De FNM-wiki - Gebruikersbijdragen [nl]

De Aardappeleters

2026-04-13T20:47:43Z

Daafje:

[[Bestand:Aardappeleters.png|miniatuur|Een surrealistische weergave van de Aardappeleters door Gincent van Voch voor hij aan [[Macro Pointillist|macro pointillisme]] begon.]]
Op nachten lang gelee, in een duisterder eeuw, vertelde zich een nu lang vergeten verhaal. Het verhaal was dat van de Aardappeleters. Welbekend was het, in menig huishouw en rond elk midnachtvuur onder de rivier. Die eeuw zonder zon kende een midwinternacht zo zwart dat pek er wit bij was. Het was in het holst van die nacht dat ieders hart op de tast naar wat warmte trachtte. Zo is het dat de hal van de Verteller zich vulde die nacht. Elk oor onder de rivier was daar om naar de Verteller te luisteren. Toen de menigte huiverend een stilte liet vallen, rezen de eerste magische woorden:

'Er is slechts één verschil tussen mens en god in deze wereld, en dat is dat de mens offert. Wanneer de zon haar stralen dooft in het westen, zo hernieuwt zij deze in het oosten. Wanneer de boer zijn gras maait, zo ontspringt het opnieuw in de lente. De sterren in het hemelgewelf fonkelen sinds de schepping, en tot ver na de dood van ons kinders kinderen zullen zij zich niet verroeren. Zo is het de mens niet gegund. Honger, koude, ziekte; de natuur is een kille gastvrouwe. Staat een moeder bij kinds wieg, snel al staat het kind bij haar graf. Deze tweespalt tussen dood en leven woekert sinds de eersten van onze voorvaderen hun ploegen te velde brachten, en de grond waar wij over lopen is overgoten met hun tranen en klaagzang. Waar de mens zijn vernuft en welwillendheid inzet voor het geluk van hemzelf en zijn medemens, daar floreert hij, maar de beesten van de wereld laten zich niet zo gemakkelijk de pas afsnijden.

Het verhaal wat ik u nu zal vertellen gaat over het grootste ras booswichten dat Gaia's smidse ooit het leven heeft ingeblazen, één wiens naam mij nog steeds de haren overeind laat staan. Dit verhaal begon op een donkere winternacht, één niet heel anders dan deze...

De Aardappeleters

2026-04-13T20:36:43Z

Daafje:

[[Bestand:Aardappeleters.png|miniatuur|Een surrealistische weergave van de Aardappeleters door Gincent van Voch voor hij aan [[Macro Pointillist|macro pointillisme]] begon.]]
Op nachten lang gelee, in een duisterder eeuw, vertelde zich een nu lang vergeten verhaal. Het verhaal was dat van de Aardappeleters. Welbekend was het, in menig huishouw en rond elk midnachtvuur onder de rivier. Die eeuw zonder zon kende een midwinternacht zo zwart dat pek er wit bij was. Het was in het holst van die nacht dat ieders hart op de tast naar wat warmte trachtte. Zo is het dat de hal van de Verteller zich vulde die nacht. Elk oor onder de rivier was daar om naar de Verteller te luisteren. Toen de menigte huiverend een stilte liet vallen, rezen de eerste magische woorden:

'Er is slechts één verschil tussen mens en god in deze wereld, en dat is dat de mens offert. Wanneer de zon haar stralen dooft in het westen, zo hernieuwt zij deze in het oosten. Wanneer de boer zijn gras maait, zo ontspringt het opnieuw in de lente. De sterren in het hemelgewelf fonkelen sinds de schepping, en tot ver na de dood van ons kinders kinderen zullen zij zich niet verroeren. Zo is het de mens niet gegund. Honger, koude, ziekte; de natuur is een kille gastvrouwe. Staat een moeder bij kinds wieg, snel al staat het kind bij haar graf. Deze tweespalt tussen dood en leven woekert sinds de eersten van onze voorvaderen hun ploegen te velde brachten, en de grond waar wij over lopen is overgoten met hun tranen en klaagzang. Waar de mens zijn vernuft en welwillendheid inzet voor het geluk van hemzelf en zijn medemens, daar floreert hij, maar de beesten van de wereld laten zich niet zo gemakkelijk de pas afsnijden.

Het verhaal wat ik u nu zal vertellen gaat over het grootste ras booswichten die Gaia's smidse ooit het leven heeft ingeblazen, één wiens naam mij nog steeds de haren overeind laat staan. Dit verhaal begon op een donkere winternacht, één niet heel anders dan deze...

De Aardappeleters

2026-04-13T19:52:35Z

Daafje:

[[Bestand:Aardappeleters.png|miniatuur|Een surrealistische weergave van de Aardappeleters door Gincent van Voch voor hij aan [[Macro Pointillist|macro pointillisme]] begon.]]
Op nachten lang gelee, in een duisterder eeuw, vertelde zich een nu lang vergeten verhaal. Het verhaal was dat van de Aardappeleters. Welbekend was het, in menig huishouw en rond elk midnachtvuur onder de rivier. Die eeuw zonder zon kende een midwinternacht zo zwart dat pek er wit bij was. Het was in het holst van die nacht dat ieders hart op de tast naar wat warmte trachtte. Zo is het dat de hal van de Verteller zich vulde die nacht. Elk oor onder de rivier was daar om naar de Verteller te luisteren. Toen de menigte huiverend een stilte liet vallen, rezen de eerste magische woorden:

'Er is slechts één verschil tussen mens en god in deze wereld, en dat is dat de mens offert. Wanneer de zon haar stralen dooft in het westen, zo hernieuwt zij deze in het westen. Wanneer de boer zijn gras maait, zo ontspringt het opnieuw in de lente. De sterren in het hemelgewelf fonkelen sinds de schepping, en tot ver na de dood van ons kinders kinderen zullen zij zich niet verroeren. Zo is het de mens niet gegund. Honger, koude, ziekte; de natuur is een kille gastvrouwe. Staat een moeder bij kinds wieg, snel al staat het kind bij haar graf. Deze tweespalt tussen dood en leven woekert sinds de eersten van onze voorvaderen hun ploegen te velde brachten, en de grond waar wij over lopen is overgoten met hun tranen en klaagzang. Waar de mens zijn vernuft en welwillendheid inzet voor het geluk van hemzelf en zijn medemens, daar floreert hij, maar de beesten van de wereld laten zich niet zo gemakkelijk de pas afsnijden.

Het verhaal wat ik u nu zal vertellen gaat over de grootste booswicht die Gaia's smidse ooit het leven heeft ingeblazen, één wiens naam mij nog steeds de haren overeind laten staan. Dat verhaal begon op donkere winternacht, niet heel anders dan deze...

Zangvogels

2026-04-12T11:11:41Z

Daafje:

* Pauwkje
* [[Guus Meeuwis]]
* Jacob Kolibrie
* Miles Duifvis
* Toekan Shakur
* Ryo Fuutkui
* Billie Eider
* Meerkoet Matsubara
* Earth, Wind and Gaaien
* John Koolmees
* Oscar Putterson
* Ekster Gordon
* Bonte M.
* Dave Brubeck Kwartel
* The Village Pimpel
* Dolly Paapje
* [[Twenty One Patrijs]]
* Valk Boeien Roek
* [[Boudewijn de Grutto]]
* Herman van Vink
* Lena Eend
* Limp Bizkip
* [[Marcrood Borstato]]
* Gans Meeuwen
* Roxy Pecker
* Gioia Patrijs
* Sheryl Crow
* Lijster Gaga
* Freddy Meerkoetry
* Paul McKardinaalsvink
* John Lennonnetje
* Fuutwig von [[Eendhoven]]
* Marvink Gaai
* Will Woerd
* Michael Jekster
* Maurice Raafel
* Felix Mendelshoen
* Antonin Dvořkwàk
* Anton Broehoeckner
* Max Reiger
* Pyotr Iliych Tsjaikovskieviet

Hoofdpagina

2026-04-09T09:48:53Z

Daafje:

{{Sjabloon:Hoofdpagina/briljante sjabloon}}
{{DISPLAYTITLE:<span style="position: absolute; clip: rect(1px 1px 1px 1px); clip: rect(1px, 1px, 1px, 1px);">{{FULLPAGENAME}}</span>}}
{{Sjabloon:Lange spieker}}

=== Check ook de [https://fietsennaarmaastricht.nl/ homepagina]! ===

Dit is de plek voor een Wiskunde en andere willekeur dingen.

Veel succes!

== Hoofdtopics ==

=== Wetenschap ===

* [[Wiskunde]]
* [[Natuurkunde]]
* [[Samensmelting|Scheikunde]]
* [[Dieren|Biologie]]
* [[Toetsenbordindelingen|Informatica]]
* [[Filosofie]]
* [[Geografie]]
* [[Pannenkoekenkunde]]

=== Geschiedenis (lore) ===

* [[Kleine guys]]
* [[Familiegeschiedenis]]
* [[Minecraft wereld]]

=== Literatuur ===

* [[Dichtbundels]]
* [[Verhaaltjes]]
* [[Stripverhalen]]

=== Cultuur ===

* [[De kunstgalerij]]

===== FnM =====
* [[Het woordenboek]]
* [[Het spreekwoordenboek]]
* [[Records]]
* [[Boek der Kwoten]]
* [[Dieren]]

===== Algemeen =====

* [[Kaartspellen|Spelletjes]]
* [[Kookboek]]
* [[Grapjespauk]]
* [[Tierlists]]
* [[Cola]]
* [[Cassis]]

== [[Special:RecentChanges|Recente wijzigingen]] ==

{{Special:RecentChanges/8}}

__NOTOC__

De kunstgalerij

2026-04-09T09:46:59Z

Daafje: Nieuwe pagina aangemaakt met ' De FNM-wiki bevat menig kunstig werk, waarvan deze pagina enkele voortreffelijke voorbeelden bevat. Deze lijst bestaat vooral uit traditionele werken; de gevorderde kunstbewonderaar wordt doorverwezen naar de Macropointilisten. 500px 500px 500px 500px Bestand:Dorus Didacticus.jpg|bord…'

Neppe analyse

2026-04-08T22:30:37Z

Daafje: /* Bewijstechnieken */

Neppe analyse (Engels: fake analysis) is de tegenhanger van [[reële analyse]]. Dit vakgebied gaat over wiskundige objecten die voldoen aan een aantal eisen die elkaar tegenspreken. Deze objecten hebben positieve en negatieve aspecten. Aan de ene kant kunnen ze überhaupt niet bestaan, maar aan de andere kant hebben ze wel veel leuke eigenschappen.

== Bewijstechnieken ==

* '''Cirkelredenering''': We kunnen bewijzen dat de cirkelredenering een valide bewijstechniek is met behulp van de cirkelredenering. Q.E.D.
* '''Intimidatie''': Als je er problemen mee hebt dat dit een valide bewijsmethode is zie ik je graag om 15:00 achter het fietsenhok. Q.E.D.
* '''Oneindige gevalsonderscheiding''': Als je een uitspraak <math>I</math> met oneindig veel gevallen <math>i</math> probeert te bewijzen en <math>\varphi_i</math> bewijst <math>i</math>. Dan geeft <math>\bigcup_{i\in I} \varphi_i</math> het bewijs van <math>I</math>. Stel bijvoorbeeld dat uitspraak <math>I</math> te bewijzen is met een tekening <math>\varphi_i</math> van een eindige graaf <math>i</math>, dan bewijzen de tekeningen <math>\bigcup_{i\in I} \varphi_i</math> dat <math>I</math> geldt voor elke einidige graaf. Q.E.D.
* '''<math>\epsilon</math>-bewijs''': Neem willekeurige <math>\epsilon</math>, bijvoorbeeld <math>\frac{1}{10}</math>. Als een uitspraak geldt voor <math>\epsilon = \frac{1}{10}</math>, dan geldt het voor elke omdat we <math>\epsilon</math> willekeurig hebben gekozen. Q.E.D.
* '''"Left as an exercise for the reader"''': Het bewijs dat dit een valide bewijstechniek is geven we als opdracht aan de lezer.
* '''Bewijs vanuit progressie''': Het is [huidig jaar], stellen dat bewijzen vanuit de progressie niet mag, kan echt niet meer. Q.E.D.
* '''Natuurbewijs''': Deze heilige bewijstechniek is ons overgeleverd vanuit een eeuwenoude traditie, en in de wiskunde hebben we deze altijd al kunnen gebruiken. Bovendien zou het afwijzen van het natuurbewijs leiden tot de ondergang van de westerse beschaving. Checkmate, atheists (ofwel Q.E.D.)
* '''De "Sepp special"''': Ik heb het aan de andere wiskundeprofessoren op de 37 gevraagd, en zij hebben gezegd dat de "Sepp special" geldig is. Q.E.D.

== Voorbeelden ==

=== Rij convergentie ===
Bekijk een rij getallen die voldoet aan de volgende twee voorwaarden:

* De rij convergeert naar 0
* Elk getal in de rij is gelijk aan 1

Als je zo'n rij gevonden hebt, kan je de definitie van een convergente rij gebruiken om te zien dat <math display="inline">\epsilon >1 </math> voor elke <math>\epsilon</math>. In het bijzonder geldt bijvoorbeeld <math>0.5 > 1 </math>, en door beide kanten van de vergelijking te vermenigvuldigen met 2 volgt hieruit dat <math>1 > 2 </math>.

Dit is een typisch geval van een resultaat wat met neppe analyse veel makkelijker te bewijzen is dan met andere technieken.

=== 1 keer 1 is 2 ===
Bekende wiskundige ''Terrence Howard'' heeft bewezen dat <math>1 \times 1 = 2</math>. Dit legt hij uit in een boek van 162 pagina's<ref>https://tcotlc.com/wp-content/uploads/2021/10/OTOET_PREVIEW_062_October_03_2021.pdf</ref>. Hij heeft meerdere bewijzen voor dit feit:

==== Bewijzen ====

===== 4/2 =====
Zijn eerste bewijs gaat als volgt:

* Als <math>4/2</math> het omgekeerde is van <math>2 \times 2 = 4</math>
* Dan volgt hier natuurlijk uit dat <math>1 \times 1 = 2</math> het omgekeerde is van <math>2 / 1</math>, □

Dit is natuurlijk mogelijk in de neppe analyse.

===== A keer B is C =====
Stel je hebt de vergelijking <math>a \times b = c</math> dan, volgens traditionele wiskunde, volgt hieruit dat:

<math>1 \times 1 = 1</math>

Maar dit kan nooit kloppen in de originele vergelijking want dit zou betekenen dat of <math>a</math> of <math>b</math> geen waarde zou hebben. <math>a</math> en <math>b</math> hebben beide een waarde van 1 oftewel <math>1 \times 1 = 2</math> □

Het is dus '''onmogelijk''' dat <math>a \times b = a</math>. Of dat <math>a \times a = a</math>. Big Wiskunde pakt ons allemaal.

==== Gevolgen ====
Omdat <math>1 \times 1 = 2</math> maakt het velen van onze berekeningen simpler Zoals <math>\sqrt{2} = 1</math> en <math>1 ^{2} = 2</math>.

Een rechthoekige driehoek <math>ABC</math> met <math>\angle ABC = \pi / 2</math>, <math>AB = 1</math> en <math>BC = 1</math> heeft dus een zeide <math>AC = 2</math>.

[[Category:Wiskunde]]

== Zie ook ==

* [[Tegenverzameling|De tegenverzameling]]

Appelkaneelcakerecept

2026-04-08T22:29:03Z

Daafje:

Hallo allemaal!! Welkom terug op mijn kookblog, met deze keer weer een heel speciaal recept aangeraden door één van mijn vele lezers. Misschien wel de bovengrens in de cakeverzameling: de appelkaneelcake! Met zijn gekruide en be-appelde aard, om dan nog niet te spreken van zijn goudbruine en gele tinten, is de appelkaneelcake de perfecte belichaming van de herfst.

Het doet me denken aan tijden vele manen geleden. Alvorens de wereld zich dompelde onder de sneeuw, werd de oven verhit tot tweehonderd graden Celsius door mijn ma, ter voorbereiding op de steeds venijnigere winters. Het was altijd een speciaal moment, aangezien zij die appels voor de cake onder het oog van de maan ontnam van de plaatselijke boomgaard zonder enige daarvoor legaal verleende vergunningen. Één van die nachten was mijn slaaplust klein en mijn dwaalzucht groot, en dreef deze me tot het pad van mijn schuldige moederlief, de appeldief. Deze nachten waren koud en werden kouder, steeds kouder. In mijn slaapgewaad, gewapend met enkel de eerder op mijn bedstee gevestigde kaars trotseerde ik deze stille nacht.

Onder het bladerdak leidde het lot me tot een ouwe put, vergezeld door een forse kraai. De maan weerspiegelde in zijn kralen, en het was alsof de hele wereld erin verstopt zat. Deze sprak vlot: "Knarsen en kraken; symfonie van tanden, het marsen van kaken! Voeg grove kaneelsuiker toe voor een knapperige structuur! Nu zie je haar nog, maar de wereld zal jou verlaten. Ik ben de kraai van het laatste uur." Hij lokte mij met fraaie frasen en wenkte mij richting de put. Mijn inmiddels aangekomen moeder gebood mij: "Sluit de oren en treed niet nader, lief kind! Duivelsspel is het, het einde der tijden te prediken. Duivelsraad is het, de woorden van de helse poortwachter. Word niet de ongelukkige metgezel van de ontvoerde Persephone!" "Dwaas! Dwaas!" Kraste de kraai vals: "Vissen boven water worden aas! Laat achter de stervende wereld voor het eeuwige vuur! Ik ben de kraai van het laatste uur." Dezelfde dwaalzucht die mij te wandel porde, duwde mij richting de gapende put. Een laatste roep vult het bos:

'Nee! Laat me hier niet achter!'

Ik draaide me om, maar mijn moederlief was nergens te bekennen.

=== De Put ===
Met twee stappen verwijderd van de put spreidde de kraai zijn vleugels en steeg ter hemel, flapperend en krassend. Ik staarde in de put, en een onmetelijke leegte staarde terug. Mijn kandelaar plaatste ik voor nu op de koude stenen en wierp de emmer gezekerd met touw naar benee. Na kort geroetsj werd de emmer met een knal tot stoppen gebracht, en het touw stond strak. Toch klonk er geen plons.

Ik pakte mijn kandelaar. De nacht was stil, vredig. Voor nu straalde de sterren nog over mijn kruin en was mijn gids de maan. Niet langer. Mijn keerske zal volstaan. Zelfs in de donkerste tijden.

Het bescheiden licht van mijn vlammetje kaatste van de glimmende stenen aan de wand. Er klonk gedruip, ondanks dat de put droog stond. Metertje voor metertje daalde ik verder en verlichtte ik het donker, dieper de put in. Na een tijdje kwam ik een wrattige pad tegen. Hij gleed telkens iets naar beneden, voordat hij weer klom naar waar hij eerst gevestigd was. Ik sprak: 'Goedenavond.' De pad leek te schrikken en gleed ietsje verder, en fluisterde daarop geagiteerd enkele erg onchristelijke woorden. Hij sprak: 'Verdraaid zeg! Je zou niet kunnen beseffen hoe groot mijn verbazing is bij het treffen van een ander. Ik was precies in mijn ritme: ik klim een paar stappen omhoog, en deze rotswand brengt me op weer precies dezelfde plaats naar beneden, glad als een ingevette cakevorm. Wat spreek jij dan ook van 'avond', vreemdeling? Hier bestaat geen tijd. Dat er een morgen bestaat zou betekenen dat er ooit iets zou veranderen. Dat ik iets meer zou kunnen zijn dan wat er nu is. Maar wacht!! Jij, vreemdeling, was hier eerder niet. Zou Gods secondewijzer nu dan toch vooruit zijn gesprongen? Jij was er gister niet, betekenend dat er een gister bestond. Wat een gulle gift, vreemdeling! Een verleden, dat geeft ook toekomst!' De ouwe pad trilde van enthousiasme, en zijn gebeente klonk als een mini marimba. Ik voelde me te verlegen om zijn oratie te interrumperen, dus klom ik maar gauw verder.

Ik leek een eeuwigheid af te dalen, en de eelt op mijn handen maakte plaats voor blaren. Na nog een eeuwigheid veranderde er iets. beneden was er een licht te zien, nu nog vaag maar wel degelijk merkbaar. Ik klom verder. De nagenoeg doodse stilte van de put maakte plaats voor een zacht geruis op de achtergrond, en dit werd luider, steeds luider.

=== De Tuin ===
Daar stond ik dan opeens in een ware Engelse tuin. Zonovergoten was deze, en mijn ogen sloten rap, proberend snel als mogelijk te acclimatiseren. Ter verdediging tegen de brandende ster schuilde ik me onder de eerste de beste boom. De wind ritselde door de bossen waarmee ik was omringd, en het geruis streelde mijne oren. Vogelzang klonk alom. Het schouwspel vulde mij met genoegen. Ik keek op en tussen de wuivende bladeren zaten genesteld de meest rijpe appels die ik ooit heb gezien. Ik hoefde maar mijn hand uit te steken of hij ving een enkele perfecte goudrenet. De put waar ik uit geklommen was, was netjes onderhouden en door haar stenen groeide hier en daar een doornloze roos. Een houten dak beschermde de put voor regen die nooit leek te komen, zo blauw was de lucht. Ondanks dat was de omgeving een plaats van leven, geen enkel sprietje leek te dorsten. Ik keek naar het touw waarmee mijn handen het gevecht waren aangegaan en, in plaats van in emmer te eindigen, was deze was gezekerd aan de grond. Ik trok deze steeds verder uit de put. Na een tijdje had ik die originele emmer weer in mijn handen, en ik plaatste deze neer. Dit was werkelijk een land van paradoxen. Mijn blik trok zich richting een statige villa die als parel in een oester lag op een nabijgelegen heuvel. Plots klinkt gefladder achter mij, ik schrik en kijk op. Een enkele duif heeft zich op de put gevestigd en poetste de veren. Het kijkt op en staart mij met vragende blik aan, het hoofd gekanteld. Dan spreidt het de vleugels en stijgt op. Lieflijk koerend glijdt deze richting de villa, en ik volgde deze via het pad richting de heuvel.

Van dichterbij was de villa nog groter dan wat van een afstandje al een erg flink onderkomen scheen te zijn. Een forse schoorsteen doorboorde de pannen van het dak, wat golfde als heuvels tegen de horizon. Het fijne grind van een perfect onderhouden tuinpad knisperde onder mijn schoenen. In de bosjes ligt een enkel vogelnest met vier grote eieren, ondersteund door een bedje weidebloemen en als fort bewaakt door een stekelig rozenbosje. In de lucht hing een ziltige geur en verderop hoorde ik het klotsen van golven. Een statige juffrouw bewaterde de bloemen in de voortuin. Ze droeg een purperen jurk en witte handschoenen. Haar hoofd was beschermt voor de bakkende zon met een galante rieten hoed, verfijnd met een perfect gebonden rode strik. Haar hand was versierd met een fraaie gouden ring, gezet met een glinsterende edelsteen die mijn ogen als vanzelf trok. De dame kijkt kort op en zette haar gieter neder. Met een nieuwsgierige blik benaderde ze me, en een na enkele stappen stond ze voor me, geduldig haar handen over elkaar gevouwen. Ze sprak tot me: 'Kan ik je helpen, vreemdeling? We zien niet vaak reizigers vanuit onze eigen tuin aanwandelen.' Ik stamelde een antwoord: 'Oh, umm... Mijn excuses, ik had niet door dat ik in uw tuin was beland.' Haar wenkbrauwen verhieven zich een beetje met verbazing, maar al gauw zegt ze: 'Als het gelegen uitkomt kun je ons vergezellen bij het diner.' Ze stak haar hand uit. Enigszins ongemakkelijk nam ik deze aan, het voelde onbeleefd haar maar te laten hangen. Haar zonnehoed wierp een schaduw over haar gezicht, maar haar ogen waren vriendelijk en oprecht. 'Mijn naam is Felicia Heldersdael. Aangenaam kennis te maken.' Ze glimlachte, en het trok kraaienpoten om haar ogen. Ik lachte terug. 'Kom vooral binnen, juffrouw Helleveld zal je verder begeleiden tot de salon. Mijn broer zal hoogstwaarschijnlijk verscholen blijven in zijn werkkamer tot het diner. Dat zal zijn over een uur.' Ze wenkte me richting de deur, en ging terug naar haar bezigheden.

=== Het Huis ===
De ontmoeting met juffrouw Helleveld was kort en professioneel, en zij begeleidde me rond de villa naar de salon. Onderweg baadde ik in de overvloed die ik trof: een huiselijke entree richtte tot een statelijke gang met schilderijen die reikten van plafond tot vloer, elk een andere chique heer of mevrouw afbeeldend. Eveneens was de salon zelf een tempel tot de comfort en verfijnde smaak. Het had als centraal punt een gigantische open haard, waar een knetterend vuurtje zijn domein maakte. De juffrouw was niet van een uitgebreid gedag en verliet mij prompt om zich met andere zaken te bezigen. Ik had het al nauwelijks gemerkt, aangezien mijn blik was gevestigd op het uitzicht over de baai, die als een zachte hand haar water zekerde. Een kade aan de kust wees richting een klein te midden gelegen eiland, dicht bebost met lange, scherpe bomen, die als spitse oren stonden, zacht schommelend in de waaiende wind, luisterend naar al haar geheimen.

Al snel genoeg klonk de bel voor het diner. In vergelijking met het machtige statuur van het onderkomen leek deze bijeenkomst bijna mager in vergelijking. Na een korte introductie waren gezeten aan de nodeloos lange tafel vrouwe Heldersdael en haar broer aan één kant, mijzelf en hun andere gast aan de andere, met tussen elk persoon de ruimte over voor twee kamelen op elkaar gestapeld als Tetris-blokjes. Here Heldersdael leek een iets ingetogen kerel. Lang van postuur, maar daar zittende op zijn stoel leek hij bijna in zichzelf weg te krimpen. Hij was merkbaar jonger dan zijn zus. Zijn gezicht leek vriendelijk, maar hij lachte niet. Zijn bruine ogen leken geketend te zijn aan het bord voor zich, en hij at gedurende lange periodes geruisloos, zijn armen en handen nooit verder van zijn lichaam dan nodig. De enige momenten waar hij opkeek was om de ogen te ontmoeten van mijn mede-gast, die zich tegenover hem had gevestigd. De gast sprak: 'Hoe is de tuin, Felicia? Zijn de petunia's al doorgekomen?' Hij had zich gekleed in een donkerrood pak, en een geelkoper ketting wees naar een zakhorloge in zijn vest. Ééns in de zoveel tijd stelde hij de mouwen van zijn pak bij of verjoeg hij een pluisje van zijn schouders. Felicia antwoordde: 'Helaas geen geluk vandaag, Valentijn. Morgen zal weer een nieuwe kans zijn.' Beide knikten.

Het was weer even stil. Ergens in een andere kamer klonk het zachtjes tikken van een klok.

Valentijn draaide zich naar mij. 'Vertel eens meer. Waar kom je vandaan?' Zijn blauwe ogen keken me aan met een beleefde en geduldige nieuwsgierigheid. Voor zo'n simpele vraag had ik echter deze keer moeite een goed antwoord te formuleren, dus kauwde ik maar even verder om de tijd te kunnen rekken. Op dat moment kwam juffrouw Helleveld met een kan water binnengelopen. Ik slikte door. 'Ik ben uit de put geklommen,' antwoordde ik, niet in staat een beter antwoord te verzinnen. Wat volgde was een bijzonder gedempte reactie van mijn metgezellen, waardoor uiteindelijk ik nog het meest verbaasd overbleef. Terwijl juffrouw Helleveld mijn water inschonk keek ze me kort aan, maar toen ik terugkeek dartte haar ogen snel om mijn blik te ontwijken. Haar lippen waren een beetje op elkaar geperst. Spoedig verliet ze weer, kan in hand, met net iets haastige stappen.

Het gesprek aan tafel ging verder alsof ik nooit iets gezegd had, van het ene onbelangrijke onderwerp naar het andere. Na een tijdje stond Valentijn op en bedankte hij de gastheer en gastvrouw voor de maaltijd. Here Helders keek op en verbrak in een zeldzaam voorkomen de stilte: 'Is het niet al erg laat? We kunnen anders een kamer voor je klaar maken. 's Ochtends reizen zal je beter behagen, daar ben ik zeker van.' Valentijn keek hem aan, nog altijd glimlachend en zei: 'Het is een gul aanbod, Felix. Ik zal het helaas moeten afslaan gezien mijn verplichtingen elders. Morgen is weer een nieuwe dag.' Felix knikte en toonde een ongeoefende glimlach, maar er was teleurstelling te bespeuren in zijn ogen. Felicia verbrak de stilte: 'Het was in ieder geval fijn je weer te kunnen ontvangen, ik wens je wel thuis. Nu,' ze keek nu mijn kant op, 'Ons aanbod verlengt zich ook zeker tot jou, als het je gelegen is.' Er zat voor mij niet echt iets anders op en deze mensen leken aardig genoeg, dus aanvaardde ik hun voorstel dankbaar. Felicia riep juffrouw Helleveld. Deze begeleidde me tot mijn kamer.

De zon gleed vredig richting de horizon een beschilderde de lucht met oranje en geel. Vanuit mijn slaapkamerraam bewonderde ik de roze schapen die in zijn laatste licht baadden boven de baai die ik al vanuit de salon had kunnen zien. Was dit utopie? Ik hoorde het kraken van het huis de wind en hier en daar voetstappen verklappen. Het zachtjes piepen van de muren was haast therapeutisch. Tijd om naar bed te gaan.

=== Openbaring ===
Ik werd begroet door het kussen van mijn zijden bedje. Aan de horizon was de schemering van de nieuwe dag al gevorderd. Ik herinnerde me niet eens het moment dat ik in het bed stapte, zo vredig en spoedig was mijn nachtrust. De blaren aan mijn handen hadden zich geheeld, maar lieten niet eens hun stugge eelt achter. Mijn handen voelden zo zacht als mijn lakens. Toen ik door de deur de kamer verliet belette ik nauwelijks een aanvaring met een haastig voorbijkomende juffrouw Helleveld, die niet eens opkeek of in snelheid verminderde. Op de benedenverdieping ging vrouwe Heldersdael de schilderijen langs en stelde elke aandachtig bij, om vervolgens haar correctie te inspecteren en na enkele seconden deze terug te draaien. Ze leek me niet op te merken. Of deerde mijn aanwezigheid haar simpelweg niet? Ik dwaalde doelloos de salon binnen, waar de haard nog altijd ontstoken was en de baai even onveranderlijk het uitzicht verzorgde. De grootte en hoeveelheid van de kamers begon een gevoel van nieuwsgierigheid in me te inspireren. Het is aan mij deze nieuwe wereld te ontdekken en mij eigen te maken.

Met nu doelbewuste stappen beweeg ik me rond het huis. Ik kom een paar gastkamers tegen gelijkend aan de mijne. Er waren kleinere zitkamers, grote badkamers en lange gangen. In het trappenhuis nam ik de trap naar beneden en na enkele ogenblikken belandde ik in de keuken. Het leek hier wel alsof een wervelwind aan lijstjes had plaats gevonden. Zo ongeveer elk object in de keuken had een papiertje opgeplakt gekregen met een paar onzinnig ogende krabbels erop. De kastjes waren tot de nok gevuld met een willekeurig assortiment producten. Ik zag ergens een strijkijzer, 150 gram suiker, 3 wijnglazen en 200 gram boter een plank delen. Opeens dan hoor ik voetstappen dichterbij komen en merk ik op dat deze afkomstig zijn van een deur in de hoek van de kamer. Een sleutel draait het slot van deze los en vanuit de opening verschijnt mevrouw Helleveld. Wanneer ze mijn aanwezigheid opmerkt, sluit ze snel de deur achter zich. Ze fronste haar wenkbrauwen en staarde met haar ogen richting mij een staar die een boom zou kunnen laten vallen. Ze sprak: 'Mijn excuses, de brunch zal pas over een half uur geserveerd worden. In de tussentijd kunt u wachten in de salon of op uw kamer, de benedenverdieping is niet de juiste plaats voor gasten.' Haar beleefde taalgebruik kon haar bijtende toon niet neutraliseren, maar ik had het idee dat dat ook waarschijnlijk niet haar bedoeling was. Ik verontschuldigde me snel en liep de kamer uit. Terwijl ik dit deed hoorde ik achter me een sleutel die een slot dicht draaide.

Na deze escapade besloot ik dat het huis wel genoeg verkend was. Ik was nerveus om naar de lunch te gaan, vrezend dat ofwel Here ofwel Vrouwe Heldersdael een sluipende spion in hun huis niet zouden accepteren, maar dit leek niet eens vernomen te zijn. Of misschien deerde het hun wellicht niet. Na de brunch besloot ik dat het beter zou zijn mijn nieuwsgierigheid te smoren, en om de rust in mij terug te laten keren leek een wandeling langs de baai in orde.

Ze lag er nog even onveranderlijk als altijd, maar de mist lag als een deken over haar heen voelde koel aan mijn huid. Rustige golven likken aan de oever en vullen de lucht met een rustige en ritmische ruis. De omstandigheden leidden mij tot introspectie. Sinds te gaan slapen heb ik niet meer gedacht aan de rare situatie waarin ik me bevind, en de façade van normaliteit doen eraan afleiden. Waar bevond ik me eigenlijk? Wie waren deze mensen en hoe zijn zij hier gekomen? Is dit een droom of werkelijkheid? Zoveel vragen draaiden in mijn hoofd rond dat geen duidelijk antwoord zich door de mist kun drukken die in mijn hoofd even dik leek als die over de baai. Dit was toch niet de bedoeling, dacht ik, om nu mijn nieuwsgierigheid nog verder aan te wakkeren. Ik liep snel verder en vestigde mijn aandacht aan de rustige golven.

Even verderop rezen uit het water enkele mossige palen, waarop een kade gevestigd was. Deze was gemaakt van donker hout, dat door de decennia of misschien wel eeuwen verweerd en uitgemergeld voor mij verschijnt. Ik stap dichterbij. Aan de uiterste kant van de loopplank ligt een boot gelegen in het water, zacht wiegend in de stroming. Ik loop dichterbij. De mist lijkt mij nu te omhelzen, alsof de boot zich slechts in een droom mij voordeed, maar hier was ze toch echt. De boot voer niet vrij te water, maar was getekend met een oud een roestig slot aan de kade. Op de boot zelf was een metalen staaf gevestigd, aan het uiteinde een antieke lantaarn hangend, schommelend evenals de boot. Tegenover mij zag ik in de mist hetzelfde eiland wat ik vanuit mijn kamerraam al had gespot, vredig en donker in de mist. Uit de geluiden van de natuur ontstaat een ver geluid, maar komt snel dichterbij. Ik schrik en draai om, en langs mij vliegt een onhandige duif net te dicht over mijn hoofd langs mij, flapperend naar het eiland. Ik trok aan het slot: niks, behalve het geratel van de verweerde ketting. Ik ruk aan de ketting, maar deze hield zich vast tegen mijn bruutheid in. Een gedachte kwam in mij op: het eiland lag er verlaten in een baai, maar zonder deze boot is het haast een kooi.

Toen maakte ik een realisatie die zo overduidelijk was dat een peuter hem had kunnen maken, maar toch koelde deze mijn hart en deed het mijn rug rillen. Steeds sneller liep ik terug naar de wal, de oud kade kreunend onder mijn voortbewegende gewicht. Vervolgens langs de zonnige tuin en over de wegen liep ik verder, elke keer steeds sneller, hart harder bonkend, hopend dat hetgeen wat ik vrees geen gestalte heeft kunnen vinden. Ik kom aan waar ik eerder was, slechts een nacht en dagdeel geleden, en daar stond nog steeds de put waar ik mijn entree maakte. Voordat ik mezelf kon geruststellen liep ik ernaartoe, maar daar kon ik mijn ogen niet geloven: de put stond droog.

=== Tumult ===
Een harde aarden bodem zat slechts enkele meters beneden de rand van de put waar gister nog een portaal naar een andere wereld zat. Mijn benen voelden week. Duizelend en half strompelend zette ik mij neer op de grond en met verslagen blik tuurde ik voor mij uit. De val was opengezet, ik was er als een onwetende muis ingelopen en nu was met een knal het deurtje dichtgegooid en op slot gedaan. Was mijn lot dat van een gevangen dier? Een hert, ondersteboven bungelend aan een touw tussen de bomen, zal strubbelen en zich uitputten om maar te proberen weer vrij te komen. Toch zal het haar niks verder helpen. Is dit dwaasheid? Zal dwaasheid mijn enige steun zijn wanneer wijsheid mij verlaat? Ik bleef enkele momenten zitten. Voor de hoeveelheid chaos in mijn hoofd was de rust om me heen bijna komisch. Ik merkte, het menselijk brein is een krachtig iets, het kan orkanen maken die je met slaande windstoten meesleurt en die je meer kunnen pijnigen dan elk zwaard, maar alle tumult zit gesloten in mijn hersenpan. Ik stond op en mijn gedachten ordenden zich. Mijn lijden was als een stampende mier in het gras, en de wereld zou mij niet waarnemen noch aandacht geven.

Ik nam mijn omgeving tot me. Had iemand ooit een kooi als deze kunnen bedenken? Ik kon schreeuwen, lachen, dansen, rennen, niemand zou mij stoppen! Ik hoorde de vogels zingen, en ik zong ze na! De bloemen naast me bloeiden, en ik plukte een mooi exemplaar. Boven mij zag ik de gelende lucht van de zomeravond waarachter het tralies geheel in het niets lijkt te vallen. Als een warm deken rolde de heuvels over het landschap, gebaad in de zomerzon. De natuur hier was mij als een beker die mooi nimmer droog liet, elke teug weer vernieuwend, overvloeiend en ontembaar. Misschien kan ik hier nog even blijven zitten, alleen voor nu. Wat zou ik hier überhaupt missen?

Bijna als antwoord op de vraag verschijnt het beeld van moeder in mijn gedachten. Alsof ik in een koud bad beland dempt mijn hart zich, mijn glimlach laat zich zakken, haast verontschuldigend voor de eerdere jovialiteit. Tranen bolden aan mijn ooghoeken. Zou ik mijn moeder ooit nog zien? De vraag bleef zich rondketsen in mijn hoofd. Van tralies kan men misschien niet spreken, maar nu leek ik rond te zweven in een onmetelijke leegte, een oceaan van onbeheersbare proporties droeg mij, en keek ik omlaag, werd ik gegroet door de inktzwarte diepte, als een sterloze hemel, die meedogenloos aan de innerste schuilplaatsen van de mijn behagen boorde.

Het leek wel uren dat ik daar zat, mijn lichaam stil, maar mijn geest dolend als de weduwe, verloren in het woud, toch zonder behoefte de weg te vinden naar een ongelukkige plaats. Plots valt een schaduw over mij, en toen ik als reactie opkeek ontmoette mijn ogen die van vrouwe Heldersdael. Ik schrok op, en, als poging om mijn decorum te redden, stond op en groette haar met een neppe glimlach, mijn eerdere ontzetting hopelijk verbergend. Heldersdaels ogen volgde mijn gezicht, maar gelaat was onveranderlijk. Ze keek neutraal, bijna zakelijk. Een moment van stilte volgde. Steeds groter was mijn drang om iets te zeggen, maar het was alsof mijn geest terug was van weggeweest en geen idee meer had hoe het moest praten. Felicia's ogen vielen op de bloem die ik had geplukt. Ze sprak: 'Een vergeet-me-nietje, deze staat symbool voor herinneringen van en afscheid aan geliefden.

...

Uiteindelijk zat aan de eettafel weer hetzelfde gezelschap als wat gisteren had plaatsgenomen. Ook waren de gespreksonderwerpen even enerverend, van tegenstribbelende petunia's tot het pluisje dat op het bord van Felix terecht was gekomen. Alweer stond Valentijn volgens schema op en kondigde hij zijn vertrek aan, tot teleurstelling van Felix. Na bij het diner continue gezeten te hebben moest ik bijna opnieuw even gaan zitten na de vermoeiing dezelfde gesprekken weer aan te moeten horen.

Ik liep de salon in met het wakkere vuurtje. Felix had plaatsgenomen op de bank en was stil een boek aan het lezen, de plaats naast hem was leeg. Om de tijd te doden bekeek ik de boekenkast die tegen de muur stond, speurend naar iets wat mijn verveling zou kunnen verdrijven. Na een tijdje legde Felix zijn boek neer op het tafeltje voor hem, stond op en verliet de kamer. Enkele momenten later hoor ik op de gang een deur openen en sluiten. Het boek wat hij had gedeponeerd had een gulden strook die zijn voortgang in het boek markeerde en de rode kaft was versierd met zilver gekleurde letters die de titel opmaakten. Ik besloot een kijkje van dichtbij te nemen. Het boek was redelijk zwaar, tenminste enkele honderden pagina's. Ik sloeg het open, maar mijn aandacht vestigde zich in plaats van op de tekst op een opgevouwen papiertje wat eruit viel. Ik legde het boek weer neer en ontvouwde het papiertje waarop handgeschreven stond:

''Je gezicht, steeds dichterbij,''

''de aanraking, je zoete lach.''

''De dromen van je achtervolgen mij''

''bij het aanbreken van de nieuwe dag.''

''Alles in mij tracht te temmen,''

''die passie waarvoor de Sirenes zingen.''

''Maar mijn hart barst snel al uit zijn voegen,''

''en vraagt van mij tienduizend dingen:''

''De woorden te vinden die je bekoren,''

''de moed te vinden ze te laten horen.''

''Je alles te geven, je te overspoelen.''

''De doorns van de roos proberen niet te voelen.''

''Je te laten struikelen in de gangen,''

''om je daarna in mijn armen op te vangen.''

''Dit gedicht je met passie voor te dragen''

''en dan je voorgoed de mijne te vragen.''

''Kon ik maar in je hoofd een kijkje nemen''

''en proberen je gedachten te meten.''

''Er zijn zoveel dingen die ik zou willen zeggen,''

''waarop ik het antwoord niet durf te weten:''

''<nowiki/>'Omringt ons de storm,''

''en breekt 's scheeps mast:''

''Wanneer de nacht ons halen zal,''

''houd jij mij dan vast?'''

''Mijn duivel fluistert: 'laat je verborgen,''

''houd je stil en klein.'''

''Ik spreek een spreuk en doof mijn hart:''

''Morgen zal een nieuwe dag zijn.''

Ik bloosde. Wellicht was het niet de bedoeling dat ik dit nu aan het lezen was. Op de gang klonk weer het kraken van een deur, kort daarna gevolgd door voetstappen. Vrezend nog meer slechte indrukken te maken stopte ik het papiertje snel terug in het boek en legde ik deze neer. Gehaast probeerde ik geruisloos van mijn ene naar de andere voet springend zo snel mogelijk me weer bij de boekenkast plaatsen.

__NOTOC__

Weg

2026-04-08T21:27:45Z

Daafje:

Drie keer lezen, drie keer lachen, drie keer een hapje,

drie keer aardbei in mijn havermoutpapje.

Drie jaar huilen, vijf jaar spelen, tien jaar leren,

Duizendmaal vallen, en daarna opnieuw proberen.

Eenmaal kom aan ik aan bij de top

Tweemaal kijk ik verderop

Driemaal zucht ik voor mij uit

maar niemand, niemand hoort mijn geluid

[[Categorie:Poëzie]]

Neppe analyse

2026-04-08T20:00:56Z

Daafje: /* Bewijstechnieken */

Neppe analyse (Engels: fake analysis) is de tegenhanger van [[reële analyse]]. Dit vakgebied gaat over wiskundige objecten die voldoen aan een aantal eisen die elkaar tegenspreken. Deze objecten hebben positieve en negatieve aspecten. Aan de ene kant kunnen ze überhaupt niet bestaan, maar aan de andere kant hebben ze wel veel leuke eigenschappen.

== Bewijstechnieken ==

* '''Cirkelredenering''': We kunnen bewijzen dat de cirkelredenering een valide bewijstechniek is met behulp van de cirkelredenering. Q.E.D.
* '''Intimidatie''': Als je er problemen mee hebt dat dit een valide bewijsmethode is zie ik je graag om 15:00 achter het fietsenhok. Q.E.D.
* '''Oneindige gevalsonderscheiding''': Als je een uitspraak <math>I</math> met oneindig veel gevallen <math>i</math> probeert te bewijzen en <math>\varphi_i</math> bewijst <math>i</math>. Dan geeft <math>\bigcup_{i\in I} \varphi_i</math> het bewijs van <math>I</math>. Stel bijvoorbeeld dat uitspraak <math>I</math> te bewijzen is met een tekening <math>\varphi_i</math> van een eindige graaf <math>i</math>, dan bewijzen de tekeningen <math>\bigcup_{i\in I} \varphi_i</math> dat <math>I</math> geldt voor elke einidige graaf. Q.E.D.
* '''<math>\epsilon</math>-bewijs''': Neem willekeurige <math>\epsilon</math>, bijvoorbeeld <math>\frac{1}{10}</math>. Als een uitspraak geldt voor <math>\epsilon = \frac{1}{10}</math>, dan geldt het voor elke omdat we <math>\epsilon</math> willekeurig hebben gekozen. Q.E.D.
* '''"Left as an exercise for the reader"''': Het bewijs dat dit een valide bewijstechniek is geven we als opdracht aan de lezer.
* '''Bewijs vanuit progressie''': Het is [huidig jaar], stellen dat bewijzen vanuit de progressie niet mag, zou echt niet meer moeten kunnen. Q.E.D.
* '''Natuurbewijs''': Deze heilige bewijstechniek is ons overgeleverd vanuit een eeuwenoude traditie, en in de wiskunde hebben we deze altijd al kunnen gebruiken. Bovendien zou het afwijzen van het natuurbewijs leiden tot de ondergang van de westerse beschaving. Checkmate, atheists (ofwel Q.E.D.)
* '''De "Sepp special"''': Ik heb het aan de andere wiskundeprofessoren op de 37 gevraagd, en zij hebben gezegd dat de "Sepp special" geldig is. Q.E.D.

== Voorbeelden ==

=== Rij convergentie ===
Bekijk een rij getallen die voldoet aan de volgende twee voorwaarden:

* De rij convergeert naar 0
* Elk getal in de rij is gelijk aan 1

Als je zo'n rij gevonden hebt, kan je de definitie van een convergente rij gebruiken om te zien dat <math display="inline">\epsilon >1 </math> voor elke <math>\epsilon</math>. In het bijzonder geldt bijvoorbeeld <math>0.5 > 1 </math>, en door beide kanten van de vergelijking te vermenigvuldigen met 2 volgt hieruit dat <math>1 > 2 </math>.

Dit is een typisch geval van een resultaat wat met neppe analyse veel makkelijker te bewijzen is dan met andere technieken.

=== 1 keer 1 is 2 ===
Bekende wiskundige ''Terrence Howard'' heeft bewezen dat <math>1 \times 1 = 2</math>. Dit legt hij uit in een boek van 162 pagina's<ref>https://tcotlc.com/wp-content/uploads/2021/10/OTOET_PREVIEW_062_October_03_2021.pdf</ref>. Hij heeft meerdere bewijzen voor dit feit:

==== Bewijzen ====

===== 4/2 =====
Zijn eerste bewijs gaat als volgt:

* Als <math>4/2</math> het omgekeerde is van <math>2 \times 2 = 4</math>
* Dan volgt hier natuurlijk uit dat <math>1 \times 1 = 2</math> het omgekeerde is van <math>2 / 1</math>, □

Dit is natuurlijk mogelijk in de neppe analyse.

===== A keer B is C =====
Stel je hebt de vergelijking <math>a \times b = c</math> dan, volgens traditionele wiskunde, volgt hieruit dat:

<math>1 \times 1 = 1</math>

Maar dit kan nooit kloppen in de originele vergelijking want dit zou betekenen dat of <math>a</math> of <math>b</math> geen waarde zou hebben. <math>a</math> en <math>b</math> hebben beide een waarde van 1 oftewel <math>1 \times 1 = 2</math> □

Het is dus '''onmogelijk''' dat <math>a \times b = a</math>. Of dat <math>a \times a = a</math>. Big Wiskunde pakt ons allemaal.

==== Gevolgen ====
Omdat <math>1 \times 1 = 2</math> maakt het velen van onze berekeningen simpler Zoals <math>\sqrt{2} = 1</math> en <math>1 ^{2} = 2</math>.

Een rechthoekige driehoek <math>ABC</math> met <math>\angle ABC = \pi / 2</math>, <math>AB = 1</math> en <math>BC = 1</math> heeft dus een zeide <math>AC = 2</math>.

[[Category:Wiskunde]]

== Zie ook ==

* [[Tegenverzameling|De tegenverzameling]]

Weg

2026-04-04T14:40:09Z

Daafje: Nieuwe pagina aangemaakt met 'Drie keer lezen, drie keer lachen, drie keer een hapje, drie keer aardbei in mijn havermoutpapje. Drie jaar huilen, vijf jaar spelen, tien jaar leren, Duizendmaal vallen, en daarna opnieuw proberen. Eenmaal kom aan ik aan bij de top Tweemaal kijk ik verderop Driemaal zucht ik voor mij uit maar niemand, niemand hoort mijn geluid'

Moments Inspirés Encore

2026-04-04T14:39:40Z

Daafje:

Wegens inspiratie in overvloed hebben [[Les Brilliants]] een tweede [[Dichtbundels|dichtbundel]] geïnitieerd met werken die niet te vinden zijn in het [[Verhalen en Gedichten uit de FnM-wiki|Boek]].

* [[Terror Ter Terra]]
* [[Koffiespraak]]
* [[Nachtwaak]]
* [[Waarde]]
* [[Te weten]]
* [[Winternacht en Occasionalisme]]
* [[De Donkre Dag]]
* [[Guur Winterland]]
* [[Poëzie]]
* [[Moe]]
* [[Ratio]]
* [[Ugge Ugge]]
* [[Weg]]
[[Categorie:Poëzie]]

Moments Inspirés Encore

2026-04-04T14:39:29Z

Daafje:

Overleg:I've grown accustomed to her face

2026-03-22T21:33:47Z

Daafje: Nieuwe pagina aangemaakt met 'Kan iemand een wellness-check aanvragen voor Nils?'

Kan iemand een wellness-check aanvragen voor Nils?

Zangvogels

2026-03-12T13:59:42Z

Daafje:

* Pauwkje
* [[Guus Meeuwis]]
* Jacob Kolibrie
* Miles Duifvis
* Toekan Shakur
* Ryo Fuutkui
* Billie Eider
* Meerkoet Matsubara
* Earth, Wind and Gaaien
* John Koolmees
* Oscar Putterson
* Ekster Gordon
* Bonte M.
* Dave Brubeck Kwartel
* The Village Pimpel
* Dolly Paapje
* [[Twenty One Patrijs]]
* Valk Boeien Roek
* [[Boudewijn de Grutto]]
* Herman van Vink
* Lena Eend
* Limp Bizkip
* [[Marcrood Borstato]]
* Gans Meeuwen
* Roxy Pecker
* Sheryl Crow
* Lijster Gaga
* Freddy Meerkoetry
* Paul McKardinaalsvink
* John Lennonnetje
* Fuutwig von [[Eendhoven]]
* Marvink Gaai
* Will Woerd
* Michael Jekster

Ugge Ugge

2026-02-27T14:38:30Z

Daafje: gedichtje

Klanken dwalen strelend om mij heen,

in bewondering houd ik me stil.

Maar o, daar vormt een kleine kriebel

steeds kriebelender in mijn tere keel.

Ik bid mijn windpijp vrede

en mijn hoofd vult zich met paniek.

Deze harde, dorre noten

staan niet op mijn bladmuziek...

Moments Inspirés Encore

2026-02-27T14:36:38Z

Daafje:

Wageningen

2026-01-29T22:24:50Z

Daafje: Nieuwe pagina aangemaakt met 'Vlag van Wageningen Treinloze helstaat, gelegen op een plaats ver van de beschaafde wereld. Het voert al generaties een bloedige oorlog over het spoor met Ede. Er staat een ""universiteit"" waar men plantjes knuffelt en doet alsof het onderzoek is.'

[[Bestand:Wag.png|alt=vlag|miniatuur|Vlag van Wageningen]]
Treinloze helstaat, gelegen op een plaats ver van de beschaafde wereld. Het voert al generaties een bloedige oorlog over het spoor met Ede. Er staat een ""universiteit"" waar men plantjes knuffelt en doet alsof het onderzoek is.

Bestand:Wag.png

2026-01-29T22:23:32Z

Daafje:

vlag van wageningen

Brother of cheese

2026-01-17T15:30:15Z

Daafje:

"Brother."

"Yes, brother?'

"I long for the cheese brother."

"So you do, brother."

"Please brother, my cravings must not go unmet. In your possesion is precisely the object of my desires. Lend me your aid and release me from my torment!"

"I'm afraid you shall be denied on this day, brother. This here cheese emporium serves only those deemed worthy of our wares."

"Brother, I beg of you. Each hour on this wretched plane is like a thousand lifetimes spent dolefully. Do you wish my days full of grief and anguish? Is there no limit of heartache to which you stay mute? I despair before you, brother! Hear my woes and lament my fate!"

"Quit your rambling, brother! Does your humiliating act know no end? You say that you wish my silence broken? Then hear me now: The cheese is not meant for your mongrel hands and indignant tongue, mind scattered and held in illusion. Know you no propriety? For shame, brother! Society would meet its downfall, should we attend to every idle plea your kind espouses. I shall leave you now. Business needs to be pursued, and your foolish chitchat heeds no further consideration."

"No, brother! I block your path. Today I will not be revoked what is rightfully mine! I want and shall have the cheese!"

"How DARE you, brother!"

"I want cheese!"

"CEASE, BROTHER. Otherwise you shall be thrown unto the curb like the vile cretin you embody!"

"I want cheese, brother!"

"You shan't block me, brother! Recognize your betters and recall your station is below mine."

"I want cheese!"

"Peace upon you, brother! Your frenzied slurs shall go unheeded."

"I want cheese!"

"YOU SHALL BE DENIED TODAY AND YOU SHALL BE DENIED HENCEFORTH! This is your final warning, brother."

"I am also a customer, brother! Is this the way your clientele shall account your labor, cruel and uncaring? Do you seek to ridicule my patronage?"

"Your patronage? Bah! I should rather dash myself upon the jagged rocks below the cliffedge before I consider your squalid 'patronage'! Witness my extensive legacy around you: gleaming piles of golden wheels, fit for only the most esteemed nobles! Years of training and expense have led me to prosperity, and your seedy embrace shall not taint my life's work! You provide me naught! YOU ARE NAUGHT!"

"THEN GO AND CHOKE ON YOUR PUTRID CURDS, BROTHER! It shall delight me, watching as it leaves you gasping and gagging, airways stifling! Your pride shall be your undoing, but know that you shall no longer enjoy my amity once it has befallen you. There are always others, brother. There will always be others. What gratuity, that your sordid goods shall now elude me forevermore!"

Brother of cheese

2026-01-16T23:29:23Z

Daafje:

"Brother."

"Yes, brother?'

"I long for the cheese brother."

"So you do, brother."

"Please brother, my cravings must not go unmet. In your possesion is precisely the object of my desires. Lend me your aid and release me from my torment!"

"I'm afraid you shall be denied on this day, brother. This here cheese emporium serves only those deemed worthy of our wares."

"Brother, I beg of you. Each hour on this wretched plane is like a thousand lifetimes spent dolefully. Do you wish my days full of grief and anguish? Is there no limit of heartache to which you stay mute? I despair before you, brother! Hear my woes and lament my fate!"

"End your rambling, brother! Does your humiliating act know no end? You wish my silence broken? Then hear me now: The cheese is not meant for your mongrel hands and indignant tongue, mind scattered and held in illusion. Know you no propriety? For shame, brother! Society would meet its downfall, should we attend to every idle plea your kind espouses. I shall leave you now. Business needs to be pursued, and your foolish chitchat heeds no further consideration."

"No, brother! I block your path. Today I will not be revoked what is rightfully mine! I want and shall have the cheese!"

"How DARE you, brother!"

"I want cheese!"

"CEASE, BROTHER. Otherwise you shall be thrown unto the curb like the vile cretin you embody!"

"I want cheese, brother!"

"You shan't block me, brother! Recognize your betters and recall your station is below mine."

"I want cheese!"

"Peace upon you, brother! Your frenzied slurs shall go unheeded."

"I want cheese!"

"YOU SHALL BE DENIED TODAY AND YOU SHALL BE DENIED HENCEFORTH! This is your final warning, brother."

"I am also a customer, brother! Is this the way your clientele shall account your labor, cruel and uncaring? Do you seek to ridicule and defy my patronage?"

"Your patronage? Bah! I should rather dash myself upon the jagged rocks below a steep cliff before I consider your squalid 'patronage'! Witness my extensive legacy around you: gleaming piles of golden wheels, fit for only the most esteemed nobles! Years of training and expense have led me to prosperity, and your seedy embrace shall not taint my life's work! You provide me naught! YOU ARE NAUGHT!"

"THEN GO AND CHOKE ON YOUR PUTRID CURDS, BROTHER! It shall delight me, watching as it leaves you gasping and gagging, airways stifling! Your pride shall be your undoing, but know that you shall no longer enjoy my amity once it has befallen you. There are always others, brother. There will always be others. What gratuity, that your sordid goods shall now elude me forevermore!"

Brother of cheese

2026-01-16T23:26:27Z

Daafje:

"Brother."

"Yes, brother?'

"I long for the cheese brother."

"So you do, brother."

"Please brother, my cravings must not go unmet. In your possesion is precisely the object of my desires. Lend me your aid and release me from my torment!"

"I'm afraid you shall be denied on this day, brother. This here cheese emporium serves only those deemed worthy of our wares."

"Brother, I beg of you. Each hour on this wretched plane is like a thousand lifetimes spent dolefully. Do you wish my days full of grief and anguish? Is there no limit of heartache to which you stay mute? I despair before you, brother! Hear my woes and lament my fate!"

"End your rambling, brother! Does your humiliating act know no end? You wish my silence broken? Then hear me now: The cheese is not meant for your mongrel hands and indignant tongue, mind scattered and held in illusion. Know you no propriety? For shame, brother! Society would meet its downfall, should we attend to every idle plea your kind espouses. I shall leave you now. Business needs to be pursued, and your foolish chitchat heeds no further consideration."

"No, brother! I block your path. Today I will not be revoked what is rightfully mine! I want and shall have the cheese!"

"How DARE you, brother!"

"I want cheese!"

"CEASE, BROTHER. Otherwise you shall be thrown unto the curb like the vile cretin you embody!"

"I want cheese, brother!"

"You shan't block me, brother! Recognize your betters and recall your station is below mine."

"I want cheese!"

"Peace upon you, brother! Your frenzied slurs shall go unheeded."

"I want cheese!"

"YOU SHALL BE DENIED TODAY AND YOU SHALL BE DENIED HENCEFORTH! This is your final warning, brother."

"I am also a customer, brother! Is this the way your clientele shall account your labor, cruel and uncaring? Do you seek to ridicule and defy my patronage?"

"Your patronage? Bah! I should rather dash myself upon the jagged rocks below a steep cliff before I consider your squalid 'patronage'! Witness my extensive legacy around you: gleaming piles of golden wheels, fit for only the most esteemed nobles! Years of training and expense have led me to prosperity, and your seedy embrace shall not taint my life's work! You provide me naught! YOU ARE NAUGHT!"

"THEN GO AND CHOKE ON YOUR PUTRID CURDS, BROTHER! It shall delight me, watching as it leaves you gasping and gagging, airways stifling! Your pride shall be your undoing, but know that you shall no longer enjoy my amity once it has befallen you. There are always be others, brother. There will always be others. What gratuity, that your sordid goods shall now elude me forevermore!"

Brother of cheese

2026-01-16T23:24:08Z

Daafje:

"Brother."

"Yes, brother?'

"I long for the cheese brother."

"So you do, brother."

"Please brother, my cravings must not go unmet. In your possesion is precisely the object of my desires. Lend me your aid and release me from my torment!"

"I'm afraid you shall be denied on this day, brother. This here cheese emporium serves only those deemed worthy of our wares."

"Brother, I beg of you. Each hour on this wretched plane is like a thousand lifetimes spent dolefully. Do you wish my days full of grief and anguish? Is there no limit of heartache to which you stay mute? I despair before you, brother! Hear my woes and lament my fate!"

"End your rambling, brother! Does your humiliating act know no end? You wish my silence broken? Then hear me now: The cheese is not meant for your mongrel hands and indignant tongue, mind scattered and held in illusion. Know you no propriety? For shame, brother! Society would meet its downfall, should we attend to every idle plea your kind espouses. I shall leave you now, muttering to yourself frantically. Business needs to be pursued, and your foolish chitchat heeds no further consideration."

"No, brother! I block your path. Today I will not be revoked what is rightfully mine! I want and shall have the cheese!"

"How DARE you, brother!"

"I want cheese!"

"CEASE, BROTHER. Otherwise you shall be thrown unto the curb like the vile cretin you embody!"

"I want cheese, brother!"

"You shan't block me, brother! Recognize your betters and recall your station is below mine."

"I want cheese!"

"Peace upon you, brother! Your frenzied slurs shall go unheeded."

"I want cheese!"

"YOU SHALL BE DENIED TODAY AND YOU SHALL BE DENIED HENCEFORTH! This is your final warning, brother."

"I am also a customer, brother! Is this the way your clientele shall account your labor, cruel and uncaring? Do you seek to ridicule and defy my patronage?"

"Your patronage? Bah! I should rather dash myself upon the jagged rocks below a steep cliff before I consider your squalid 'patronage'! Witness my extensive legacy around you: gleaming piles of golden wheels, fit for only the most esteemed nobles! Years of training and expense have led me to prosperity, and your seedy embrace shall not taint my life's work! You provide me naught! YOU ARE NAUGHT!"

"THEN GO AND CHOKE ON YOUR PUTRID CURDS, BROTHER! It shall delight me, watching as it leaves you gasping and gagging, airways stifling! Your pride shall be your undoing, but know that you shall no longer enjoy my amity once it has befallen you. There are always be others, brother. There will always be others. What gratuity, that your sordid goods shall now elude me forevermore!"

Brother of cheese

2026-01-16T23:23:26Z

Daafje: Nieuwe pagina aangemaakt met '"Brother." "Yes, brother?' "I long for the cheese brother." "So you do, brother." "Please brother, my cravings must not go unmet. In your possesion is precisely the object of my desires. Lend me your aid and release me from my torment!" "I'm afraid you shall be denied on this day, brother. This here cheese emporium serves only those deemed worthy of our wares." "Brother, I beg of you. Each hour on this wretched plane is like a thousand lifetimes spent do…'

"Brother."

"Yes, brother?'

"I long for the cheese brother."

"So you do, brother."

"Please brother, my cravings must not go unmet. In your possesion is precisely the object of my desires. Lend me your aid and release me from my torment!"

"I'm afraid you shall be denied on this day, brother. This here cheese emporium serves only those deemed worthy of our wares."

"Brother, I beg of you. Each hour on this wretched plane is like a thousand lifetimes spent dolefully. Do you wish my days full of grief and anguish? Is there no limit of heartache to which you stay mute? I despair before you, brother! Hear my woes and lament my fate!"

"End your rambling, brother! Does your humiliating act know no end? You wish my silence broken? Then hear me now: The cheese is not meant for your mongrel hands and indignant tongue, mind scattered and held in illusion. Know you no propriety? For shame, brother! Society would meet its downfall, should we attend to every idle plea your kind espouses. I shall leave you now, muttering to yourself frantically. Business needs to be pursued, and your foolish chitchat heeds no further consideration."

"No, brother! I block your path. Today I will not be revoked what is rightfully mine! I want and shall have the cheese!"

"How DARE you, brother!"

"I want cheese!"

"CEASE, BROTHER. Otherwise you shall be thrown unto the curb like the vile cretin you embody!"

"I want cheese, brother!"

"You shan't block me, brother! Recognize your betters and recall your station is below mine."

"I want cheese!"

"Peace upon you, brother! Your frenzied slurs shall go unheeded."

"I want cheese!"

"YOU SHALL BE DENIED TODAY AND YOU SHALL BE DENIED HENCEFORTH! This is your final warning, brother."

"I am also a customer, brother! Is this the way your clientele shall account your labor, cruel and uncaring? Do you seek to ridicule and defy my patronage?"

"Your patronage? Bah! I should rather dash myself upon the jagged rocks below a steep cliff before I consider your squalid 'patronage'! Witness my extensive legacy around you: gleaming piles of golden wheels, fit for only the finest of nobles! Years of training and expense have led me to prosperity, and your seedy embrace shall not taint my life's work! You provide me naught! YOU ARE NAUGHT!"

"THEN GO AND CHOKE ON YOUR PUTRID CURDS, BROTHER! It shall delight me, watching as it leaves you gasping and gagging, airways stifling! Your pride shall be your undoing, but know that you shall no longer enjoy my amity once it has befallen you. There are always be others, brother. There will always be others. What gratuity, that your sordid goods shall now elude me forevermore!"

Verhaaltjes

2026-01-16T23:23:06Z

Daafje: /* Bestaande verhalen en vertalingen */

Hier kunnen mensen verhaaltjes afschrijven waaraan reeds een begin gemaakt is...

=== Verhalen uit het [[Verhalen en Gedichten uit de FnM-wiki|boek]]: ===
* [[The Knight]]
* [[The Daughter]]
* [[De Dwaas, De Magiër en De Kluizenaar]]
* [[Appelkaneelcakerecept]]
* [[De Bewoner]]
* [[Tussen de maan en de hemel]]

=== Weesverhalen: ===
* [[The Mother]]
* [[Deep Lore]]
* [[De Frikandel]]
* [[Po Knaap]]
* [[De Aardappeleters]]
* [[Dwergqueesten door Midden-Aarde]]

=== Verhalen uit de literatuurcursus ===

*[[Dorus Didacticus]]
* [[Sebastiaan Magnus]]
* [[Theodorus]]
* [[Flash Fiction 1]]
* [[Contant]]
* [[Cocon]]

== Bestaande verhalen en vertalingen ==

Verhalen die generaties lang rond circuleren:

* [[Brother of oats]]
* [[Brother of the lamp]]
* [[Brother of fickleness]]
* [[Brother of the peg]]
* [[Brother of corn]]
* [[Brother of cheese]]
Vertalingen:

* [[De Ridder]]

Appelkaneelcakerecept

2026-01-12T19:25:09Z

Daafje: hmmmmm

Hallo allemaal!! Welkom terug op mijn kookblog, met deze keer weer een heel speciaal recept aangeraden door één van mijn vele lezers. Misschien wel de bovengrens in de cakeverzameling: de appelkaneelcake! Met zijn gekruide en be-appelde aard, om dan nog niet te spreken van zijn goudbruine en gele tinten, is de appelkaneelcake de perfecte belichaming van de herfst.

Het doet me denken aan tijden vele manen geleden. Alvorens de wereld zich dompelde onder de sneeuw, werd de oven verhit tot tweehonderd graden Celsius door mijn ma, ter voorbereiding op de steeds venijnigere winters. Het was altijd een speciaal moment, aangezien zij die appels voor de cake onder het oog van de maan ontnam van de plaatselijke boomgaard zonder enige daarvoor legaal verleende vergunningen. Één van die nachten was mijn slaaplust klein en mijn dwaalzucht groot, en dreef deze me tot het pad van mijn schuldige moederlief, de appeldief. Deze nachten waren koud en werden kouder, steeds kouder. In mijn slaapgewaad, gewapend met enkel de eerder op mijn bedstee gevestigde kaars trotseerde ik deze stille nacht.

Onder het bladerdak leidde het lot me tot een ouwe put, vergezeld door een forse kraai. De maan weerspiegelde in zijn kralen, en het was alsof de hele wereld erin verstopt zat. Deze sprak vlot: "Knarsen en kraken; symfonie van tanden, het marsen van kaken! Voeg grove kaneelsuiker toe voor een knapperige structuur! Nu zie je haar nog, maar de wereld zal jou verlaten. Ik ben de kraai van het laatste uur." Hij lokte mij met fraaie frasen en wenkte mij richting de put. Mijn inmiddels aangekomen moeder gebood mij: "Sluit de oren en treed niet nader, lief kind! Duivelsspel is het, het einde der tijden te prediken. Duivelsraad is het, de woorden van de helse poortwachter. Word niet de ongelukkige metgezel van de ontvoerde Persephone!" "Dwaas! Dwaas!" Kraste de kraai vals: "Vissen boven water worden aas! Laat achter de stervende wereld voor het eeuwige vuur! Ik ben de kraai van het laatste uur." Dezelfde dwaalzucht die mij te wandel porde, duwde mij richting de gapende put. Een laatste roep vult het bos:

'Nee! Laat me hier niet achter!'

Ik draaide me om, maar mijn moederlief was nergens te bekennen.

=== De Put ===
Met twee stappen verwijderd van de put spreidde de kraai zijn vleugels en steeg ter hemel, flapperend en krassend. Ik staarde in de put, en een onmetelijke leegte staarde terug. Mijn kandelaar plaatste ik voor nu op de koude stenen en wierp de emmer gezekerd met touw naar benee. Na kort geroetsj werd de emmer met een knal tot stoppen gebracht, en het touw stond strak. Toch klonk er geen plons.

Ik pakte mijn kandelaar. De nacht was stil, vredig. Voor nu straalde de sterren nog over mijn kruin en was mijn gids de maan. Niet langer. Mijn keerske zal volstaan. Zelfs in de donkerste tijden.

Het bescheiden licht van mijn vlammetje kaatste van de glimmende stenen aan de wand. Er klonk gedruip, ondanks dat de put droog stond. Metertje voor metertje daalde ik verder en verlichtte ik het donker, dieper de put in. Na een tijdje kwam ik een wrattige pad tegen. Hij gleed telkens iets naar beneden, voordat hij weer klom naar waar hij eerst gevestigd was. Ik sprak: 'Goedenavond.' De pad leek te schrikken en gleed ietsje verder, en fluisterde daarop geagiteerd enkele erg onchristelijke woorden. Hij sprak: 'Verdraaid zeg! Je zou niet kunnen beseffen hoe groot mijn verbazing is bij het treffen van een ander. Ik was precies in mijn ritme: ik klim een paar stappen omhoog, en deze rotswand brengt me op weer precies dezelfde plaats naar beneden, glad als een ingevette cakevorm. Wat spreek jij dan ook van 'avond', vreemdeling? Hier bestaat geen tijd. Dat er een morgen bestaat zou betekenen dat er ooit iets zou veranderen. Dat ik iets meer zou kunnen zijn dan wat er nu is. Maar wacht!! Jij, vreemdeling, was hier eerder niet. Zou Gods secondewijzer nu dan toch vooruit zijn gesprongen? Jij was er gister niet, betekenend dat er een gister bestond. Wat een gulle gift, vreemdeling! Een verleden, dat geeft ook toekomst!' De ouwe pad trilde van enthousiasme, en zijn gebeente klonk als een mini marimba. Ik voelde me te verlegen om zijn oratie te interrumperen, dus klom ik maar gauw verder.

Ik leek een eeuwigheid af te dalen, en de eelt op mijn handen maakte plaats voor blaren. Na nog een eeuwigheid veranderde er iets. beneden was er een licht te zien, nu nog vaag maar wel degelijk merkbaar. Ik klom verder. De nagenoeg doodse stilte van de put maakte plaats voor een zacht geruis op de achtergrond, en dit werd luider, steeds luider.

=== De Tuin ===
Daar stond ik dan opeens in een ware Engelse tuin. Zonovergoten was deze, en mijn ogen sloten rap, proberend snel als mogelijk te acclimatiseren. Ter verdediging tegen de brandende ster schuilde ik me onder de eerste de beste boom. De wind ritselde door de bossen waarmee ik was omringd, en het geruis streelde mijne oren. Vogelzang klonk alom. Het schouwspel vulde mij met genoegen. Ik keek op en tussen de wuivende bladeren zaten genesteld de meest rijpe appels die ik ooit heb gezien. Ik hoefde maar mijn hand uit te steken of hij ving een enkele perfecte goudrenet. De put waar ik uit geklommen was, was netjes onderhouden en door haar stenen groeide hier en daar een doornloze roos. Een houten dak beschermde de put voor regen die nooit leek te komen, zo blauw was de lucht. Ondanks dat was de omgeving een plaats van leven, geen enkel sprietje leek te dorsten. Ik keek naar het touw waarmee mijn handen het gevecht waren aangegaan en, in plaats van in emmer te eindigen, was deze was gezekerd aan de grond. Ik trok deze steeds verder uit de put. Na een tijdje had ik die originele emmer weer in mijn handen, en ik plaatste deze neer. Dit was werkelijk een land van paradoxen. Mijn blik trok zich richting een statige villa die als parel in een oester lag op een nabijgelegen heuvel. Plots klinkt gefladder achter mij, ik schrik en kijk op. Een enkele duif heeft zich op de put gevestigd en poetste de veren. Het kijkt op en staart mij met vragende blik aan, het hoofd gekanteld. Dan spreidt het de vleugels en stijgt op. Lieflijk koerend glijdt deze richting de villa, en ik volgde deze via het pad richting de heuvel.

Van dichterbij was de villa nog groter dan wat van een afstandje al een erg flink onderkomen scheen te zijn. Een forse schoorsteen doorboorde de pannen van het dak, wat golfde als heuvels tegen de horizon. Het fijne grind van een perfect onderhouden tuinpad knisperde onder mijn schoenen. In de bosjes ligt een enkel vogelnest met vier grote eieren, ondersteund door een bedje weidebloemen en als fort bewaakt door een stekelig rozenbosje. In de lucht hing een ziltige geur en verderop hoorde ik het klotsen van golven. Een statige juffrouw bewaterde de bloemen in de voortuin. Ze droeg een purperen jurk en witte handschoenen. Haar hoofd was beschermt voor de bakkende zon met een galante rieten hoed, verfijnd met een perfect gebonden rode strik. Haar hand was versierd met een fraaie gouden ring, gezet met een glinsterende edelsteen die mijn ogen als vanzelf trok. De dame kijkt kort op en zette haar gieter neder. Met een nieuwsgierige blik benaderde ze me, en een na enkele stappen stond ze voor me, geduldig haar handen over elkaar gevouwen. Ze sprak tot me: 'Kan ik je helpen, vreemdeling? We zien niet vaak reizigers vanuit onze eigen tuin aanwandelen.' Ik stamelde een antwoord: 'Oh, umm... Mijn excuses, ik had niet door dat ik in uw tuin was beland.' Haar wenkbrauwen verhieven zich een beetje met verbazing, maar al gauw zegt ze: 'Als het gelegen uitkomt kun je ons vergezellen bij het diner.' Ze stak haar hand uit. Enigszins ongemakkelijk nam ik deze aan, het voelde onbeleefd haar maar te laten hangen. Haar zonnehoed wierp een schaduw over haar gezicht, maar haar ogen waren vriendelijk en oprecht. 'Mijn naam is Felicia Heldersdael. Aangenaam kennis te maken.' Ze glimlachte, en het trok kraaienpoten om haar ogen. Ik lachte terug. 'Kom vooral binnen, juffrouw Helleveld zal je verder begeleiden tot de salon. Mijn broer zal hoogstwaarschijnlijk verscholen blijven in zijn werkkamer tot het diner. Dat zal zijn over een uur.' Ze wenkte me richting de deur, en ging terug naar haar bezigheden.

=== Het Huis ===
De ontmoeting met juffrouw Helleveld was kort en professioneel, en zij begeleidde me rond de villa naar de salon. Onderweg baadde ik in de overvloed die ik trof: een huiselijke entree richtte tot een statelijke gang met schilderijen die reikten van plafond tot vloer, elk een andere chique heer of mevrouw afbeeldend. Eveneens was de salon zelf een tempel tot de comfort en verfijnde smaak. Het had als centraal punt een gigantische open haard, waar een knetterend vuurtje zijn domein maakte. De juffrouw was niet van een uitgebreid gedag en verliet mij prompt om zich met andere zaken te bezigen. Ik had het al nauwelijks gemerkt, aangezien mijn blik was gevestigd op het uitzicht over de baai, die als een zachte hand haar water zekerde. Een kade aan de kust wees richting een klein te midden gelegen eiland, dicht bebost met lange, scherpe bomen, die als spitse oren stonden, zacht schommelend in de waaiende wind, luisterend naar al haar geheimen.

Al snel genoeg klonk de bel voor het diner. In vergelijking met het machtige statuur van het onderkomen leek deze bijeenkomst bijna mager in vergelijking. Na een korte introductie waren gezeten aan de nodeloos lange tafel vrouwe Heldersdael en haar broer aan één kant, mijzelf en hun andere gast aan de andere, met tussen elk persoon de ruimte over voor twee kamelen op elkaar gestapeld als Tetris-blokjes. Here Heldersdael leek een iets ingetogen kerel. Lang van postuur, maar daar zittende op zijn stoel leek hij bijna in zichzelf weg te krimpen. Hij was merkbaar jonger dan zijn zus. Zijn gezicht leek vriendelijk, maar hij lachte niet. Zijn bruine ogen leken geketend te zijn aan het bord voor zich, en hij at gedurende lange periodes geruisloos, zijn armen en handen nooit verder van zijn lichaam dan nodig. De enige momenten waar hij opkeek was om de ogen te ontmoeten van mijn mede-gast, die zich tegenover hem had gevestigd. De gast sprak: 'Hoe is de tuin, Felicia? Zijn de petunia's al doorgekomen?' Hij had zich gekleed in een donkerrood pak, en een geelkoper ketting wees naar een zakhorloge in zijn vest. Ééns in de zoveel tijd stelde hij de mouwen van zijn pak bij of verjoeg hij een pluisje van zijn schouders. Felicia antwoordde: 'Helaas geen geluk vandaag, Valentijn. Morgen zal weer een nieuwe kans zijn.' Beide knikten.

Het was weer even stil. Ergens in een andere kamer klonk het zachtjes tikken van een klok.

Valentijn draaide zich naar mij. 'Vertel eens meer. Waar kom je vandaan?' Zijn blauwe ogen keken me aan met een beleefde en geduldige nieuwsgierigheid. Voor zo'n simpele vraag had ik echter deze keer moeite een goed antwoord te formuleren, dus kauwde ik maar even verder om de tijd te kunnen rekken. Op dat moment kwam juffrouw Helleveld met een kan water binnengelopen. Ik slikte door. 'Ik ben uit de put geklommen,' antwoordde ik, niet in staat een beter antwoord te verzinnen. Wat volgde was een bijzonder gedempte reactie van mijn metgezellen, waardoor uiteindelijk ik nog het meest verbaasd overbleef. Terwijl juffrouw Helleveld mijn water inschonk keek ze me kort aan, maar toen ik terugkeek dartte haar ogen snel om mijn blik te ontwijken. Haar lippen waren een beetje op elkaar geperst. Spoedig verliet ze weer, kan in hand, met net iets haastige stappen.

Het gesprek aan tafel ging verder alsof ik nooit iets gezegd had, van het ene onbelangrijke onderwerp naar het andere. Na een tijdje stond Valentijn op en bedankte hij de gastheer en gastvrouw voor de maaltijd. Here Helders keek op en verbrak in een zeldzaam voorkomen de stilte: 'Is het niet al erg laat? We kunnen anders een kamer voor je klaar maken. 's Ochtends reizen zal je beter behagen, daar ben ik zeker van.' Valentijn keek hem aan, nog altijd glimlachend en zei: 'Het is een gul aanbod, Felix. Ik zal het helaas moeten afslaan gezien mijn verplichtingen elders. Morgen is weer een nieuwe dag.' Felix knikte en toonde een ongeoefende glimlach, maar er was teleurstelling te bespeuren in zijn ogen. Felicia verbrak de stilte: 'Het was in ieder geval fijn je weer te kunnen ontvangen, ik wens je wel thuis. Nu,' ze keek nu mijn kant op, 'Ons aanbod verlengt zich ook zeker tot jou, als het je gelegen is.' Er zat voor mij niet echt iets anders op en deze mensen leken aardig genoeg, dus aanvaardde ik hun voorstel dankbaar. Felicia riep juffrouw Helleveld. Deze begeleidde me tot mijn kamer.

De zon gleed vredig richting de horizon een beschilderde de lucht met oranje en geel. Vanuit mijn slaapkamerraam bewonderde ik de roze schapen die in zijn laatste licht baadden boven de baai die ik al vanuit de salon had kunnen zien. Was dit utopie? Ik hoorde het kraken van het huis de wind en hier en daar voetstappen verklappen. Het zachtjes piepen van de muren was haast therapeutisch. Tijd om naar bed te gaan.

=== Openbaring ===
Ik werd begroet door het kussen van mijn zijden bedje. Aan de horizon was de schemering van de nieuwe dag al gevorderd. Ik herinnerde me niet eens het moment dat ik in het bed stapte, zo vredig en spoedig was mijn nachtrust. De blaren aan mijn handen hadden zich geheeld, maar lieten niet eens hun stugge eelt achter. Mijn handen voelden zo zacht als mijn lakens. Toen ik door de deur de kamer verliet belette ik nauwelijks een aanvaring met een haastig voorbijkomende juffrouw Helleveld, die niet eens opkeek of in snelheid verminderde. Op de benedenverdieping ging vrouwe Heldersdael de schilderijen langs en stelde elke aandachtig bij, om vervolgens haar correctie te inspecteren en na enkele seconden deze terug te draaien. Ze leek me niet op te merken. Of deerde mijn aanwezigheid haar simpelweg niet? Ik dwaalde doelloos de salon binnen, waar de haard nog altijd ontstoken was en de baai even onveranderlijk het uitzicht verzorgde. De grootte en hoeveelheid van de kamers begon een gevoel van nieuwsgierigheid in me te inspireren. Het is aan mij deze nieuwe wereld te ontdekken en mij eigen te maken.

Met nu doelbewuste stappen beweeg ik me rond het huis. Ik kom een paar gastkamers tegen gelijkend aan de mijne. Er waren kleinere zitkamers, grote badkamers en lange gangen. In het trappenhuis nam ik de trap naar beneden en na enkele ogenblikken belandde ik in de keuken. Het leek hier wel alsof een wervelwind aan lijstjes had plaats gevonden. Zo ongeveer elk object in de keuken had een papiertje opgeplakt gekregen met een paar onzinnig ogende krabbels erop. De kastjes waren tot de nok gevuld met een willekeurig assortiment producten. Ik zag ergens een strijkijzer, 150 gram suiker, 3 wijnglazen en 200 gram boter een plank delen. Opeens dan hoor ik voetstappen dichterbij komen en merk ik op dat deze afkomstig zijn van een deur in de hoek van de kamer. Een sleutel draait het slot van deze los en vanuit de opening verschijnt mevrouw Helleveld. Wanneer ze mijn aanwezigheid opmerkt, sluit ze snel de deur achter zich. Ze fronste haar wenkbrauwen en staarde met haar ogen richting mij een staar die een boom zou kunnen laten vallen. Ze sprak: 'Mijn excuses, de brunch zal pas over een half uur geserveerd worden. In de tussentijd kunt u wachten in de salon of op uw kamer, de benedenverdieping is niet de juiste plaats voor gasten.' Haar beleefde taalgebruik kon haar bijtende toon niet neutraliseren, maar ik had het idee dat dat ook waarschijnlijk niet haar bedoeling was. Ik verontschuldigde me snel en liep de kamer uit. Terwijl ik dit deed hoorde ik achter me een sleutel die een slot dicht draaide.

Na deze escapade besloot ik dat het huis wel genoeg verkend was. Ik was nerveus om naar de lunch te gaan, vrezend dat ofwel Here ofwel Vrouwe Heldersdael een sluipende spion in hun huis niet zouden accepteren, maar dit leek niet eens vernomen te zijn. Of misschien deerde het hun wellicht niet. Na de brunch besloot ik dat het beter zou zijn mijn nieuwsgierigheid te smoren, en om de rust in mij terug te laten keren leek een wandeling langs de baai in orde.

Ze lag er nog even onveranderlijk als altijd, maar de mist lag als een deken over haar heen voelde koel aan mijn huid. Rustige golven likken aan de oever en vullen de lucht met een rustige en ritmische ruis. De omstandigheden leidden mij tot introspectie. Sinds te gaan slapen heb ik niet meer gedacht aan de rare situatie waarin ik me bevind, en de façade van normaliteit doen eraan afleiden. Waar bevond ik me eigenlijk? Wie waren deze mensen en hoe zijn zij hier gekomen? Is dit een droom of werkelijkheid? Zoveel vragen draaiden in mijn hoofd rond dat geen duidelijk antwoord zich door de mist kun drukken die in mijn hoofd even dik leek als die over de baai. Dit was toch niet de bedoeling, dacht ik, om nu mijn nieuwsgierigheid nog verder aan te wakkeren. Ik liep snel verder en vestigde mijn aandacht aan de rustige golven.

Even verderop rezen uit het water enkele mossige palen, waarop een kade gevestigd was. Deze was gemaakt van donker hout, dat door de decennia of misschien wel eeuwen verweerd en uitgemergeld voor mij verschijnt. Ik stap dichterbij. Aan de uiterste kant van de loopplank ligt een boot gelegen in het water, zacht wiegend in de stroming. Ik loop dichterbij. De mist lijkt mij nu te omhelzen, alsof de boot zich slechts in een droom mij voordeed, maar hier was ze toch echt. De boot voer niet vrij te water, maar was getekend met een oud een roestig slot aan de kade. Op de boot zelf was een metalen staaf gevestigd, aan het uiteinde een antieke lantaarn hangend, schommelend evenals de boot. Tegenover mij zag ik in de mist hetzelfde eiland wat ik vanuit mijn kamerraam al had gespot, vredig en donker in de mist. Uit de geluiden van de natuur ontstaat een ver geluid, maar komt snel dichterbij. Ik schrik en draai om, en langs mij vliegt een onhandige duif net te dicht over mijn hoofd langs mij, flapperend naar het eiland. Ik trok aan het slot: niks, behalve het geratel van de verweerde ketting. Ik ruk aan de ketting, maar deze hield zich vast tegen mijn bruutheid in. Een gedachte kwam in mij op: het eiland lag er verlaten in een baai, maar zonder deze boot is het haast een kooi.

Toen maakte ik een realisatie die zo overduidelijk was dat een peuter hem had kunnen maken, maar toch koelde deze mijn hart en deed het mijn rug rillen. Steeds sneller liep ik terug naar de wal, de oud kade kreunend onder mijn voortbewegende gewicht. Vervolgens langs de zonnige tuin en over de wegen liep ik verder, elke keer steeds sneller, hart harder bonkend, hopend dat hetgeen wat ik vrees geen gestalte heeft kunnen vinden. Ik kom aan waar ik eerder was, slechts een nacht en dagdeel geleden, en daar stond nog steeds de put waar ik mijn entree maakte. Voordat ik mezelf kon geruststellen liep ik ernaartoe, maar daar kon ik mijn ogen niet geloven: de put stond droog.

=== Tumult ===
Een harde aarden bodem zat slechts enkele meters beneden de rand van de put waar gister nog een portaal naar een andere wereld zat. Mijn benen voelden week. Duizelend en half strompelend zette ik mij neer op de grond en met verslagen blik tuurde ik voor mij uit. De val was opengezet, ik was er als een onwetende muis ingelopen en nu was met een knal het deurtje dichtgegooid en op slot gedaan. Was mijn lot dat van een gevangen dier? Een hert, ondersteboven bungelend aan een touw tussen de bomen, zal strubbelen en zich uitputten om maar te proberen weer vrij te komen. Toch zal het haar niks verder helpen. Is dit dwaasheid? Zal dwaasheid mijn enige steun zijn wanneer wijsheid mij verlaat? Ik bleef enkele momenten zitten. Voor de hoeveelheid chaos in mijn hoofd was de rust om me heen bijna komisch. Ik merkte, het menselijk brein is een krachtig iets, het kan orkanen maken die je met slaande windstoten meesleurt en die je meer kunnen pijnigen dan elk zwaard, maar alle tumult zit gesloten in mijn hersenpan. Ik stond op en mijn gedachten ordenden zich. Mijn lijden was als een stampende mier in het gras, en de wereld zou mij niet waarnemen noch aandacht geven.

Ik nam mijn omgeving tot me. Had iemand ooit een kooi als deze kunnen bedenken? Ik kon schreeuwen, lachen, dansen, rennen, niemand zou mij stoppen! Ik hoorde de vogels zingen, en ik zong ze na! De bloemen naast me bloeiden, en ik plukte een mooi exemplaar. Boven mij zag ik de gelende lucht van de zomeravond waarachter het tralies geheel in het niets lijkt te vallen. Als een warm deken rolde de heuvels over het landschap, gebaad in de zomerzon. De natuur hier was mij als een beker die mooi nimmer droog liet, elke teug weer vernieuwend, overvloeiend en ontembaar. Misschien kan ik hier nog even blijven zitten, alleen voor nu. Wat zou ik hier überhaupt missen?

Bijna als antwoord op de vraag verschijnt het beeld van moeder in mijn gedachten. Alsof ik in een koud bad beland dempt mijn hart zich, mijn glimlach laat zich zakken, haast verontschuldigend voor de eerdere jovialiteit. Zou ik mijn moeder ooit nog zien? De vraag bleef zich rondketsen in mijn hoofd. Van tralies kan men misschien niet spreken, maar nu leek ik rond te zweven in een onmetelijke leegte.

...

Uiteindelijk zat aan de eettafel weer hetzelfde gezelschap als wat gisteren had plaatsgenomen. Ook waren de gespreksonderwerpen even enerverend, van tegenstribbelende petunia's tot het pluisje dat op het bord van Felix terecht was gekomen. Alweer stond Valentijn volgens schema op en kondigde hij zijn vertrek aan, tot teleurstelling van Felix. Na bij het diner continue gezeten te hebben moest ik bijna opnieuw even gaan zitten na de vermoeiing dezelfde gesprekken weer aan te moeten horen.

Ik liep de salon in met het wakkere vuurtje. Felix had plaatsgenomen op de bank en was stil een boek aan het lezen, de plaats naast hem was leeg. Om de tijd te doden bekeek ik de boekenkast die tegen de muur stond, speurend naar iets wat mijn verveling zou kunnen verdrijven. Na een tijdje legde Felix zijn boek neer op het tafeltje voor hem, stond op en verliet de kamer. Enkele momenten later hoor ik op de gang een deur openen en sluiten. Het boek wat hij had gedeponeerd had een gulden strook die zijn voortgang in het boek markeerde en de rode kaft was versierd met zilver gekleurde letters die de titel opmaakten. Ik besloot een kijkje van dichtbij te nemen. Het boek was redelijk zwaar, tenminste enkele honderden pagina's. Ik sloeg het open, maar mijn aandacht vestigde zich in plaats van op de tekst op een opgevouwen papiertje wat eruit viel. Ik legde het boek weer neer en ontvouwde het papiertje waarop handgeschreven stond:

''Je gezicht, steeds dichterbij,''

''de aanraking, je zoete lach.''

''De dromen van je achtervolgen mij''

''bij het aanbreken van de nieuwe dag.''

''Alles in mij tracht te temmen,''

''die passie waarvoor de Sirenes zingen.''

''Maar mijn hart barst snel al uit zijn voegen,''

''en vraagt van mij tienduizend dingen:''

''De woorden te vinden die je bekoren,''

''de moed te vinden ze te laten horen.''

''Je alles te geven, je te overspoelen.''

''De doorns van de roos proberen niet te voelen.''

''Je te laten struikelen in de gangen,''

''om je daarna in mijn armen op te vangen.''

''Dit gedicht je met passie voor te dragen''

''en dan je voorgoed de mijne te vragen.''

''Kon ik maar in je hoofd een kijkje nemen''

''en proberen je gedachten te meten.''

''Er zijn zoveel dingen die ik zou willen zeggen,''

''waarop ik het antwoord niet durf te weten:''

''<nowiki/>'Omringt ons de storm,''

''en breekt 's scheeps mast:''

''Wanneer de nacht ons halen zal,''

''houd jij mij dan vast?'''

''Mijn duivel fluistert: 'laat je verborgen,''

''houd je stil en klein.'''

''Ik spreek een spreuk en doof mijn hart:''

''Morgen zal een nieuwe dag zijn.''

Ik bloosde. Wellicht was het niet de bedoeling dat ik dit nu aan het lezen was. Op de gang klonk weer het kraken van een deur, kort daarna gevolgd door voetstappen. Vrezend nog meer slechte indrukken te maken stopte ik het papiertje snel terug in het boek en legde ik deze neer. Gehaast probeerde ik geruisloos van mijn ene naar de andere voet springend zo snel mogelijk me weer bij de boekenkast plaatsen.

__NOTOC__

Marcep Heijn

2026-01-12T14:33:15Z

Daafje:

[[Bestand:Marcep.png|alt=kunst|miniatuur|626x626px|Marcep Heijn, enkele momenten voor zijn einde.]]
Marcep Heijn is de zoon van de bekende [[Achteren|Achternaar]] [[Albert Heijn]], die specialiseerde zich in het maken van snoeperijen en cakejes. Hierin brak hij met zijn vader, wat tot enig tumult leidde in de familie Heijn. Dit was echter gelukkig van korte duur, aangezien Marcep al jong was gestorven aan diabetes type 5.

Marcep had bovendien een florerende werkrelatie met [[Ton van De de Chocolatier|Ton van De]], met wie hij veel heeft geïnnoveerd in zoete chocolaatjes. De experimenten die hieruit voortkwamen bleken rampzalig voor zijn gezondheid door het vrijkomen van G(lucose)-straling afkomstig van de radioactieve zoetstoffen die werden gebruikt. De consensus onder experts is dan ook dat dit de oorzaak was van zijn diabetes type 5. Voor zijn innovaties had hij bijna de Nobelprijs voor de Zoetigheid ontvangen, voordat aan het licht kwam dat bij zijn experimenten de vooraanstaande [[Aard Appel]] een onvrijwillige bijdrage had gedaan

Aard Appel

2026-01-12T14:29:47Z

Daafje: Nieuwe pagina aangemaakt met 'Aard Appel, na gevonden te zijn na de gruwelijke experimenten van Marcep Heijn en Ton van De. Aard Appel, zoon van Denne Appel, was jarenlang vooraanstaand hoogleraar Solanumology aan de Universiteit van Wageningen, en heeft in zijn functie daar het vakgebied met grote stappen voortgebracht, wat tot veel militaire acties en kidnappogingen van de staat Ierland leidde. Er is niks opmerkelijks aan zijn…'

[[Bestand:Aardappel.png|alt=Aard Appel|miniatuur|392x392px|Aard Appel, na gevonden te zijn na de gruwelijke experimenten van Marcep Heijn en Ton van De.]]
Aard Appel, zoon van Denne Appel, was jarenlang vooraanstaand hoogleraar Solanumology aan de Universiteit van Wageningen, en heeft in zijn functie daar het vakgebied met grote stappen voortgebracht, wat tot veel militaire acties en kidnappogingen van de staat Ierland leidde.

Er is niks opmerkelijks aan zijn huidskleur. Wel lijdde hij aan een huidaandoening dat een overmatige zetmeelproductie in zijn poriën tot stand bracht. Negen minuten voor het aanbreken van zijn pensioen verdween hij plots van zijn afscheidsfeestje, om vervolgens meerdere jaren niet teruggezien te worden. Aangezien het een zaak van absoluut nationaal belang was, gelde gedurende 10 jaar de noodtoestand in Nederland. In die tijd was de consensus dat de terroristische dictatuur Ierland achter zijn verdwijning zat, wat aanleiding was tot het bombardement van Dublin, waarbij 234.567 <s>on</s>schuldige burgers om het leven kwamen.

Na veel politieonderzoek bleek echter dat zijn verdwijning was veroorzaakt door [[Marcep Heijn]] en [[Ton van De de Chocolatier|Ton van De]]. Zij hebben jarenlang Aard gebruikt als proefkonijn voor allerlei mierzoete experimenten, waarbij werd gepoogde nieuwe zoetstoffen te synthetiseren vanuit zijn poriën.

Bestand:Aardappel.png

2026-01-12T14:09:05Z

Daafje:

Aard Appel

Het Brachyura Manifest

2026-01-05T21:33:27Z

Daafje: /* Bekende kerken */

Dit is het manifest van de ''Cancer Volans'' (Vliegende Krabben, niet te verwarren met [[de Cancer Vokans]]) voor de [[Deca]], Brachyura. Voor die zal ons verlossen van het leed. Brachyura bracht ons de wijsheid, het leven en de drie dimensies waar wij in leven. Voor wiskunde is diens taal. Dit manifest verklaart diens bestaan, diens reden en diens verlichting.

== Evolutionaire convergentie ==
Als ontwerper van het bestaan bracht Brachyura leven op aarde. Buiten de invloed van de Deca om, evolueren deze bestaansvormen zich om zich aan te passen aan hun omgeving. Onafhankelijk van deze omgeving blijken echter alle organismen bepaalde eigenschappen te ontwikkelen. Uiteindelijk zal elke levensvorm onontkombaar convergeren naar een superieure levensvorm. De Cancer Volan. Voor zij die het water betreden convergeren richting de krab. En zij die de wolken vrijen verkrijgen vleugels.

== De profeten ==

Er wordt verteld dat er 10 profeten zullen komen, de een na de ander. Hun komst verteld ons meer over de Deca. Als alle 10 de profeten op aarde zijn geweest zal dit een teken zijn van het einde der tijden. Hier zijn de 9 hedendaags bekende profeten:

* [[Koning Bibol de Overaftelbare|Koning Bibol]]
* [[Solumnus]]
* [[Oiler]]
* [[Leibniets]]
* [[Pi]]
* [[Venn-Dia]]
* [[Opa Van van der Piek]]
* [[Guy]]
* [[Albert Heijn]]
Er is speculatie over wie de 10e profeet zal zijn. Gezien de verdeling van 2 kleine guys, 2 kerkstichters, 2 bekende wiskundigen en 2 minder bekende wiskundigen zal de laatste profeet mogelijk weer een getal zijn net als [[Pi]]. De reden dat dit getal nog niet gelocaliseerd is zou kunnen zijn dat het een oneindig getal is. Deze bestaat natuurlijk (nog) niet. Dit is geruststellend voor gelovers omdat het einde der tijden dus nog oneindig ver weg is.

== Wetten ==

[[Koning Bibol de Overaftelbare|Koning Bibol]] heeft het woord van de Deca vertaald naar de taal des mens. De Deca heeft 10 wetten opgesteld die gevolgd moeten worden moge de mens willen convergeren naar het juiste pad:

* Wet 1 van het Brachyura Manifest: Spreek niet van het Brachyura Manifest.
* Wet 2: U moge de Deca en alleen de Deca eren.
* Wet 3: U wordt verboden te praten over dat wat overaftelbaar is.
* Wet 4: De Deca mag niet afgebeeld worden.
* Wet 5: U moge de heuze naam der Deca nimmer in volledigheid uitspreken.
* Wet 6: U dient niet neder te spreken tegenover de minderbehaarden.
* Wet 7: U wordt verboden [[desinformatie]] te verspreiden.
* Wet 8: U zult tenminste één keer het [[Spijkerbroek|beloofde land]] bezoeken.
* Wet 9: Left as an exercise to the reader.
*Wet 10: U zult wet 1 tot en met 9 gehoorzamen. Anders worden wegens uw talloze wandaden uw kleren afgerukt en uw eer geschonden.
== Heilige Boeken ==

* Het Brachyura Manifest
* De [[Bibel]]
* [[Verhalen en Gedichten uit de FnM-wiki]]

== Bekende kerken ==

* [[Van der Piek Basiliek]]
* [[De Albert Heijn]]
* [[De Deca Thlon]]

== Kruistochten ==

* Kruistocht in [[Spijkerbroek]]
* [[Kruistocht in Joggingbroek]]

== Tekens ==

Tussen 2018 en 2021 zĳn er ruim '''tien miljard''' krabben plots verdwenen (dit is trouwens geen grap). Natuurwetenschappers hebben geen idee hoe dit is gebeurt. Dit fenomeen kan alleen uitgelegd worden door de macht van de Deca. De Deca heeft deze krabben tijdens de eerste "crabbening" allemaal meegenomen naar [[Horizon | de horizon]] waardoor ze niet meer op [[aarde]] zijn. Laat dit je heugen voor wat er komen zal.

De twee beren zijn een waarschuwend teken van de Deca. Wees op uw hoeden!

De Deca Thlon

2026-01-05T21:31:39Z

Daafje: Speciaal voor u

[[Bestand:Deca.png|alt=Kunst|miniatuur|629x629px|De archeologische vindplaats van de Deca Thlon. Boven liggen de ruïnes van de Thlon, onder staan wat over is van de tien spiezen.]]
De Deca Thlon is een eeuwenoude tempel gelegen in de rechter broekspijp van [[Spijkerbroek]], opgedragen aan de [[Deca]]. Deze heilige plaats wordt al beschreven in zeer oude religieuze teksten van de Deca, maar is pas recentlijk beschreven. Experts denken te weten dat 'Thlon' van de Latijnse woorden 'theatrum' en 'longus' vandaan komen, verwijzende naar de lange vorm van het hoofdgebouw. Er is ook de afwijkende gedachte dat hier mensen uit de oudheid met een spraakgebrek verwezen naar de film 'Tron' (een logisch gevolg van [[Lineaire Algebra|nonlineariteit)]], maar dit wordt nog verder onderzocht.

De vindplaats bestaat uit een langwerpig hoofdgebouw en wat vroeger tien lange palen zouden zijn geweest. Tijdens de zonnewende zouden deze tien één worden en een gezamenlijke schaduw vormen, de theologische consequenties hiervan worden nog onderzocht.

Buiten het feit dat de Deca Thlon functioneerde als belangrijke tempel, is uit teksten ook duidelijk dat het een multifunctionele plaats had in de levens van de aanbidders van de Deca, namelijk als plaats voor religieus onderwijs, religieuze theatervoorstellingen en sodomie. De tien 'spiezen' zouden als achtergrond werken voor dergelijke theatervoorstellingen.

Bestand:Deca.png

2026-01-05T21:14:55Z

Daafje:

archeologische afbeelding van de deca thlon

Overijssel

2025-12-29T11:43:15Z

Daafje: beste provincie

[[Bestand:Overijssel.png|alt=Kunst|miniatuur|562x562px|De vlag van Overijssel. Een waar prachtexemplaar.]]
Overijssel (Oaveriessel) is de hoofdhoofdprovincie van Nederland, met als cultureel hoofdgebied Twente. Uit dit gebied komen de coolste personen van Nederland. De naam van de provincie is afkomstig van de mooiste rivier in Nederland: de IJssel.

Bestand:Overijssel.png

2025-12-29T11:42:36Z

Daafje:

vlag van overijssel

Geografie

2025-12-29T11:32:57Z

Daafje: nieuwe pagina

De kenleer over het enige stukje wereld wat ertoe doet: [[Nederland]].

== Provincies (op volgorde van noord naar en zuid en van waarde) ==

# [[Overijssel]]
# [[Gelderland]]
# [[Brabant]]

== Dorpen en Steden ==

* [[Achteren]]
* [[Eendhoven]]
* [[Eindhoven]]
* [['s-Hertogendenbosch]]
* [[Nijmegen]]

== Overig ==

* [[De bron]]

Hoofdpagina

2025-12-29T11:24:21Z

Daafje: /* Wetenschap */

{{Sjabloon:Hoofdpagina/briljante sjabloon}}
{{DISPLAYTITLE:<span style="position: absolute; clip: rect(1px 1px 1px 1px); clip: rect(1px, 1px, 1px, 1px);">{{FULLPAGENAME}}</span>}}
{{Sjabloon:Lange spieker}}

=== Check ook de [https://fietsennaarmaastricht.nl/ homepagina]! ===

Dit is de plek voor een Wiskunde en andere willekeur dingen.

Veel succes!

== Hoofdtopics ==

=== Wetenschap ===

* [[Wiskunde]]
* [[Natuurkunde]]
* [[Samensmelting|Scheikunde]]
* [[Dieren|Biologie]]
* [[Toetsenbordindelingen|Informatica]]
* [[Filosofie]]
* [[Geografie]]

=== Geschiedenis (lore) ===

* [[Kleine guys]]
* [[Familiegeschiedenis]]
* [[Minecraft wereld]]

=== Literatuur ===

* [[Dichtbundels]]
* [[Verhaaltjes]]
* [[Stripverhalen]]

=== Cultuur ===

===== FnM =====
* [[Het woordenboek]]
* [[Het spreekwoordenboek]]
* [[Records]]
* [[Boek der Kwoten]]
* [[Dieren]]

===== Algemeen =====

* [[Kaartspellen|Spelletjes]]
* [[Kookboek]]
* [[Grapjespauk]]
* [[Tierlists]]
* [[Cola]]
* [[Cassis]]

== [[Special:RecentChanges|Recente wijzigingen]] ==

{{Special:RecentChanges/8}}

__NOTOC__

Minecraft wereld

2025-12-28T17:41:36Z

Daafje: meer foto's

[[Bestand:Fnm spawn.png|miniatuur|De spawn]]
[[Bestand:1.20-wereld.jpg|miniatuur|De 1.20 survival wereld]]
[[Bestand:1.21-wereld.jpg|miniatuur|De 1.21 survival wereld]]
[[Bestand:McScreenshotjaaaa.png|alt=kunst|miniatuur|Een mooi meer in de 1.21 wereld]]
[[FnM'er|FnM'ers]] hebben zo nu en dan de neiging om zich in een [[locked-out]] staat te bevinden op de [[37-gang]]. Vele kiezen er dan voor om te [[Kaartspellen|kaarten]], maar somtijds wordt er dan ook [[Minecraft]] gespeeld. Deze '''wereld''' waar ze dan op spelen bevindt zich op ''fietsennaarmaastricht.nl'' . Deze wordt gehost op de [[server]].

== Lore ==
Er hebben zich vele mysterieuze verhalen afgespeeld in de minecraft wereld.

==== Kamelendrama ====
Een laatste voorval is het kamelendrama van Wouter. Wouter toonde trots zijn kameel in verre oorden toegeëigend. Deze kameel verscheen in Wouter's wereld als normaal, bij Mikki en Thomas werd deze in louter zittende houding weergegeven. Zo schoof Wouter voorbij op zijn zittend rijdier. Een van ons kon hem vergezellen, en zo sprong Thomas op zijn kameel. Maar toen maakte Wouter een grote fout. Hij sprong er af. Mikki nam nu plaats op de lege plek en samen met Thomas reden ze over de besneeuwde vlakte op de vlucht voor Wouter die woest de dieven achtervolgde. Terwijl Mikki Wouter met sneeuwballen bekogelde, zag Thomas in de verte een hoogst hoge toren van ijs. Daar gingen ze op af. Daar in de poedersneeuw zonken de kameel zijn voeten langzaam maar zeker dieper en dieper, tot iedereen ondergesneeuwd was. Daar terwijl Mikki en Thomas geschrokken inhakten op hun omgeving (en kameel) zagen zij het dier bezwijken onder het natuurgeweld. Wouter kwam diep bedroefd aanlopen en Mikki stierf toen Thomas onoplettend haar neerhouwweelde. Na vele pogingen de sneeuw te overwinnen bouwde Wouter uiteindelijk zijn schrijn ter herdenking aan zijn verloren kameel. (De ontvreemdde waardevolle spullen hiervan zijn nog steeds niet gevonden.)

==== Het Huis van David ====
[[Bestand:Minecraft huis.png|miniatuur|Het huis van David na de calamiteit.]]
Ik stond daar laatst in mijn tuintje het graan te verzorgen. Het was vredig in onze nederzetting. Iedereen had een leuk taakje zoals de stadsmuur opbouwen, de bijen laten s***en of een huisje verzorgen. Zo was ook David bezig zijn huisje knusser te maken. Opeens plots, daar, hoorde ik in lokale omgeving doodsangstig gegil. Het was Davids keelgeluid die dit voortbracht. Ik keek in de richting van zijn huis en zag daar een waar apocalyptisch tafereel. Zijn huis, geheel in hout gebouwd, werd omringd door vlammen die aan David's monument likten. Het zag er eigenlijk heel vet uit. Toen verschenen er letters in het onderste van mijn scherm: "''Davidheg burnt to death''". Toen wist ik dat het menens was. Ik griste mijn emmer uit mijn rugzak en sleurde hem door mijn gloednieuw vijvertje. Met een korte sprint was ik bij de voordeur van Davidheg en zag daar als een mierenhoop al zijn waardevolle spullen die hij verloren was in de calamiteit. (Zo kreeg ik opeens heel cool armor tot mijn beschikking.) Ik rende de gehavende trap naar boven en met gevaar voor eigen leven dropte ik de emmer waar de vlammen begonnen. Ik geloof niet dat mijn emmer ook maar het geringste heeft bijgedragen, maar het zag er wel leuk uit.

Zie ook: [[Deep Lore]].

==== '''Het Wezen''' ====
In een besneeuwd deel van de heuvelrug dat normaal zonder geluid was, door de afwezigheid van de herriemakers die de wereld hebben binnengedrongen, klonk geknisper. Het klonk alsof sneeuwvlokken die op de grond beland waren werden platgedrukt, om zo dichter bij de bodem te komen. Daar in de verte kwam de oorzaak van het geluid, het waren voetstappen van een ware ontdekkingsreiziger. Deze delen van de wereld waren nog nooit eerder bezocht door de onruststokers. De reiziger keek zoekend, naar een plek om te leven. In haar bezit was niks meer dan een handje vol aardappelen. Met haar ogen gevuld met schuld graaide ze in haar tas, waar ze een biefstuk uit haalde, om haar honger te stillen. Langzamerhand begon de lucht oranje te kleuren, de zon ging onder. De reiziger moest snel onderdak vinden, om deze nacht te overleven. Daar in de verte vielen haar ogen op een gat in de grond, dit was haar redding. Ze stopte haar aardappelen in haar tas en begon richting de grot te lopen. Om het donker weg te jagen plaatste zij een fakkel aan de muur. Plotseling hoorde zij kreunen echoën uit diep in de grot. Niet bang voor de oorzaak van deze geluiden, ging ze dieper de grot in. Met een fakkel in haar hand bewoog ze zich voort tussen de dunne doorgangen van de grot. De kreunen werden steeds luider, en daar zag zij het, in een gat dat bijna 10 keer zo groot leek als dat zij zelf was stond een wezen. Het wezen had dezelfde lichaamsdelen als dat zij had, alleen was deze door jaren aan pijn en verdriet niet meer zo levendig als dat de reiziger was.

== Leuke Beelden uit de Minecraft ==
[[Bestand:Ijsgrot.jpg|miniatuur|De woning van Thomas door Davidheg]]
[[Bestand:2025-12-26 21.51.48.png|alt=ooeh ahh|miniatuur|Mikki en David in de nether. Zullen ze het overleven? (Nee)]]
Zie hier wat leuke foto's.

Bestand:2025-12-26 21.51.48.png

2025-12-28T17:40:56Z

Daafje:

mikki en david in de nether
zullen ze het overleven? (nee)

Bestand:McScreenshotjaaaa.png

2025-12-28T17:39:08Z

Daafje:

screenshot van een mooi meer in een mangrove bos

Marcep Heijn

2025-12-27T17:48:11Z

Daafje:

[[Bestand:Marcep.png|alt=kunst|miniatuur|626x626px|Marcep Heijn, enkele momenten voor zijn einde.]]
Marcep Heijn is de zoon van de bekende [[Achteren|Achternaar]] [[Albert Heijn]], die specialiseerde zich in het maken van snoeperijen en cakejes. Hierin brak hij met zijn vader, wat tot enig tumult leidde in de familie Heijn. Dit was echter gelukkig van korte duur, aangezien Marcep al jong was gestorven aan diabetes type 5.

Marcep had bovendien een florerende werkrelatie met [[Ton van De de Chocolatier|Ton van De]], met wie hij veel heeft geïnnoveerd in zoete chocolaatjes. De experimenten die hieruit voortkwamen bleken rampzalig voor zijn gezondheid door het vrijkomen van G(lucose)-straling afkomstig van de radioactieve zoetstoffen die werden gebruikt. Men veronderstelt dan ook breed dat dit de oorzaak was van zijn diabetes type 5.

Marcep Heijn

2025-12-27T17:44:23Z

Daafje:

[[Bestand:Marcep.png|alt=kunst|miniatuur|626x626px|Marcep Heijn]]
Marcep Heijn is de zoon van de bekende [[Achteren|Achternaar]] [[Albert Heijn]], die specialiseerde zich in het maken van snoeperijen en cakejes. Hierin brak hij met zijn vader, wat tot enig tumult leidde in de familie Heijn. Dit was echter gelukkig van korte duur, aangezien al jong Marcep was gestorven aan diabetes type 5.

Marcep had bovendien een florerende werkrelatie met Ton van De, met wie hij veel heeft geïnnoveerd in zoete chocolaatjes.

Marcep Heijn

2025-12-27T17:16:02Z

Daafje: aaaa

[[Bestand:Marcep.png|alt=kunst|miniatuur|370x370px|Marcep Heijn]]
Marcep Heijn is de zoon van de bekende Achternaar Albert Heijn, die specialiseerde zich in het maken van snoeperijen en cakejes. Hierin brak hij met zijn vader, wat tot enig tumult leidde in de familie Heijn. Dit was echter gelukkig van korte duur, aangezien al jong Marcep was gestorven aan diabetes type 5.

Bestand:Marcep.png

2025-12-27T17:15:35Z

Daafje:

Marcep Heijn

Achteren

2025-12-27T17:12:45Z

Daafje: /* Bekende Achternaren */

'''Achteren''' is een dorp in [[Brabant]]. Alle kaarten waarop het te vinden is zijn helaas verloren gegaan in [[het incident van 2002]]. Bewijzen van het bestaan zijn gelukkig nog terug te vinden in [[de bron]].

== Bekende Achternaren ==
De bekendste familie uit Achteren is de familie Heijn. Onder zijn de meest fameuze Heijns genoemd;

* [[Albert Heijn]]
* [[Piet Heijn]]
* [[Marcep Heijn]]
* [[Magere Heijn]]
* [[Heijn van Achteren]]
* [[Heijn Ukken]]

== Vlag ==
De vlag van Achteren wordt als volgt geconstrueerd:

* Neem een lap stof met verhouding 2:3. De kleur maakt niet heel veel uit.
* Maak snedes op ⅓ en ⅔ van de vlag wat het in drieën deelt.
* Verwijder het middelste deel.
* Doe ditzelfde voor de twee nieuw gecreërde lappen stof.
* Als je dit voor n hebt gedaan, doe dit dan voor n+1.
* Als je klaar bent houdt je de vlag van Achteren over.

Eendhoven

2025-12-24T14:21:48Z

Daafje: Niks te zien hier

[[Bestand:Eendhoven1.png|alt=Kunst|miniatuur|422x422px|De vlag van Eendhoven]]
Eendhoven (niet te verwarren met het inferieure [[Eindhoven]]) is de ware hoofdstad van Frazant, beroofd van de titel door diens duistere tweelingstad Spechtkolgansdenbosuil. Bovendien was het de woonplaats van de bekende componist en [[Zangvogels|zangvogel]] Fuutwig von Eendhoven.

Bestand:Eendhoven1.png

2025-12-24T14:20:12Z

Daafje:

De vlag van Eendhoven

Eindhoven

2025-12-24T14:15:51Z

Daafje:

[[Bestand:Eindhoven vlag.png|miniatuur|Vlag van Eindhoven]]
[[Bestand:Eindhoven wapen.png|miniatuur|Wapen van Eindhoven]]
'''Eindhoven''' (niet te verwarren met [[Eendhoven]]) is de ware hoofdstad van [[Brabant]], beroofd van de titel door diens duistere tweelingstad [['s-Hertogendenbosch]].
[[Categorie:Coole steden]]

Daar waar schapen zingen

2025-12-24T13:56:36Z

Daafje:

De wind blaast nog altijd ruig;

de zon gaat langzaam onder.

Ondanks al het natuurgeweld

biedt het dal een plaatsje zonder.

Een kroon van rots stekend uit 't aard,

is waar wij herberg vinden.

Nat en vermoeid begeven wij ons

tot het oord waar schapen zingen.

De avond is gevallen.

Ons bestaan blijft voor nu een feit.

Mijn pasta carbonara vormt eindelijk

een moment welverdiend respijt.

Elementair

2025-12-22T10:38:55Z

Daafje:

Een spel van wind en water

ontplooit in meren hoog.

Daar danst natuurs adem

in een sierlijke boog.

Ze streelt en rukt

aan bosjes en grassen

en steelt van mij m'n pet.

Toch niet gelukt

mijn deksel te brassen

Ik grijp het ding nog net...

Daar waar schapen zingen

2025-12-21T13:39:48Z

Daafje: gedicht

De wind blaast nog altijd ruig.

De zon gaat langzaam onder.

Ondanks al het natuurgeweld

biedt het dal een plaatsje zonder.

De avond is gevallen.

Ons bestaan blijft voor nu een feit.

Mijn pasta carbonara vormt eindelijk

een momentje welverdiend respijt.