ~~als altijd perfecte weer dan uit nieuwsgierigheid~~. Toen ik terug naar de ~~villa kwam~~ stond ~~Felicia~~ op de ~~precies dezelfde plaats met precies dezelfde bezigheden~~ als ~~bij onze eerste ontmoeting~~ en ~~ze vergezelde me naar~~ het ~~diner~~.		Na deze escapade besloot ik dat het huis wel genoeg verkend was. Ik was nerveus om naar de lunch te gaan, vrezend dat ofwel Here ofwel Vrouwe Heldersdael een sluipende spion in hun huis niet zouden accepteren, maar dit leek niet eens vernomen te zijn. Of misschien deerde het hun wellicht niet. Na de brunch besloot ik dat het beter zou zijn mijn nieuwsgierigheid te smoren, en om de rust in mij terug te laten keren leek een wandeling langs de baai in orde.

			Ze lag er nog even onveranderlijk als altijd, maar de mist lag als een deken over haar heen voelde koel aan mijn huid. Rustige golven likken aan de oever en vullen de lucht met een rustige en ritmische ruis. De omstandigheden leidden mij tot introspectie. Sinds te gaan slapen heb ik niet meer gedacht aan de rare situatie waarin ik me bevind, en de façade van normaliteit doen eraan afleiden. Waar bevond ik me eigenlijk? Wie waren deze mensen en hoe zijn zij hier gekomen? Is dit een droom of werkelijkheid? Zoveel vragen draaiden in mijn hoofd rond dat geen duidelijk antwoord zich door de mist kun drukken die in mijn hoofd even dik leek als die over de baai. Dit was toch niet de bedoeling, dacht ik, om nu mijn nieuwsgierigheid nog verder aan te wakkeren. Ik liep snel verder en vestigde mijn aandacht aan de rustige golven.

			Even verderop rezen uit het water enkele mossige palen, waarop een kade gevestigd was. Deze was gemaakt van donker hout, dat door de decennia of misschien wel eeuwen verweerd en uitgemergeld voor mij verschijnt. Ik stap dichterbij. Aan de uiterste kant van de loopplank ligt een boot gelegen in het water, zacht wiegend in de stroming. Ik loop dichterbij. De mist lijkt mij nu te omhelzen, alsof de boot zich slechts in een droom mij voordeed, maar hier was ze toch echt. De boot voer niet vrij te water, maar was getekend met een oud een roestig slot aan de kade. Op de boot zelf was een metalen staaf gevestigd, aan het uiteinde een antieke lantaarn hangend, schommelend evenals de boot. Tegenover mij zag ik in de mist hetzelfde eiland wat ik vanuit mijn kamerraam al had gespot, vredig en donker in de mist. Uit de geluiden van de natuur ontstaat een ver geluid, maar komt snel dichterbij. Ik schrik en draai om, en langs mij vliegt een onhandige duif net te dicht over mijn hoofd langs mij, flapperend naar het eiland. Ik trok aan het slot: niks, behalve het geratel van de verweerde ketting. Ik ruk aan de ketting, maar deze hield zich vast tegen mijn bruutheid in. Een gedachte kwam in mij op: het eiland lag er verlaten in een baai, maar zonder deze boot is het haast een kooi.

			Toen maakte ik een realisatie die zo overduidelijk was dat een peuter hem had kunnen maken, maar toch koelde deze mijn hart en deed mijn rug rillen. Snel liep ik terug naar de wal, de oud kade kreunend onder mijn snel voortbewegende gewicht. Vervolgens langs de zonnige tuin en over de wegen liep verder, hopend dat hetgeen wat ik vrees geen gestalte heeft kunnen vinden. Ik kom aan waar ik eerder was, slechts een nacht en dagdeel geleden, en daar stond nog steeds de put waar ik mijn entree maakte. Voordat ik mezelf kon geruststellen liep ik ernaartoe, maar daar kon ik mijn ogen niet geloven: de put stond droog.

			Een harde aarden bodem zat slechts enkele meters beneden de rand van de put waar slechts gister nog een portaal naar een andere wereld zat. Mijn benen voelden week, ik zette mij half strompelend neer op de grond. De kooi was opengezet, ik was er als een onwetende muis ingelopen en nu was met een knal het deurtje dichtgegooid en op slot gedaan

			...

	Uiteindelijk zat aan de eettafel weer hetzelfde gezelschap als wat gisteren had plaatsgenomen. Ook waren de gespreksonderwerpen even enerverend, van tegenstribbelende petunia's met positieve hoop voor morgen tot het pluisje dat op het bord van Felix terecht was gekomen. Alweer stond Valentijn volgens schema op en kondigde hij zijn vertrek aan, tot teleurstelling van Felix. Na bij het diner continue gezeten te hebben moest ik bijna opnieuw even gaan zitten na de vermoeiing dezelfde gesprekken weer aan te moeten horen.		Uiteindelijk zat aan de eettafel weer hetzelfde gezelschap als wat gisteren had plaatsgenomen. Ook waren de gespreksonderwerpen even enerverend, van tegenstribbelende petunia's met positieve hoop voor morgen tot het pluisje dat op het bord van Felix terecht was gekomen. Alweer stond Valentijn volgens schema op en kondigde hij zijn vertrek aan, tot teleurstelling van Felix. Na bij het diner continue gezeten te hebben moest ik bijna opnieuw even gaan zitten na de vermoeiing dezelfde gesprekken weer aan te moeten horen.

Daafje: Beste toverende, bedankt voor je gulle woorden! Ook vele malen dank voor de broodnodige aanpassingen, het is altijd lastig die dingen er zelf uit te halen. Nog succes ook met de rest van jullie onderneming!

2025-07-12T22:20:11Z

Beste toverende, bedankt voor je gulle woorden! Ook vele malen dank voor de broodnodige aanpassingen, het is altijd lastig die dingen er zelf uit te halen. Nog succes ook met de rest van jullie onderneming!

← Oudere versie		Versie van 12 jul 2025 22:20
Regel 26:		Regel 26:
	Het was weer even stil. Ergens in een andere kamer klonk het zachtjes tikken van een klok.		Het was weer even stil. Ergens in een andere kamer klonk het zachtjes tikken van een klok.

	Valentijn draaide zich naar mij. 'Vertel eens meer. Waar kom je vandaan?' Zijn blauwe ogen keken me aan met een beleefde en geduldige nieuwsgierigheid. Voor zo'n simpele vraag ~~heb~~ ik echter ~~niet eerder~~ een goed antwoord ~~kunnen~~ formuleren, dus ik ~~kauwde~~ even verder om de tijd te kunnen rekken. Op dat moment kwam juffrouw Helleveld met een kan water binnengelopen. Ik slikte door. 'Ik ben uit de put geklommen,' antwoordde ik, niet in staat een beter antwoord te verzinnen. Wat volgde was een bijzonder gedempte reactie van mijn metgezellen, waardoor uiteindelijk ik nog het meest verbaasd overbleef. Terwijl juffrouw Helleveld mijn water inschonk keek ze me kort aan, maar toen ik terugkeek dartte haar ogen snel om mijn blik te ontwijken. Haar lippen waren een beetje op elkaar geperst. Spoedig verliet ze weer, kan in hand, met net iets haastige stappen.		Valentijn draaide zich naar mij. 'Vertel eens meer. Waar kom je vandaan?' Zijn blauwe ogen keken me aan met een beleefde en geduldige nieuwsgierigheid. Voor zo'n simpele vraag had ik echter deze keer moeite een goed antwoord te formuleren, dus kauwde ik maar even verder om de tijd te kunnen rekken. Op dat moment kwam juffrouw Helleveld met een kan water binnengelopen. Ik slikte door. 'Ik ben uit de put geklommen,' antwoordde ik, niet in staat een beter antwoord te verzinnen. Wat volgde was een bijzonder gedempte reactie van mijn metgezellen, waardoor uiteindelijk ik nog het meest verbaasd overbleef. Terwijl juffrouw Helleveld mijn water inschonk keek ze me kort aan, maar toen ik terugkeek dartte haar ogen snel om mijn blik te ontwijken. Haar lippen waren een beetje op elkaar geperst. Spoedig verliet ze weer, kan in hand, met net iets haastige stappen.

	Het gesprek aan tafel ging verder alsof ik nooit iets gezegd had, van het ene onbelangrijke onderwerp naar het andere. Na een tijdje stond Valentijn op en bedankte hij de gastheer en gastvrouw voor de maaltijd. Here Helders keek op en verbrak in een zeldzaam voorkomen de stilte: 'Is het niet al erg laat? We kunnen anders een kamer voor je klaar maken. 's Ochtends reizen zal je beter behagen, daar ben ik zeker van.' Valentijn keek hem aan, nog altijd glimlachend en zei: 'Het is een gul aanbod, Felix. Ik zal het helaas moeten afslaan gezien mijn verplichtingen elders. Morgen is weer een nieuwe dag.' Felix knikte en toonde een ongeoefende glimlach, maar er was teleurstelling te bespeuren in zijn ogen. Felicia verbrak de stilte: 'Het was in ieder geval fijn je weer te kunnen ontvangen, ik wens je wel thuis. Nu,' ze keek nu mijn kant op, 'Ons aanbod verlengt zich ook zeker tot jou, als het je gelegen is.' Er zat voor mij niet echt iets anders op en deze mensen leken aardig genoeg, dus aanvaardde ik hun voorstel dankbaar. Felicia riep juffrouw Helleveld. Deze begeleidde me tot mijn kamer.		Het gesprek aan tafel ging verder alsof ik nooit iets gezegd had, van het ene onbelangrijke onderwerp naar het andere. Na een tijdje stond Valentijn op en bedankte hij de gastheer en gastvrouw voor de maaltijd. Here Helders keek op en verbrak in een zeldzaam voorkomen de stilte: 'Is het niet al erg laat? We kunnen anders een kamer voor je klaar maken. 's Ochtends reizen zal je beter behagen, daar ben ik zeker van.' Valentijn keek hem aan, nog altijd glimlachend en zei: 'Het is een gul aanbod, Felix. Ik zal het helaas moeten afslaan gezien mijn verplichtingen elders. Morgen is weer een nieuwe dag.' Felix knikte en toonde een ongeoefende glimlach, maar er was teleurstelling te bespeuren in zijn ogen. Felicia verbrak de stilte: 'Het was in ieder geval fijn je weer te kunnen ontvangen, ik wens je wel thuis. Nu,' ze keek nu mijn kant op, 'Ons aanbod verlengt zich ook zeker tot jou, als het je gelegen is.' Er zat voor mij niet echt iets anders op en deze mensen leken aardig genoeg, dus aanvaardde ik hun voorstel dankbaar. Felicia riep juffrouw Helleveld. Deze begeleidde me tot mijn kamer.

Daafje: a

2025-07-12T10:32:35Z

← Oudere versie		Versie van 12 jul 2025 10:32
Regel 76:		Regel 76:
	''Dit gedicht je met passie voor te dragen''		''Dit gedicht je met passie voor te dragen''

	''en je ~~dan~~ voorgoed de mijne te vragen.''		''en dan je voorgoed de mijne te vragen.''

Toverende: Wauw, wat een prachtig verhaal wordt dit! Een mysterie langzaam zich onthullend. Ben heel benieuwd. Ik ben zo vrij geweest alvast kleine taalaanpassingen te maken tijdens het lezen. Ook de verleden tijd is hier een daar nog niet consequent. Voel je vrij dit aan de 'redactie' over te laten als je hier niet naar kunt kijken. Succes!

2025-07-12T07:37:41Z

Wauw, wat een prachtig verhaal wordt dit! Een mysterie langzaam zich onthullend. Ben heel benieuwd. Ik ben zo vrij geweest alvast kleine taalaanpassingen te maken tijdens het lezen. Ook de verleden tijd is hier een daar nog niet consequent. Voel je vrij dit aan de 'redactie' over te laten als je hier niet naar kunt kijken. Succes!

← Oudere versie		Versie van 12 jul 2025 07:37
Regel 15:		Regel 15:

	=== De Tuin ===		=== De Tuin ===
	Daar stond ik dan opeens in een ware Engelse tuin. Zonovergoten was deze, en mijn ogen sloten rap, proberend snel als mogelijk te acclimatiseren. Ter verdediging tegen de brandende ster schuilde ik me onder de eerste de beste boom. De wind ritselde door de bossen waarmee ik was omringd, en het geruis streelde mijne oren. Vogelzang klonk alom. Het schouwspel vulde mij met genoegen. Ik keek op en tussen de wuivende bladeren zaten genesteld de meest rijpe appels die ik ooit heb gezien. Ik hoefde maar mijn hand uit te steken of hij ving een enkele perfecte goudrenet. De put waar ik uit geklommen was, was netjes onderhouden en door haar stenen groeide hier en daar een doornloze roos. Een houten dak beschermde de put voor regen die nooit leek te komen, zo blauw was de lucht. Ondanks dat was de omgeving een plaats van leven, geen enkel sprietje leek te dorsten. Ik keek naar het touw waarmee mijn handen het gevecht waren aangegaan en, in plaats van in emmer te eindigen, was deze was gezekerd aan de grond. Ik trok deze steeds verder uit de put. Na een tijdje had ik die originele emmer weer in mijn handen, en ik plaatste deze neer. Dit was werkelijk een land van paradoxen. Mijn blik trok zich richting een statige villa die als parel in een oester lag op een nabijgelegen heuvel. Plots klinkt gefladder achter mij, ik ~~schik~~ en kijk op. Een enkele duif heeft zich op de put gevestigd en poetste de veren. Het kijkt op en staart mij met vragende blik aan, het hoofd gekanteld. Dan spreidt het de vleugels en stijgt op. Lieflijk koerend glijdt deze richting de villa, en ik volgde deze via het pad richting de heuvel.		Daar stond ik dan opeens in een ware Engelse tuin. Zonovergoten was deze, en mijn ogen sloten rap, proberend snel als mogelijk te acclimatiseren. Ter verdediging tegen de brandende ster schuilde ik me onder de eerste de beste boom. De wind ritselde door de bossen waarmee ik was omringd, en het geruis streelde mijne oren. Vogelzang klonk alom. Het schouwspel vulde mij met genoegen. Ik keek op en tussen de wuivende bladeren zaten genesteld de meest rijpe appels die ik ooit heb gezien. Ik hoefde maar mijn hand uit te steken of hij ving een enkele perfecte goudrenet. De put waar ik uit geklommen was, was netjes onderhouden en door haar stenen groeide hier en daar een doornloze roos. Een houten dak beschermde de put voor regen die nooit leek te komen, zo blauw was de lucht. Ondanks dat was de omgeving een plaats van leven, geen enkel sprietje leek te dorsten. Ik keek naar het touw waarmee mijn handen het gevecht waren aangegaan en, in plaats van in emmer te eindigen, was deze was gezekerd aan de grond. Ik trok deze steeds verder uit de put. Na een tijdje had ik die originele emmer weer in mijn handen, en ik plaatste deze neer. Dit was werkelijk een land van paradoxen. Mijn blik trok zich richting een statige villa die als parel in een oester lag op een nabijgelegen heuvel. Plots klinkt gefladder achter mij, ik schrik en kijk op. Een enkele duif heeft zich op de put gevestigd en poetste de veren. Het kijkt op en staart mij met vragende blik aan, het hoofd gekanteld. Dan spreidt het de vleugels en stijgt op. Lieflijk koerend glijdt deze richting de villa, en ik volgde deze via het pad richting de heuvel.

	Van dichterbij was de villa nog groter dan wat van een afstandje al een erg flink onderkomen scheen te zijn. Een forse schoorsteen doorboorde de pannen van het dak, wat golfde als heuvels tegen de horizon. Het fijne grind van een perfect onderhouden tuinpad knisperde onder mijn schoenen. In de bosjes ligt een enkel vogelnest met vier grote eieren, ondersteund door een bedje weidebloemen en als fort bewaakt door een stekelig rozenbosje. In de lucht hing een ziltige geur en verderop hoorde ik het klotsen van golven. Een statige juffrouw bewaterde de bloemen in de voortuin. Ze droeg een purperen jurk en witte handschoenen. Haar hoofd was beschermt voor de bakkende zon met een galante rieten hoed, verfijnd met een perfect gebonden rode strik. Haar hand was versierd met een fraaie gouden ring, gezet met een glinsterende edelsteen die mijn ogen als vanzelf trok. De dame kijkt kort op en zette haar gieter neder. Met een nieuwsgierige blik benaderde ze me, en een na enkele stappen stond ze voor me, geduldig haar handen over elkaar gevouwen. Ze sprak tot me: 'Kan ik je helpen, vreemdeling? We zien niet vaak reizigers vanuit onze eigen tuin aanwandelen.' Ik stamelde een antwoord: 'Oh, umm... Mijn excuses, ik had niet door dat ik in uw tuin was beland.' ~~Hier~~ wenkbrauwen ~~verhefden~~ zich een beetje met verbazing, maar al gauw zegt ze: 'Als het gelegen uitkomt kun je ons vergezellen bij het diner.' Ze stak haar hand uit. Enigszins ongemakkelijk nam ik deze aan, het voelde onbeleefd haar maar te laten hangen. Haar zonnehoed wierp een schaduw over haar gezicht, maar haar ogen waren vriendelijk en oprecht. 'Mijn naam is Felicia Heldersdael. Aangenaam kennis te maken.' Ze glimlachte, en het trok kraaienpoten om haar ogen. Ik lachte terug. 'Kom vooral binnen, juffrouw Helleveld zal je verder begeleiden tot de salon. Mijn broer zal hoogstwaarschijnlijk verscholen blijven in zijn werkkamer tot het diner. Dat zal zijn over een uur.' Ze wenkte me richting de deur, en ging terug naar haar bezigheden.		Van dichterbij was de villa nog groter dan wat van een afstandje al een erg flink onderkomen scheen te zijn. Een forse schoorsteen doorboorde de pannen van het dak, wat golfde als heuvels tegen de horizon. Het fijne grind van een perfect onderhouden tuinpad knisperde onder mijn schoenen. In de bosjes ligt een enkel vogelnest met vier grote eieren, ondersteund door een bedje weidebloemen en als fort bewaakt door een stekelig rozenbosje. In de lucht hing een ziltige geur en verderop hoorde ik het klotsen van golven. Een statige juffrouw bewaterde de bloemen in de voortuin. Ze droeg een purperen jurk en witte handschoenen. Haar hoofd was beschermt voor de bakkende zon met een galante rieten hoed, verfijnd met een perfect gebonden rode strik. Haar hand was versierd met een fraaie gouden ring, gezet met een glinsterende edelsteen die mijn ogen als vanzelf trok. De dame kijkt kort op en zette haar gieter neder. Met een nieuwsgierige blik benaderde ze me, en een na enkele stappen stond ze voor me, geduldig haar handen over elkaar gevouwen. Ze sprak tot me: 'Kan ik je helpen, vreemdeling? We zien niet vaak reizigers vanuit onze eigen tuin aanwandelen.' Ik stamelde een antwoord: 'Oh, umm... Mijn excuses, ik had niet door dat ik in uw tuin was beland.' Haar wenkbrauwen verhieven zich een beetje met verbazing, maar al gauw zegt ze: 'Als het gelegen uitkomt kun je ons vergezellen bij het diner.' Ze stak haar hand uit. Enigszins ongemakkelijk nam ik deze aan, het voelde onbeleefd haar maar te laten hangen. Haar zonnehoed wierp een schaduw over haar gezicht, maar haar ogen waren vriendelijk en oprecht. 'Mijn naam is Felicia Heldersdael. Aangenaam kennis te maken.' Ze glimlachte, en het trok kraaienpoten om haar ogen. Ik lachte terug. 'Kom vooral binnen, juffrouw Helleveld zal je verder begeleiden tot de salon. Mijn broer zal hoogstwaarschijnlijk verscholen blijven in zijn werkkamer tot het diner. Dat zal zijn over een uur.' Ze wenkte me richting de deur, en ging terug naar haar bezigheden.

	=== Het Huis ===		=== Het Huis ===
Regel 26:		Regel 26:
	Het was weer even stil. Ergens in een andere kamer klonk het zachtjes tikken van een klok.		Het was weer even stil. Ergens in een andere kamer klonk het zachtjes tikken van een klok.

	Valentijn draaide zich naar mij. 'Vertel eens meer. Waar kom je vandaan?' Zijn blauwe ogen keken me aan met een beleefde en geduldige nieuwsgierigheid. Voor zo'n simpele vraag heb ik echter niet eerder ~~geen~~ goed antwoord kunnen formuleren, dus ik kauwde even verder om de tijd te kunnen rekken. Op dat moment kwam juffrouw Helleveld met een kan water binnengelopen. Ik slikte door. 'Ik ben uit de put geklommen,' antwoordde ik, niet in staat een beter antwoord te verzinnen. Wat volgde was een bijzonder gedempte reactie van mijn metgezellen, waardoor uiteindelijk ik nog het meest verbaasd overbleef. Terwijl juffrouw Helleveld mijn water inschonk keek ze me kort aan, maar toen ik terugkeek dartte haar ogen snel om mijn blik te ontwijken. Haar lippen waren een beetje op elkaar geperst. Spoedig verliet ze weer, kan in hand, met net iets haastige stappen.		Valentijn draaide zich naar mij. 'Vertel eens meer. Waar kom je vandaan?' Zijn blauwe ogen keken me aan met een beleefde en geduldige nieuwsgierigheid. Voor zo'n simpele vraag heb ik echter niet eerder een goed antwoord kunnen formuleren, dus ik kauwde even verder om de tijd te kunnen rekken. Op dat moment kwam juffrouw Helleveld met een kan water binnengelopen. Ik slikte door. 'Ik ben uit de put geklommen,' antwoordde ik, niet in staat een beter antwoord te verzinnen. Wat volgde was een bijzonder gedempte reactie van mijn metgezellen, waardoor uiteindelijk ik nog het meest verbaasd overbleef. Terwijl juffrouw Helleveld mijn water inschonk keek ze me kort aan, maar toen ik terugkeek dartte haar ogen snel om mijn blik te ontwijken. Haar lippen waren een beetje op elkaar geperst. Spoedig verliet ze weer, kan in hand, met net iets haastige stappen.

	Het gesprek aan tafel ging verder alsof ik nooit iets gezegd had, van het ene onbelangrijke onderwerp naar het andere. Na een tijdje stond Valentijn op en bedankte hij de gastheer en gastvrouw voor de maaltijd. Here Helders keek op en verbrak in een zeldzaam voorkomen de stilte: 'Is het niet al erg laat? We kunnen anders een kamer voor je klaar maken. 's Ochtends reizen zal je beter behagen, daar ben ik zeker van.' Valentijn keek hem aan, nog altijd glimlachend en zei: 'Het is een gul aanbod, Felix. Ik zal het helaas moeten afslaan gezien mijn verplichtingen elders. Morgen is weer een nieuwe dag.' Felix knikte en toonde een ongeoefende glimlach, maar er was teleurstelling te bespeuren in zijn ogen. Felicia verbrak de stilte: 'Het was in ieder geval fijn je te ~~weer~~ kunnen ontvangen, ik wens je wel thuis. Nu,' ze keek nu mijn kant op, 'Ons aanbod verlengt zich ook zeker tot jou, als het je gelegen is.' Er zat voor mij niet echt iets anders op en deze mensen leken aardig genoeg, dus aanvaardde ik hun voorstel dankbaar. Felicia riep juffrouw Helleveld. Deze begeleidde me tot mijn kamer.		Het gesprek aan tafel ging verder alsof ik nooit iets gezegd had, van het ene onbelangrijke onderwerp naar het andere. Na een tijdje stond Valentijn op en bedankte hij de gastheer en gastvrouw voor de maaltijd. Here Helders keek op en verbrak in een zeldzaam voorkomen de stilte: 'Is het niet al erg laat? We kunnen anders een kamer voor je klaar maken. 's Ochtends reizen zal je beter behagen, daar ben ik zeker van.' Valentijn keek hem aan, nog altijd glimlachend en zei: 'Het is een gul aanbod, Felix. Ik zal het helaas moeten afslaan gezien mijn verplichtingen elders. Morgen is weer een nieuwe dag.' Felix knikte en toonde een ongeoefende glimlach, maar er was teleurstelling te bespeuren in zijn ogen. Felicia verbrak de stilte: 'Het was in ieder geval fijn je weer te kunnen ontvangen, ik wens je wel thuis. Nu,' ze keek nu mijn kant op, 'Ons aanbod verlengt zich ook zeker tot jou, als het je gelegen is.' Er zat voor mij niet echt iets anders op en deze mensen leken aardig genoeg, dus aanvaardde ik hun voorstel dankbaar. Felicia riep juffrouw Helleveld. Deze begeleidde me tot mijn kamer.

	De zon gleed vredig richting de horizon een beschilderde de lucht met oranje en geel. Vanuit mijn slaapkamerraam bewonderde ik de roze schapen die in zijn laatste licht baadden boven de baai die ik al vanuit de salon ~~heb~~ kunnen zien. Was dit utopie? Ik hoorde het kraken van het huis de wind en hier en daar voetstappen verklappen. Het zachtjes piepen van de muren was haast therapeutisch. Tijd om naar bed te gaan.		De zon gleed vredig richting de horizon een beschilderde de lucht met oranje en geel. Vanuit mijn slaapkamerraam bewonderde ik de roze schapen die in zijn laatste licht baadden boven de baai die ik al vanuit de salon had kunnen zien. Was dit utopie? Ik hoorde het kraken van het huis de wind en hier en daar voetstappen verklappen. Het zachtjes piepen van de muren was haast therapeutisch. Tijd om naar bed te gaan.

	=== Haar bewoners ===		=== Haar bewoners ===
Regel 39:		Regel 39:
	Na deze escapade besloot ik dat het huis wel genoeg verkend was. Ik was nerveus om naar de lunch te gaan, vrezend dat ofwel Here ofwel Vrouwe Heldersdael een sluipende spion in hun huis niet zouden accepteren, maar dit leek niet eens vernomen te zijn. Of misschien deerde het hun wellicht niet. Na de brunch besloot ik de omgeving verder te beleven, meer uit het genot voor de natuur en het als altijd perfecte weer dan uit nieuwsgierigheid. Toen ik terug naar de villa kwam stond Felicia op de precies dezelfde plaats met precies dezelfde bezigheden als bij onze eerste ontmoeting en ze vergezelde me naar het diner.		Na deze escapade besloot ik dat het huis wel genoeg verkend was. Ik was nerveus om naar de lunch te gaan, vrezend dat ofwel Here ofwel Vrouwe Heldersdael een sluipende spion in hun huis niet zouden accepteren, maar dit leek niet eens vernomen te zijn. Of misschien deerde het hun wellicht niet. Na de brunch besloot ik de omgeving verder te beleven, meer uit het genot voor de natuur en het als altijd perfecte weer dan uit nieuwsgierigheid. Toen ik terug naar de villa kwam stond Felicia op de precies dezelfde plaats met precies dezelfde bezigheden als bij onze eerste ontmoeting en ze vergezelde me naar het diner.

	Uiteindelijk zat aan de eettafel weer hetzelfde gezelschap als wat gisteren had plaatsgenomen. Ook waren de gespreksonderwerpen even enerverend, van tegenstribbelende petunia's met positieve hoop voor morgen tot het pluisje dat op het bord van Felix terecht was gekomen. Alweer stond Valentijn op schema op en kondigde hij zijn vertrek aan, tot teleurstelling van Felix. Na bij het diner continue gezeten te hebben moest ik bijna opnieuw even gaan zitten na de vermoeiing dezelfde gesprekken weer aan te moeten horen.		Uiteindelijk zat aan de eettafel weer hetzelfde gezelschap als wat gisteren had plaatsgenomen. Ook waren de gespreksonderwerpen even enerverend, van tegenstribbelende petunia's met positieve hoop voor morgen tot het pluisje dat op het bord van Felix terecht was gekomen. Alweer stond Valentijn volgens schema op en kondigde hij zijn vertrek aan, tot teleurstelling van Felix. Na bij het diner continue gezeten te hebben moest ik bijna opnieuw even gaan zitten na de vermoeiing dezelfde gesprekken weer aan te moeten horen.

	Ik liep de salon in met het wakkere vuurtje. Felix had plaatsgenomen op de bank en was stil een boek aan het lezen, de plaats naast hem was leeg. Om de tijd te doden bekeek ik de boekenkast die tegen de muur stond, speurend naar iets wat mijn verveling zou kunnen verdrijven. Na een tijdje legde Felix zijn boek neer op het tafeltje voor hem, stond op en verliet de kamer. Enkele momenten later hoor ik op de gang een deur openen en sluiten. Het boek wat hij had gedeponeerd had een gulden strook die zijn voortgang in het boek markeerde en de rode kaft was versierd met zilver gekleurde letters die de titel opmaakten. Ik besloot een kijkje van dichtbij te nemen. Het boek was redelijk zwaar, tenminste enkele honderden pagina's. Ik sloeg het open, maar mijn aandacht vestigde zich in plaats van op de tekst op een opgevouwen papiertje wat eruit viel. Ik legde het boek weer neer en ontvouwde het papiertje waarop handgeschreven stond:		Ik liep de salon in met het wakkere vuurtje. Felix had plaatsgenomen op de bank en was stil een boek aan het lezen, de plaats naast hem was leeg. Om de tijd te doden bekeek ik de boekenkast die tegen de muur stond, speurend naar iets wat mijn verveling zou kunnen verdrijven. Na een tijdje legde Felix zijn boek neer op het tafeltje voor hem, stond op en verliet de kamer. Enkele momenten later hoor ik op de gang een deur openen en sluiten. Het boek wat hij had gedeponeerd had een gulden strook die zijn voortgang in het boek markeerde en de rode kaft was versierd met zilver gekleurde letters die de titel opmaakten. Ik besloot een kijkje van dichtbij te nemen. Het boek was redelijk zwaar, tenminste enkele honderden pagina's. Ik sloeg het open, maar mijn aandacht vestigde zich in plaats van op de tekst op een opgevouwen papiertje wat eruit viel. Ik legde het boek weer neer en ontvouwde het papiertje waarop handgeschreven stond:
Regel 107:		Regel 107:


	Ik bloosde. Wellicht was het niet de bedoeling dat ik dit nu aan het lezen was. Op de gang klonk weer het kraken van een deur, kort daarna ~~gevolgde~~ door voetstappen. Vrezend nog meer slechte indrukken te maken stopte ik het papiertje snel terug in het boek en legde ik deze neer. Gehaast probeerde ik geruisloos van mijn ene naar de andere voet springend zo snel mogelijk me weer bij de boekenkast plaatsen.		Ik bloosde. Wellicht was het niet de bedoeling dat ik dit nu aan het lezen was. Op de gang klonk weer het kraken van een deur, kort daarna gevolgd door voetstappen. Vrezend nog meer slechte indrukken te maken stopte ik het papiertje snel terug in het boek en legde ik deze neer. Gehaast probeerde ik geruisloos van mijn ene naar de andere voet springend zo snel mogelijk me weer bij de boekenkast plaatsen.

	__NOTOC__		__NOTOC__

Daafje: fokking grammaticaaaaaa

2025-07-12T00:24:20Z

fokking grammaticaaaaaa

← Oudere versie		Versie van 12 jul 2025 00:24
Regel 106:		Regel 106:


	Ik bloosde. Wellicht was het niet de bedoeling dat ik dit nu aan het lezen was. Op de gang klonk weer het kraken van een deur, kort daarna gevolgde door voetstappen. Vrezend nog meer slechte indrukken te maken stopte ik het papiertje snel terug in het boek en ~~leg~~ ik deze neer. Gehaast ~~probeer~~ ik geruisloos van mijn ene naar de andere voet springend zo snel mogelijk me weer bij de boekenkast plaatsen.
			Ik bloosde. Wellicht was het niet de bedoeling dat ik dit nu aan het lezen was. Op de gang klonk weer het kraken van een deur, kort daarna gevolgde door voetstappen. Vrezend nog meer slechte indrukken te maken stopte ik het papiertje snel terug in het boek en legde ik deze neer. Gehaast probeerde ik geruisloos van mijn ene naar de andere voet springend zo snel mogelijk me weer bij de boekenkast plaatsen.

	__NOTOC__		__NOTOC__

Daafje: zo moe

2025-07-12T00:22:56Z

zo moe

Wijzigingen bekijken