De FNM-wiki - Gebruikersbijdragen [nl]

Gouden Graadmeter

2026-08-20T10:59:47Z

Daafje:

Een post-tech meetinstument dat de verhouding van bier ten opzichte van de verhouding vla in materie kan vaststellen.

== Historie ==
in [[Standvoorden]] wordt dit instrument gebruikt door fijnproevers. Vooraleer zij de proeverij starten gaat een periode van vasten vooraf. Bij voorkeur een maand zonder eten is gewenst, maar voor beginners is een dag ook aanvaardbaar. Dit zou tot betere smaaksensaties moeten leiden<ref>Aldus Peter van Adel (achterneef van meer bekende [[Hendrik de Knol]]).</ref> en bovendien de [[vlabier]]<nowiki/>markt stimuleren (hét export product van Standvoorden).

In de productie wordt steeds gevarieerd mer de gouden graad, maar onder de fijnproevers heersen twee kampen. De verhoudingen 1/e en 1/[[pi]] schijnen volgens hen respectievelijk het lekkerst te zijn. De resulterende oorlog duurde van 2034 tot 2004<ref>Zie [[Lineaire Algebra#Nonlineariteit|nonlineariteit]]</ref> en staat alom bekend als de 30 jarige gistgerstvla.
<references />

'Verlangen'

2026-08-17T21:02:32Z

Daafje: Nieuwe pagina aangemaakt met '''Als een gestrekte arm, vragend, richtend,'' ''Reikend naar ver en gesloten oord'' ''Trachtend die hatelĳke afstand te dichten'' ''Als een luisteraar smachtend naar zalig woord'' ''Helaas, ik span over water noch wegen'' ''En blĳf hier achter in mĳn martelkwĳn'' ''Mĳn vrede zal ik dan moeten nemen'' ''Uit dat kleine stukje dichterbĳ kunnen zĳn'' Categorie:Poëzie'

''Als een gestrekte arm, vragend, richtend,''

''Reikend naar ver en gesloten oord''

''Trachtend die hatelĳke afstand te dichten''

''Als een luisteraar smachtend naar zalig woord''

''Helaas, ik span over water noch wegen''

''En blĳf hier achter in mĳn martelkwĳn''

''Mĳn vrede zal ik dan moeten nemen''

''Uit dat kleine stukje dichterbĳ kunnen zĳn''

[[Categorie:Poëzie]]

Moments Inspirés Encore

2026-08-17T20:59:32Z

Daafje:

Wegens inspiratie in overvloed hebben [[Les Brilliants]] een tweede [[Dichtbundels|dichtbundel]] geïnitieerd met werken die niet te vinden zijn in het [[Verhalen en Gedichten uit de FnM-wiki|Boek]].

* [[Terror Ter Terra]]
* [[Zegen onder het Zand]]
* [[Koffiespraak]]
* [[Nachtwaak]]
* [[Waarde]]
* [[Te weten]]
* [[Winternacht en Occasionalisme]]
* [[De Donkre Dag]]
* [[Guur Winterland]]
* [[Poëzie]]
* [[Moe]]
* [[Ratio]]
* [[Weg]]
* [[Er was eens een Roos]]
* [[Cyfer]]
* [[Cijpher]]
* [[Zwerver]]
* [[Duistere Danser]]
* [[Heen]]
* [[Rust]]
* [[Nachtwaan]]
* [[Honda]]
* [[De Dochter]]
* [[Schijncalamiteit]]
* [['Verlangen']]
[[Categorie:Poëzie]]

Records

2026-08-06T17:03:49Z

Daafje:

Hier zijn de categorieën van de records te vinden met hun respectievelijke scores:

'''25 meter zwemmen:'''

# Mipo: 19 seconden
# Thomas: 26 seconden
# [[Brother of oats|Broeder]]: 38 seconden
'''Fietsen naar Maastricht:'''

# Mathijs, Mipo, Pepijn, Thomas, Veerle, Zjort: 31 uur en 30 minuten

'''Fietsen algemeen:'''

# Mathijs, Pepijn: Nijmegen Sneek (215 km) - 2 dagen
# Huub, Mathijs, Nils, Pepijn, Thomas, Wouter, Zjort: Rondje Nijmegen (40 km) - 3 uur
# David, Huub, Louise, Mipo, Naomi, Nils, Veerle, Zjort: Lola/zomervakantie (105 km) - 11 uur

'''Snelheid:'''

# Thomas: Licht
# Veerle: 5
# Wouter: 4
# Huub: 2

'''Twee rondjes rond Huygens:'''

# Mipo: 5 minuten en 24 seconden
# Bram & Naomi: 8 minuten en 40 seconden
'''Naar Erasmus verdieping 20 en terug met de trap:'''

# Mipo: 6:40.44

'''Atje Colaatje (330 mL):'''

# Marijn: 09.74
# Mipo: 22.37

'''Snelste 50 woorden Nederlands typen met DeHeL in monkeytype op laptop:'''

# Daan: 112,90 wpm
# Nils: 112,01 wpm<ref>Met 100% accuracy :)</ref>
# Mipo: 88,39 wpm
# Huub: 52,60 wpm
# Wouter: 42,43 wpm
# Naomi: 29,70 wpm
# Tamar: 19,37 wpm
# Mikki: 12,12 wpm
# Thomas: 7,60 wpm
'''Snelste 50 woorden Nederlands typen met Qwerty in monkeytype op laptop:'''

# Daan: 124 wpm
# Huub: 115 wpm
# Marijn: 93 wpm
# Thomas: 72 wpm

'''Snelste 50 woorden Nederlands typen met Addertje in monkeytype op laptop:'''
# Daan: 102,15 wpm
# Nils: 95,88 wpm
# Mipo: 90,26 wpm
# David: 70,12 wpm
'''Karten:'''

# Naomi: 35,01
# Mipo: 36,42

'''Minesweeper 9x9 10 mines (zonder op nummers te drukken):'''

#Zjort & Naomi: 7 seconden
#Nils: 9 seconden
#Mikki: 11.68 seconden
#Mipo: 14 seconden
#Mathijs: 18 seconden
'''Tetris 40 lines:'''

# Zjort: 1:29.188
# Mipo: 3:30.702
# Mikki: 4:49.793

'''Nederlands:'''

# Naomi
# Mipo
'''Lolly plasticje eraf halen en opeten:'''

# Mikki: 1:30.64
'''Deathsquared level 7, THE SWITCH speedrun'''

# Nils, Menno, Marcel en Mikki: 2:47
'''Rubiks Kubus 3x3'''

# Zjort: 00:34.71
# Tamar: 00:47
# Louise: 01:16
# Pepijn: 02:25
'''Parkour'''

# Nils: 00:25,49
# Mikki: 00:55,43
'''Kaarsrecht zitten (bij Thomas)'''

# Veerle
# Marijn
# Bram
# Nynke
# Daan
# Iris
# Naomi
# Wouter
# Mikki
# Nils
'''Pull-up'''

# Naut: 12
# Bram: 8
# Wouter: 6,5
# Marijn: 5
# Huub: 4,5
# Tamar: 3
# Thomas: 2,5
# Jort: 2
# Louise: 1

'''Push-up'''

# Marijn: 32
# Naut: 30
# Bram: 20
# Huub: 20
# Thomas: 20
# Wouter: 12
# Veerle: 5
<references />

Overleg:De Dochter

2026-08-06T14:37:49Z

Daafje: Nieuwe pagina aangemaakt met 'Prachtig'

Prachtig

Mien laand

2026-07-31T08:26:42Z

Daafje:

''<nowiki/>'k Schrief now in 'n oale sproake''

''De oale sproake van mien laand''

''Van 't kuiern he'k gin piep benul''

''En 't schriefn deu meuite van allerhaand''

''Met ieder weurd is 't zo altied''

''Dan, tieëgn mien jammerlik gerief,''

''Zee'k op 't grootn web wereldwied''

''Dat elk klootdorp um net aans schrief''

''Meer de klaankn an dee Melbuulnstroatn''

''Is miej de ennigen gode variaant''

''Want 'k schrief ja in nen schone sproake''

''Bloots 'n schone sproake van mien laand''

[[Categorie:Poëzie]]

Oosterse Strofen

2026-07-31T08:26:15Z

Daafje:

Een ode aan alles wat mooi is (Twente)

* [[Mien laand]]

[[Categorie:Poëzie]]

Nachtwaan

2026-07-31T08:25:26Z

Daafje: Nieuwe pagina aangemaakt met '''Bĳ dalende dag en dovend licht'' ''En leden die hangen met groot gewicht'' ''Zink ik terug in droom en nevel'' ''En wacht mĳ zaligheid of geluk ontwricht'' ''Ziel weggetrokken in verborgen vouw'' ''V'rschĳnt dan naast mĳn omhulsel een vrouw'' ''Zĳ fluistert mĳ al die zoete leugens'' ''Die ik zoo graag horen zou'' ''In haar woorden al het begeerde bevat'' ''En alle blĳdschap die ik ooit vergat'' ''En rozen en honing en zon en kandĳ'' ''…'

''Bĳ dalende dag en dovend licht''

''En leden die hangen met groot gewicht''

''Zink ik terug in droom en nevel''

''En wacht mĳ zaligheid of geluk ontwricht''

''Ziel weggetrokken in verborgen vouw''

''V'rschĳnt dan naast mĳn omhulsel een vrouw''

''Zĳ fluistert mĳ al die zoete leugens''

''Die ik zoo graag horen zou''

''In haar woorden al het begeerde bevat''

''En alle blĳdschap die ik ooit vergat''

''En rozen en honing en zon en kandĳ''

''En warm geluk stralend alom, totdat''

''Waken sleurt mĳ uit mĳn waan''

''met handen leeg en hart ontdaan''

''Ik sluit mĳn ogen, tracht terug te grĳpen''

''Naar dat wat nooit, nooit heeft bestaan''

[[Categorie:Poëzie]]

Moments Inspirés Encore

2026-07-31T08:24:08Z

Daafje:

Eerste Inſtituut voor Ĳvangelische Standaardizering van Taalzaken

2026-07-31T08:20:29Z

Daafje:

Het '''Eerste Inſtituut voor Ĳvangelische Standaardizering van Taalzaken (EIĲST)''' heeft als doel juiſte standaarden te introduceren binnen de Nederlandse taal. Hieronder bevinden zich de zaken waarmee zij zich bemoeien:

== Ĳ ==

De Ĳ (lange ĳ in de volkſmond) wordt beschouwd als de ware 25e letter van het Nederlandse alfabet. De Y (griekse ĳ) dient als diens duiſtere tweelingbroer en zou vervangen moeten worden.

== ſ ==

Om het gebruik van de ſ (lange s) te bevorderen binnen de Nederlandse taal wordt hier beschreven wanneer of de ſ of de s wordt gebruikt conform de EIĲST conferentie van 2026 plaatſgevonden te Delden.

Woorden worden geschreven met een ſ tenzĳ:
* De letter zich bevindt aan het begin van een lettergreep;
* De letter zich bevindt aan het einde van een woord.

Jan Lemma

2026-07-31T08:15:16Z

Daafje:

Jan Lemma (300 v.Bib. tot heden) is een [[Wiskunde|wiskundige]] die zich voornamelĳk bezighoudt met [[Neppe analyse]]. Hĳ is vooral bekend voor zĳn [[Zorn van Lemma]]. Ook hielp hĳ bĳ zĳn geboorte [[Uiclides]] bĳ het schrĳven van zĳn ''Element'' (triviaal gevolg van [[Lineaire Algebra|nonlinieariteit]]).

Lemma van Toorn

2026-07-31T08:13:48Z

Daafje:

In den ouden tĳden, toen de wereld jong was en wiskunde woei als de zomerstorm, sprak de [[Deca]] tot [[Oiler]], en Hĳ zei tot hem: "Mĳn [[Het Brachyura Manifest|wetten]] zĳn groot en goed en ze regeren de wereld. Nu zult gĳ mĳn woord vangen, zodat deze als licht over de donkere wereld mag schĳnen, en zo mag sturen en verblĳden. Onmogelĳk is het, want Mĳn woord is als de storm, en louter mens kan deze niet vangen, en Mĳn woord is als de zon, en louter mens zal deze niet reiken. Vind in Mĳ de oneindige kracht en wĳsheid, en gezien zal worden dat het onmogelĳke mogelĳk wordt, en dat de mens de storm zal vangen, en de zon zal reiken. Wees dan ook gewaarschuwd, niet daar te komen waar louter de Deca behoort. Zou de mens zich vergrĳpen aan kennis van de Axioma's, zullen de gevolgen ongekend zĳn. Want ook al reikt mens de zon en vangt hĳ de storm vanuit Mĳn kracht, zal hĳ niet de zee leegdrinken, want het is een misdaad tegen de natuur en de Wiskunde. Ga nu, dat gĳ de vonk van het bovenste zal laten blinken." En zoals Hĳ het heeft gezegd, zo zou het ook zĳn. Oiler kwam na dertig min één jaar terug tot de Deca met de [[Bibel]], en het was een grote en goede dag, en de Deca was vol genoegen. Hĳ sprak toen tot hem: "Dit is een groot werk, en gĳ heeft Mĳn woord in goedheid gevangen. Laat de wereld weten dat dit werk heilig is, en dat de mens niet verder zal reiken tot de basis der dingen, dan wat dit werk schrĳft. Moge u veel nageslacht voortbrengen, en moge zĳ gezegend zĳn tot het einde der tĳden!"

Oiler was op dat moment honderdzeventig jaar van leeftĳd, en leefde daarna nog zeshonderd-en-twee jaar. In totaal leefde hĳ dan zevenhonderd-en-twee-en-zeventig jaar. Hĳ kreeg vele zonen en dochters, waaronder Uiler. In Uilers oren spraken de kwade en giftige stemmen uit de donkere tĳden, en zo was het dat hĳ geen genoegen nam aan de stellingen en apostulaten die de Bibel voorschreef. Het kwaad groeide in hem, en op een ongelukkige dag keerde hĳ zich af van de Deca en bracht de Lemma's in wording, om zo de bewĳzen tot kleinere stukken te breken en al te dichter te komen tot de Axioma's. Op deze dag was het dat de Deca tot hem kwam en zĳn Lemma's over de wereld verspreidde en verstopte, zodat hun magische en mysterieuze krachten nog grotendeels verborgen zouden blĳven. Ook strafte Hĳ hem zo, dat hĳ tweehonderd jaar lang zou moeten ploeteren en lĳden door docent te zĳn van het vak Statistiek. De Deca toonde hier zĳn medelĳden, ook al lĳkt deze straf gruwelĳk en ondraaglĳk, aangezien Zĳn wĳse handen Uiler vingen in zĳn val en zĳn werk onvoltooid zou blĳven, en de Axioma's nog ver buiten het zicht zouden blĳven. Na tweehonderd jaar onmenselĳke kwelling was Uiler vervuld met berouw, en de Deca verbande hem tot een ver oord, dat hĳ verwĳderd zou zĳn van thuis en bloed...

Lemma van Toorn

2026-07-30T20:52:33Z

Daafje:

In den ouden tĳden, toen de wereld jong was en wiskunde woei als de zomerstorm, sprak de [[Deca]] tot [[Oiler]], en Hĳ zei tot hem: "Mĳn [[Het Brachyura Manifest|wetten]] zĳn groot en goed en ze regeren de wereld. Nu zult gĳ mĳn woord vangen, zodat deze als licht over de donkere wereld mag schĳnen, en zo mag sturen en verblĳden. Onmogelĳk is het, want Mĳn woord is als de storm, en louter mens kan deze niet vangen, en Mĳn woord is als de zon, en louter mens zal deze niet reiken. Vind in Mĳ de oneindige kracht en wĳsheid, en gezien zal worden dat het onmogelĳke mogelĳk wordt, en dat de mens de storm zal vangen, en de zon zal reiken. Wees dan ook gewaarschuwd, niet daar te komen waar louter de Deca behoort. Zou de mens zich vergrĳpen aan kennis van de Axioma's, zullen de gevolgen ongekend zĳn. Want ook al reikt mens de zon en vangt hĳ de storm vanuit Mĳn kracht, zal hĳ niet de zee leegdrinken, want het is een misdaad tegen de natuur en de Wiskunde. Ga nu, dat gĳ de vonk van het bovenste zal laten blinken." En zoals de Hĳ het heeft gezegd, zo zou het ook zĳn. Oiler kwam na dertig min één jaar terug tot de Deca met de [[Bibel]], en het was een grote en goede dag, en de Deca was vol genoegen. Hĳ sprak toen tot hem: "Dit is een groot werk, en gĳ heeft Mĳn woord in goedheid gevangen. Laat de wereld weten dat dit werk heilig is, en dat de mens niet verder zal reiken tot de basis, dan wat dit werk schrĳft. Moge u veel nageslacht voortbrengen, en moge zĳ gezegend zĳn tot het einde der tĳden!"

Oiler was op dat moment honderdzeventig jaar van leeftĳd, en leefde daarna nog zeshonderd-en-twee jaar. In totaal leefde hĳ dan zevenhonderd-en-twee-en-zeventig jaar. Hĳ kreeg vele zonen en dochters, waaronder Uiler. In Uilers oren spraken de kwade en giftige stemmen uit de donkere tĳden, en zo was het dat hĳ geen genoegen nam aan de stellingen en apostulaten die de Bibel voorschreef. Het kwaad groeide in hem, en op een ongelukkige dag keerde hĳ zich af van de Deca en bracht de Lemma's in wording, om zo de bewĳzen tot kleinere stukken te breken en al te dichter te komen tot de Axioma's. Op deze dag was het dat de Deca tot hem kwam en zĳn Lemma's over de wereld verspreidde en verstopte, zodat hun magische en mysterieuze krachten nog grotendeels verborgen zouden blĳven. Ook strafte Hĳ hem zo, dat hĳ tweehonderd jaar lang zou moeten ploeteren en lĳden door beheerder en werkslaaf te zĳn van het vak Statistiek. De Deca toonde hier zĳn medelĳden, ook al lĳkt deze straf gruwelĳk en ondraaglĳk, aangezien Zĳn wĳse handen Uiler vingen in zĳn val en zĳn werk onvoltooid zou blĳven, en de Axioma's nog ver buiten het zicht zouden blĳven. Na tweehonderd jaar onmenselĳke kwelling was Uiler gehuld in berouw, en de Deca verbande hem tot een ver oord, dat hĳ verwĳderd zou zĳn van thuis en bloed...

Lemma van Toorn

2026-07-30T20:49:45Z

Daafje: Nieuwe pagina aangemaakt met 'In den ouden tĳden, toen de wereld jong was en wiskunde woei als de zomerstorm, sprak de Deca tot Oiler, en Hĳ zei tot hem: "Mĳn wetten zĳn groot en goed en ze regeren de wereld. Nu zult gĳ mĳn woord vangen, zodat deze als licht over de donkere wereld mag schĳnen, en zo mag sturen en verblĳden. Onmogelĳk is het, want mĳn woord is als de storm, en louter mens kan deze niet vangen, en mĳn woord is als de zon, en lout…'

In den ouden tĳden, toen de wereld jong was en wiskunde woei als de zomerstorm, sprak de [[Deca]] tot [[Oiler]], en Hĳ zei tot hem: "Mĳn [[Het Brachyura Manifest|wetten]] zĳn groot en goed en ze regeren de wereld. Nu zult gĳ mĳn woord vangen, zodat deze als licht over de donkere wereld mag schĳnen, en zo mag sturen en verblĳden. Onmogelĳk is het, want mĳn woord is als de storm, en louter mens kan deze niet vangen, en mĳn woord is als de zon, en louter mens zal deze niet reiken. Vind in Mĳ het de oneindige kracht en wĳsheid, en gezien zal worden dat het onmogelĳke mogelĳk wordt, en dat de mens de storm zal vangen, en de zon zal de mens reiken. Wees dan ook gewaarschuwd, niet daar te komen waar louter de Deca behoort. Zou de mens zich vergrĳpen aan kennis van de Axioma's, zullen de gevolgen ongekend zĳn. Want ook al reikt mens de zon en vangt hĳ de storm vanuit Mĳn kracht, zal hĳ niet de zee leegdrinken, want het is een misdaad tegen de natuur en de Wiskunde. Ga nu, dat gĳ de vonk van het bovenste zal laten blinken." En zoals de Hĳ het heeft gezegd, zo zou het ook zĳn. Oiler kwam na dertig min één jaar terug tot de Deca met de [[Bibel]], en het was een grote en goede dag, en de Deca was vol genoegen. Hĳ sprak toen tot hem: "Dit is een groot werk, en gĳ heeft mĳn woord in goedheid gevangen. Laat de wereld weten dat dit werk heilig is, en dat verder de mens niet verder zal reiken tot de basis, dan wat dit werk schrĳft. Moge u veel nageslacht voortbrengen, en moge zĳ gezegend zĳn tot het einde der tĳden."

Oiler was op dat moment honderdzeventig jaar van leeftĳd, en leefde daarna nog zeshonderd-en-twee jaar, in totaal leefde hĳ dan zevenhonderd-en-twee-en-zeventig jaar. Hĳ kreeg vele zonen en dochters, waaronder Uiler. In Uilers oren spraken de kwade en giftige stemmen uit de donkere tĳden, en zo was het dat hĳ geen genoegen nam aan de stellingen en Apostulaten die de Bibel voorschreef. Het kwaad groeide in hem, en op een ongelukkige dag keerde hĳ zich af van de Deca en bracht de Lemma's in wording, om zo de bewĳzen steeds kleiner te breken en al te dichter te komen tot de Axioma's. Op deze dag was het dat de Deca tot hem kwam en zĳn Lemma's over de wereld verspreidde en verstopte, zodat hun magische en mysterieuze krachten nog grotendeels verborgen zouden blĳven. Ook strafte Hĳ hem zo, dat hĳ tweehonderd jaar lang zou moeten ploeteren en lĳden door beheerder en werkslaaf te zĳn van het vak Statistiek. De Deca toonde hier zĳn medelĳden, ook al lĳkt deze straf gruwelĳk en ondraaglĳk, aangezien Zĳn wĳse handen Uiler vingen in zĳn val en zĳn werk onvoltooid zou blĳven, en de Axioma's nog ver buiten het zicht zouden blĳven. Na tweehonderd jaar onmenselĳke kwelling was Uiler gehuld in berouw, en de Deca verbande hem tot een ver oord, dat hĳ verwĳderd zou zĳn van thuis en bloed...

Oosterse Strofen

2026-07-30T19:30:51Z

Daafje:

Een ode aan alles wat mooi is (Twente)

* [[Mien laand]]

Zorn van Lemma

2026-07-30T18:30:32Z

Daafje:

Het Zorn van Lemma (ook wel bekend als Zorg'n van Lemma, Lemma's Zorn of, in formele contexten, Lebba-Slebba-Slorn) is een wiskundige overdenking van de wiskundige [[Jan Lemma]]. Het bewĳs van dit Zorn was een toonaangevende eerste stap in de richting van de [[Neppe analyse]], waar hĳ later in zĳn leven zich uitsluitend mee bezig zou houden.

== Formulering van het Zorn ==
Neem de verzameling ''D'' van alle dagen in je leven, met daarop de partiële ordening ≥, waarbĳ, met ''x'',''y''∈''D'', ''x''≥''y'' als ''x'' een betere dag was dan ''y.'' Aangezien het aantal dagen in je leven eindig is (bewĳs hiervan wordt overgelaten aan de lezer), kunnen we met zekerheid zeggen dat deze verzameling met deze ordening een maximaal element ''M'' heeft. Hierbĳ onderscheiden we drie gevallen:

# ''M'' is een dag in het verleden. Wees getroost, de Neppe analyse zal je een rots in de branding zĳn in steeds donkerende dagen.
# ''M'' is een dag in de toekomst. Dit zal zĳn wanneer je de Neppe analyse toelaat tot je hart. Je kunt dus beter alvast gaan oefenen.
# ''M'' is de huidige dag. Dit is je hoogtepunt, je allerhoogste piek, besef dat. Besef de eindigheid van je bestaan en de oneindigheid van de gezalfde [[Neppe analyse]]! Ga, mĳn kind! Ga en verspreid het woord! Ga!

Hieruit volgt overduidelĳk de superioriteit van de Neppe analyse. □

Jan Lemma

2026-07-30T18:29:07Z

Daafje:

Wiskunde

2026-07-30T18:28:40Z

Daafje:

💪 Wiskunde is een verzameling van denkwerken waarin niet geschroomd wordt om met een bovenmenselijke exactheid abstracte realiteiten te doorschouwen. Hieronder zijn voorbeelden te lezen van dergelijke ingewikkeldheden.

== Onderwerpen ==

* [[Groep|Groepentheorie]]
* [[Groepenpraktijk]]
* [[Lineaire Algebra]]
* [[Analyse]]
* [[Logica]]
* [[Meetkunde]]
* [[Calculus]]
* [[Maattheorie]]
* [[Rationele getallen]]
* [[Essentialisme]]
* [[Telbare Wiskunde]]
* [[Lil' Lambda|Lambda Calculus]]
* [[De Cancer Vokans|Kansrekening]]
* [[Culineairiteit]]
* [[Graventheorie]]
* [[Gooniometrie]]

== GOATs van de wiskunde ==

* [[Uiclides]]
* [[Oiler]]
* [[Leibniets]]
* [[Guy]]
* [[Lil' Lambda]]
* [[Venn-Dia]]
* [[Platon de Oneksiesterende]]
* [[K∀ℝ∃L van der Pi]]
* [[Strahd von Zarovich|Bolzharo-Weierstrahd]]
* [[Escher Gödel Bach]]
* [[Jan Lemma]]

== Discussie ==
Er zijn binnen de wiskunde een aantal fundamentele onzekerheden waarover geen consensus heerst. Zie bijvoorbeeld [[de etymologie van het plus-teken]]. Verdere fundamentele kwesties zouden hier nog aan kunnen worden toegevoegd.
[[Category:Wiskunde]]

Jan Lemma

2026-07-30T18:28:10Z

Daafje:

Jan Lemma (300 v.Bib. tot heden) is een [[Wiskunde|wiskundige]] die zich voornamelĳk bezighoudt met [[Neppe analyse]]. Hĳ is vooral bekend voor zĳn [[Zorn van Lemma]]. Ook hielp hĳ bĳ zĳn geboorte [[Uiclides]]. Bĳ het schrĳven van zĳn ''Element'' (triviaal gevolg van nonlinieariteit).

Jan Lemma

2026-07-30T17:56:38Z

Daafje: Nieuwe pagina aangemaakt met 'Jan Lemma (300 v.Bib. tot heden) is een wiskundige die zich voornamelĳk bezighoudt met Neppe analyse. Hĳ is vooral bekend voor zĳn Zorn van Lemma. Ook hielp hĳ bĳ zĳn geboorte Uiclide<nowiki/>s. Bĳ het schrĳven van zĳn ''Element'' (gevolg van nonlinieariteit).'

Jan Lemma (300 v.Bib. tot heden) is een wiskundige die zich voornamelĳk bezighoudt met Neppe analyse. Hĳ is vooral bekend voor zĳn [[Zorn van Lemma]]. Ook hielp hĳ bĳ zĳn geboorte [[Uiclides|Uiclide]]<nowiki/>s. Bĳ het schrĳven van zĳn ''Element'' (gevolg van nonlinieariteit).

Zorn van Lemma

2026-07-30T17:48:48Z

Daafje: Nieuwe pagina aangemaakt met 'Het Zorn van Lemma (ook wel bekend als Zorg'n van Lemma, Lemma's Zorn of, in formele contexten, Lebba-Slebba-Slorn) is een wiskundige overdenking van de wiskundige Jan Lemma. Het bewĳs van dit Zorn was een toonaangevende eerste stap in de richting van de Neppe analyse, waar hĳ later in zĳn leven zich uitsluitend mee bezig zou houden. == Formulering van het Zorn == Neem de verzameling ''D'' van alle dagen in je leven, met daarop de partiële ordenin…'

Het Zorn van Lemma (ook wel bekend als Zorg'n van Lemma, Lemma's Zorn of, in formele contexten, Lebba-Slebba-Slorn) is een wiskundige overdenking van de wiskundige [[Jan Lemma]]. Het bewĳs van dit Zorn was een toonaangevende eerste stap in de richting van de [[Neppe analyse]], waar hĳ later in zĳn leven zich uitsluitend mee bezig zou houden.

== Formulering van het Zorn ==
Neem de verzameling ''D'' van alle dagen in je leven, met daarop de partiële ordening ≥, waarbĳ, met ''x'',''y''∈''D'', ''x''≥''y'' als ''x'' een betere dag was dan ''y.'' Aangezien het aantal dagen in je leven eindig is (bewĳs hiervan wordt overgelaten aan de lezer), kunnen we met zekerheid zeggen dat deze verzameling met deze ordening een maximaal element ''M'' heeft. Hierbĳ onderscheiden we drie gevallen:

# ''M'' is een dag in het verleden. Wees getroost, de Neppe analyse zal je een troost zĳn in steeds donkerende dagen.
# ''M'' is een dag in de toekomst. Dit zal zĳn wanneer je de Neppe analyse toelaat tot je hart. Je kunt dus beter alvast gaan oefenen.
# ''M'' is de huidige dag. Dit is je hoogtepunt, je allerhoogste piek, besef dat. Besef de eindigheid van je bestaan en de oneindigheid van de gezalfde [[Neppe analyse]]! Ga, mĳn kind! Ga en spreid het woord! Ga!

Hieruit volgt overduidelĳk de superioriteit van de Neppe analyse. □

Oosterse Strofen

2026-07-28T20:25:05Z

Daafje: Nieuwe pagina aangemaakt met 'Een ode aan alles wat mooi is (Twente) * Mien Laand'

Een ode aan alles wat mooi is (Twente)

* [[Mien Laand]]

Dichtbundels

2026-07-28T20:23:38Z

Daafje:

Hier is een overzicht van poëtische werken die in nabije kringen zijn uitgegeven.

=== Bundels uit het [[Verhalen en Gedichten uit de FnM-wiki|Boek]]: ===
* [[Parametriseer de Sfeer]]
* [[Moments Inspirés]]
* [[Teder Gevlei]]
* [[Dadelkind Nedersnee]]
* [[Op het scherp van onzinnigheid|Op het Scherp van Onzinnigheid]]

=== Weesbundels: ===
* [[Een Greep uit den Boekenkast]]
* [[Dicht bij het Hardt]]
* [[Falling in love with love]]
* [[Alba]]
* [[Moments Inspirés Encore]]
* [[Oosterse Strofen]]

=== Poëten: ===

* [[Les Brilliants]]
* [[Æyoni]]
* [[FnM'er|FnM]]

[[Categorie:Poëzie]]

Mien laand

2026-07-28T20:21:44Z

Daafje:

Mien laand

2026-07-28T20:19:44Z

Daafje: Nieuwe pagina aangemaakt met ''k Schrief now in 'n oale sproake De oale sproake van mien laand Van 't kuiern he'k gin piep benul En 't schriefn deu meuite van allerhaand Met ieder weurd is 't zo altied Dan, tieëgn mien jammerlik gerief, Zee'k op 't grootn web wereldwied Dat elk klootdorp um net aans schrief Meer de klaankn an dee Melbuulnstroatn Is miej de ennigen gode variaant Want 'k schrief ja in nen schone sproake Bloots 'n schone sproake van mien laand'

'k Schrief now in 'n oale sproake
De oale sproake van mien laand
Van 't kuiern he'k gin piep benul
En 't schriefn deu meuite van allerhaand

Met ieder weurd is 't zo altied
Dan, tieëgn mien jammerlik gerief,
Zee'k op 't grootn web wereldwied
Dat elk klootdorp um net aans schrief

Meer de klaankn an dee Melbuulnstroatn
Is miej de ennigen gode variaant
Want 'k schrief ja in nen schone sproake
Bloots 'n schone sproake van mien laand

De Poliepgaard

2026-07-20T21:02:02Z

Daafje:

Thea was een oudere vrouw die in een klein houten huisje aan de rand van het Tondelwoud woonde. Ze had niet veel tot bezit, maar ze had al wat haar dierbaar was. Het meest waardevolle van dat wat haar huis deelde was Filip. Filip was een jonge kater met vacht als grafiet. Als jong heeft Thea hem diep in het woud horen zingen, en hem visjes uit het Meer gebracht. Voort aan die dag is Thea's stee hem vaak tot herberg geweest. Achtmaal per maan trad het koppel door het woud naar het Meer aan de andere kant. Evenzoveel middagen visten ze daar baars en spiering. Het was de voorlaatste dag eer de nieuwe maan dat Thea en Filip hun achtste tocht zouden maken. In haar reisbaal nam Thea brood en drinkwater en hengel en touw, en floot zodoende een lied.

Een half dagdeel duurde de tocht, en het vissen een hele. Gaandeweg de dag verouderde ving Thea snoek en een zander, en Filip een spiering. Halverwege middag en zonsondergang werd het uur te laat voor vissen, en waagde het paar de wedertocht. Zo hoopten zij eer duister onthaal hun schutting te bereiken. Achtmaal per maand betrad Thea hetzelfde pad, maar voor het eerst nu in jaren had zij niet helder meer welke dit precies geweest was. Eén pad verliet het Meer tussen een es en een eik; twee andere lagen buur - één breed, één eng - en een vierde had haar oog nog niet eerder gevangen. Een stem in haar hoofd die zij Filip geloofde vertelde haar het nauwe pad te nemen, en nemen deed zij dat pad...

Met de zon ver langs diens zenit was het woud gehuld in een gulden gloed, en ook al waren de bomen gekleurd met 's zons kwast, ook de verjaarde kijkers van Thea stellen al snel vast de voeten naar vreemd land te hebben geleid. Behalve goud kleurt terstond in de bomen ook blauw en in de verte gloort het bladerdek met een luister purper. Filips staart hing tussen zijn poten en hij jammerde angstig, en hoewel Thea plachtte Filips raad te volgen bleef zij zonder angst doorhobbelen. Ook zijzelf kon niet onderscheiden of het door de bovennatuurlijke schoonheid van het schouwspel voor haar was, of door de lokroep van die natuur die haar geweten overtoepte. Lopen deed zij tot bij het aanzicht van een vorm in de verte. Bij verder naderen aanschouwde zij twee figuren van gelijke snit; midden op het pad stonden zij ruggelings. Terwijl om haar heen vage vormen tussen de bomen in de lucht gloeiden, sprak de linker tot haar:

"Nee maar, niet waar, wat treffen wij daar? Een tweetal abuis wat ongewoon paar. Tig voorling van huis in verreweg laar. Vergeef mij de vraag, vergeef da'k't waag; ik hoor van U graag: wat brengt U vandaag?" Welgenoeg klonk de figuur; toch bleef diens wens zonder antwoord. Derhalve was het de tweede schim die sprak: "Excuus duizendmaal, excuus duizendmaal. Vergeef toch ons ziel dit kille onthaal. U ziet ietwat iel en niettemin vaal. Ontdoe rap Uw kiel, en sta af Uw baal." Toch kregen hun verzen van lof uit Thea geen spraak.

De maan stond sikkel die avond, en zo ook de lippen van de gestaltes, maar met het ondergaan van de zon trokken ook hun ogen tot een duisterdere toon. "O, zij het zó?" sprak de eerste weer. "Dan zij het zó." Plots voelde Thea een streling langs haar kuiten als van karige vingers ontsproten uit de grond. Dit deed haar zodanig schrikken dat zij zich terstond keerde, en terug snelde richting het Meer...

Het mocht niet baten. Alvorens Thea zich drie vadems had bewogen, ontkiemde voor haar een heuse kasteelmuur, gevlochten uit stekelige rozenbosjes die haar schreden halt toeriepen, en nog voordat de kolibri zijn wiekslag had kunnen maken waren haar enkels geketend in een net van kreupelhout. Het vijandige tweetal naderde rap. Filip vatte stout sissend en grommend post tussen haar en de belagers, maar de linkerfiguur hield zijn hand voor de snoet van de trouwe metgezel en liet hem bewusteloos vallen. De rechterfiguur griste Thea's baal op brute wijze en inspecteerde zijn buit. Zijn gezicht was verhuld in een donkermetalen helm, zag Thea nu, maar ook zonder zijn ogen te kunnen ontwaren merkte Thea zijn schrik in wat hij trof. Met luid gescheur trok hij de baal bij diens zomen aan flarden, waarmee Thea's visvangst ter aarde stortte. Hij sprak vertoornd: 'Hoe triest, hoe triest! Een crimineel zo driest... Kent u geen wroeging, gij snode, kwade vreem'ling? Gij zijt het, gij zijt het, mijn zicht bedriegt mij niet! De moordenaar, die reeds menig jaar ons overstelpt met verdriet! Het is mij nu een zeker ding, wij brengen u naar onze koning!' De geharnasde figuur omgorde Thea met een bronzen koord, en het schuurde en brandde aan haar leest. De figuur met de vreemde krachten nam Filip en de vissen in zijn armen, en zo werd het paar verder geleid, terwijl de nacht zich als deken over het bos spreidde...

Toen zĳ recht voor de rozenstruiken stonden spraken de figuren wat in een oude taal die Thea niet kende, en heel langzaam, alsof het uitputtende moeite koste, begonnen de struiken een opening te maken in de muur. Zĳ wachtten daar een tĳdje, en toen de doorgang volgroeid was, gaven zĳ de struiken nog een twee- of drietal woorden in hun tong voordat ze de doorgang betraden. Aan de andere kant was enkel te zien wat daar voorheen ook was geweest, en Thea vroeg zich nu ongedurig af waar zĳ die nacht te slapen zou komen, als die luxe haar gegund was. Met die gedachte in het hoofd was het dat Thea haar blik wendde op het paar dat haar de weg leidde. De twee schenen haar nu griezeliger toe dan zĳ voorheen gedaan hadden. Zĳ zou haar blik graag snel weer afwenden, was het haar niet opgevallen dat één van de figuren een magere vinger de boomkronen in wees. Aleer de gedachte in haar op was gekomen keek zĳ het bladerdak in, waar de vinger had gewezen, en plots stond zĳ stĳf van schrik. Haar gezicht werd bleek, alsof zĳ een honderdtal spoken zag, en voor haar part was dat ook zo. In de bomen ver boven haar was een uitbundig netwerk van bruggen tussen platvormen gespand. Om de grootste van de bomen, waarvan Thea dacht dat die de koning zou zĳn geweest, was een toren gebouwd waarvoor Thea's hut een berghok moest zĳn geweest...

Vele trappen klom het gezelschap omhoog. Hun wegen hingen aan touwen die een net spanden tussen de Koningsboom en al die paden en gebouwen die deze omgordden, alsof een gigantische spin een web had gewoven met touw en hout. In dat web zat Thea nu gevangen, en met elke trede voelde zĳ de angst in haar borst groter worden, en ze peinsde over wat haar lot zou zĳn nu deze in de handen lag van deze vreemdelingen die haar met zulke smart in onbehaaglĳk ontvangst hadden genomen. Het feit dat zulke wezens een samenleving hadden opgetuigt zonder dat Thea het ooit heeft mogen merken gaf haar hoofdbrekens, maar ze stopte deze gedachtes weg, aangezien deze haar niet tot hulp zouden zĳn. Ze merkte na een lange tocht dat ze de kruin van het collosale natuurwerk naderde, en door het bladerdek gloeide het purperen hemelgewelf en maakte af en toe een schuwe ster zich kenbaar, om dan weer verborgen te geraken. Ze stopten bĳ het tegemoetkomen van twee deuren met aan elke kant een duistere wachter. De deuren reikten hoog boven Thea, en ze voelde zich bĳzonder klein en buiten haar element. Nadat er zonder te spreken signalen doorgegeven leken te worden, openden de deuren zwaar kreunend voor haar en werd ze naar binnen geleid. Ze bevond zich nu in een grote hal die bladeren was gehuld, en ze zag boven haar de laatste reikende uiteinden van de gigant die haar overeind hield. Voor haar stond een troon alsof deze zich van nature uit de boom had gegroeid, met ruw hout dat opnieuw en opnieuw over zichzelf heen vouwde, met hier en daar sprietjes bladeren die uit het geheel staken. De troon zetelde een figuur, waarvoor Thea zich een man voorstelde, maar het donker maakte haar zicht onzeker. De deuren, nu achter haar, sloten met een knal, waardoor Thea's al gespannen hart een sprongetje maakte. Voor het eerst sinds haar gevangennemen verbrak nu de figuur die haar had begeleid zĳn stilte: 'Uwe majesteit, hooggeëerd, hoop'lĳk neemt u 't niet verkeerd, deze kleine kwestie op dit late uur; ik beloof u, het heeft geen lange duur! Wĳ kwamen tot een crimineel, met in haar zak een hels toneel: onze kameraden veroordeeld tot rot! Hoe spreekt u nu over haar lot?' Er viel stilte over de zaal. Na enkele momenten sprak de getroonde:

"Op het laatste kwartier van deze maan zal er afsnoering zĳn. Voer dit scharminkel tot zĳ omvangrĳk is, en gooi het dan voor het kroost. Gegroet." Met dit ontslag verlieten de wachters de zaal weer, en trokken hun gĳzelaar baldadig achter zich aan. Het nog altĳd geheimzinnige paar vloog behendig over de boompaden, Thea over het hout slepend. Het arme mens moest aan Filip denken. Als de boomgriezels haar al geen menselĳkheid toekenden zouden enkel haar nachtmerries zeggen kunnen wat de jonge kater te wachten stond. Ook vreesde zĳ wat voor duistere contreien haar tot bestemming zouden zĳn. Alsof de kennis van haar lot de zegel zou breken draaide zĳ moeizaam haar nek om te zien waar haar ontvoerders haar brachten. Voor een fractie van een tel zag zĳ een sterke tak groot in haar gezichtsveld, en daarna werd alles donker...

Thea ontwaakte in koud zweet. Haar lĳf kermde in elke taal die het kende, maar zolang haar ogen gesloten bleven kon ze haar lotsbestemming loochenen alsof Vrouw Trui haar had bezocht. Met onmenselĳke inspanning verhief ze haar oogleden en ontwaarde de nacht, en de gelukkige gedachte was voorgoed gesmoord. Of het dezelfde nacht was waar zĳ zulk ongeluk trof was haar niet bekend, maar de maan had zich al schaars gemaakt, waarmee de wereld in huiveringwekkende duisternis was gedompeld. Zĳ trachtte te staan, maar vond haar handen geboeid met eenzelfde koord dat haar middel had geschroeid, en zonder te kunnen steunen viel Thea hulpeloos om, om dan vernederd met haar gezicht op de vloer te liggen. Voor haar was een tralies als dat van een vogelkooi, en met haar val merkte ze het licht wiegen van haar cel. Ze luisterde, en in het donkere bos rond haar heersten vele nachtgeluiden, als schimmen die fluisterend smede plannen snoden. Daarnaast hoorde ze een zacht getik, als tegen glas, en met moeite draaide ze zich in een poging de bron ervan te bespeuren...

Zĳ zag nu dat haar cel één van vele was, gebouwd in bomen om een laar. De bomen vormden samen een menagerie die de grimmige vlakte omheinde. Van dit aanzicht gruwelde Thea, en haar benen werden er zwak van. Ze dacht weer aan Filip. Zou hĳ ook in een van deze kwade cellen behuisd zĳn? Toen plots snapte zĳ waar het getik vandaan kon zĳn gekomen. Het was weldegelĳk glas dat haar van haar vrĳheid scheidde, en in het gras voor haar stond een gestalte die haar gezichtsveld eerder was ontglopen. De figuur was niet heel anders dan zĳ, alleen groter, en het scheen Thea toe dat de gestalte haar had willen wekken om haar te kunnen aanschouwen. Toen dat gelukt was bood Thea spoedig geen vermaak meer, en keerde de bezoeker zich van haar af. Thea voelde de wanhoop zwaarder op haar wegen dan het gedaan had, en haar heldere gedachten verpletterden onder het gewicht. Waanzinnig begon zĳ haar handen om beurten tegen het glas te bonzen, wenend, alsof iemand haar dan zou komen redden...

Een eeuwigheid leek voorbĳ te gaan, en toen de morgenstond eenmaal was aangebroken lag Thea uitgeput in haar cel. Bĳ de wanden was de vloer bedekt met een dun laagje van eeneigenaardig brouwsel. Het kleurde paars, rook zoet en prikte de huid en bubbelde zachtjes. Thea vroeg zich af wat voor duivelscapriolen die boslingen met haar uithaalden, maar tegelĳkertĳd lonkte de vloeistof haar droge lippen. Al vele uren was Thea geen maal gegund, en in haar vermoeide en wanhopige staat nam ze een slok om haar helse dorst te lessen. Het brouwel was mierzoet, en ze had het bĳna uitgespuugd met hoe het haar tong belaagde, maar na een paar slokken voelde Thea de energie terugkeren naar haar lichaam. Nu zou ze die energie moeten inzetten tot ontsnapping, maar ze moest nog uitvogelen hoe...

De Aardappeleters

2026-07-20T20:59:33Z

Daafje:

[[Bestand:Aardappeleters.png|miniatuur|Een surrealistische weergave van de Aardappeleters door Gincent van Voch voor hij aan [[Macro Pointillist|macro pointillisme]] begon.]]
Op nachten lang gelee, in een duisterder eeuw, vertelde zich een nu lang vergeten verhaal. Het verhaal was dat van de Aardappeleters. Welbekend was het in menig huishouw en rond elk midnachtvuur onder de rivier. Die eeuw zonder zon kende een midwinternacht zo zwart dat pek er wit bij was. Het was in het holst van die nacht dat ieders hart op de tast naar wat warmte reikte. Zo was het dat de hal van de Verteller zich vulde die nacht. Elk oor onder de rivier was daar om naar de Verteller te luisteren. Toen de menigte huiverend een stilte liet vallen, rezen de eerste magische woorden:

'Er is slechts één verschil tussen mens en god in deze wereld, en dat is dat de mens offert. Wanneer de zon haar stralen dooft in het westen, zo hernieuwt zij deze in het oosten. Wanneer de boer zijn gras maait, zo ontspringt het opnieuw in de lente. De sterren in het hemelgewelf fonkelen sinds de schepping, en tot ver na de dood van ons kinders kinderen zullen zij zich niet verroeren. Zo is het de mens niet gegund. Honger, koude, ziekte; de natuur is een kille gastvrouwe. Staat een moeder bij kinds wieg, snel al staat het kind bij haar graf. Deze tweespalt tussen dood en leven woekert sinds de eersten van onze voorvaderen hun ploegen te velde brachten, en de grond waar wij over lopen is overgoten met hun tranen en klaagzang. Waar de mens zijn vernuft en welwillendheid inzet voor het geluk van hemzelf en zijn medemens, daar floreert hij, maar de beesten van de wereld laten zich niet zo gemakkelijk de pas afsnijden.

Het verhaal wat ik u nu zal vertellen gaat over het grootste ras booswichten dat Gaia's smidse ooit het leven heeft ingeblazen, één wiens naam mij nog steeds de haren overeind laat staan. Dit verhaal begon op een donkere winternacht, één niet heel anders dan deze...

Hoe in het zuiden de Bokkenrijders vrijbuitten, zo waren dat hier de Aardappeleters. Lage mispunten waren het allen, maar geen was vilein als Sjef Pieper. Zusterzoon was hij van de markgraaf boven de rivier, en betucht bovenal. De nacht van Sjefs verjaring in het tiende jaar van de krekel was de winternacht waarvan ik sprak. Een nacht die men voort nog al als zwartnacht kent. Gaia heeft sinds drie gros zonnewendes geteld, en geen zwart als die, tot zij vandaag weer midwinter ziet. De nacht begon als elke bij het afscheid van de zon. De Aardappeleters rookten pijp onder de oude treurwilg op de heuvel; zo deden zij dat vaak. Toch was toendernacht hen ongelijk alle andere. In alle manen aan ondeugd hadden ze weelde ontmoet. Maar het was een onverzadigbare rijkdom, en zij hunkerden immer naar meer. Om Sjefs verjaring te vieren zou de bende tot het huis van de gouverneur afdalen, en nemen wat los of vast zit. Wat echter geenieder wist was dat de jonge Sjef oog had voor de dochter van de oude rijkaard, en hij zou niet hebben dat daar zulk onheil zou vallen. Sjef had groters voor ogen...

Bij het gloren van de wassende maan bereikten Sjef en de zijnen het onderkomen van de gouverneur. De vraag was niet of ze zijn huurlingen zouden overmeesteren, maar slechts hoe rap. Terwijl op de benedenverdiepingen Sjefs kornuiten botvierden, sloop hij in allerijl naar het vertrek van de schone jonkvrouw. Ongezien en ongemerkt zou hij zijn daad verrichten. Toen hij het portaal passeerde, zag hij de radeloze jongedame turende uit haar venster. Snel al keek zij op, haar ogen rood van afschuw en paniek, en in de kamer hing de geur van pure angst. 'Scheert u weg, bolrug! Dat door uw onbegrensde verderfelijkheid zelfs de eeuwige inferno u en uw trawanten weigert, geeft geen recht uw rancune als onkruid over de wereld te zaaien! Als u weet wat goed voor u is, dan verlaat u deze contreien terstond en keert u nimmer weder, of u zult de gevolgen kennen.' De gouverneursdochter bleef volhardend staan, oog in oog met de belager, maar ze beefde merkbaar. 'Goede vrouwe, verspil niet uw adem zo. Uw bewakers zijn dood of stervende en uw vader is menig mijl van u verwijderd. En dan nog, u heeft niks te vrezen. Ik verschijn hier voor u om u een groot plezier te doen.' 'Met vals voorwendsel zult u mij niet winnen, ellendige lendeloze! Wilt u mij plezieren, verschaf mij dan een zweerd, opdat ik nog de adellijke dood mag sterven. Ik zal immers nooit mij vrijwillig tot u begeven!' 'Vermetel wijf, uw honen wekt in mij geen deernis. Als dit uw keus is, leef dan met de consequenties. Weet dat het niet de mijne is.' Met die woorden sprintte hij tot de jonkvrouwe, die nog een laatste schreeuw de ether in wierp, en hij sloeg met zijn knuppel de jonkvrouw bewusteloos. Vervolgens omwond hij het corpus in een exotisch wandkleed, en verdween hij met zijn buit uit de kamer...

Onderaan de wentelaar trof Sjef zijn gezelschap. Buiten maakten hemeltranen het laagland tot broek, en binnen brandde vagevuur uit de haard in de zitkamer. De wagen die voor het pand had gestaan was beladen met goud en juweel, en van de gastheer was geen spoor te bekennen. Sjef de Mottigaard plaatste het mompelende kleed tussen de schatten van weleer, en sprak tot zijn geslacht: 'Er is goed gedaan vannacht. Waar bollebofs rijk zijn in dukaat en daalder zijn zij arm in maagschap. Laat de duiten zijn waar genootschap is, en laat lopen de goudvinken.' Driemaal ''hoezee'' klonk het, gevolgd door luidskeelse zang:

''Hoezee voor onze Sjef!''

''had iedereen zijn lef''

''dan waren wij allen koningen''

''maar hij nog steeds de chef''

''hoe doet 'ie het zo?''

''didelido''

''hoezee voor onze Sjef!''

Te wagen trok het gezelschap ginder over heide en zegge, en zij deelden nog menig hymne. Eén was er die niet zong. Sjef dunkte zich bepaald de vrijer, maar die nacht was er van hof geen sprake. Zij was prooi, en hij was op jacht; en van jagen kreeg hij honger...

O arme ziel, verschalkt in uw stoffen kerker, ge dunkt zeker uw einde ophande zijnde. Welke sterfelijke zou ook ooit in tweedracht met de zetmeligen kunnen zegevieren? Het lot zal niettemin in haar weefsel van de tijd geen steken laten vallen, en altijd zal ze doorweven. Het lot weet dan ook, dat ergens in de smartende woestenij die ons thuis vormt, zich een rechtschapen hart zal doen verrijzen, met als gevolg een wending in de geschiedenis die zijn weerga niet kent. O vrouwe Fortuna, moge u nog met genegenheid het nageslacht toezien van de zielen die in dit verhaal zich verstouten voor een rooskleurige verschiet. Over één van die zielen zal dit verhaal zijn vervolg kennen.

In een veld staat een man met een schep in hand. Zijn tranenlaten is verhult door de meedogenloze regen die ruim drie nachten hemel en aarde vult. Het is hem om het even; er is niemand die zijn tranen zou merken, ook al is het de zonnigste der hondsdagen: Zijn laatste bloedverwant ligt onschouwend in de grond aan zijn voeten, een schamel kruis steekt als laatste eerbetoon uit de rulle grond. Zijn stamhuis is door de jaren heen gekweld door bandieten en ziekte, en stuk voor stuk zouden zijn naasten het noodlot kennen, en hij zou als laatste overblijven. Hij had gedacht zijn tranen lang geleden te hebben verloren, en toch nemen steeds nieuwe de plaats van de oude, en ook nu vermengen zij met hun soortgenoten die van de engelen vallen. Met stramme schreden keert hij zich, maar staat dan bewegingloos. Hij zou willen toornen tegen het bittere lot dat hem bestemd lijkt, maar het verlies en de wanhoop ontberen hem van al zijn wilskracht. Wanneer hij zijn laagste punt bereikt verschijnt in een plas voor hem een geriatrische vrouw. Hij deinst terug van de schrik, en de vrouw spreekt tot hem deze volgende woorden:

"Mijn meelij is de Uwe, heer weduwnaar. Wij beiden zijn takken aan éénzelfde wilg. Takken waar de kraaien van Hades in broedden. Maar behoud toch dat de zomer kroost brengt, en als het kroost is gevlogen zal dit water ons takken niet loos zijn, maar zal het ons doen groeien tot de holtes vullen en wij weer heel zijn." De weduwnaar bedaart als sneeuw in een storm, en weent: "Huigelaar! Wat weet een wilg van een es? Wat weet een graftak van hoe diep de roede reikt? Spreek met mij niet tak-tot-tak, als wij aan andere kronen hangen." "Een woord kan een tak niet deren, heer weduwnaar," zegt de vrouw, "als zij gesproken is in pretentie. Tracht niet het bos te ontwijken enkel omdat zij donker is, maar laat Uw ogen eens wennen aan het duister..."

De man staat dan enkele momenten stil. De regen suist hem in zijn oren. Hij is koud. Zijn vingers klagen niet langer, maar zijn blauw en verstomd met ijs. Hij kijkt, maar ziet niks meer. Hij luistert, maar hoort niks. Hij wil spreken, roepen, schreeuwen, iets! Toch blijft hij stil. Hij was ergens anders nu, en alles leek ver weg. Hij zweeft tussen gedachtes en ideëen, flarden van iets groters, en hij voelt het, als een groot kloppend hart, ergens ver in de verte, iets allesoverstemmends. Een bekende stem klinkt helder in zijn hoofd: "Heb gij ontwaard, vreemde, het gesternte, zo hoog boven aan het hemelgewelf? Een kraai weet misschien van takken, maar kent hij de wortels, de stam, het schors en de bladeren? Hij vreest de gonzende donder, maar kent hij de bliksem, met kroon en tak reikend, immer reikend, die zich vertoornd over hemel en aarde en hemzelf hoger acht? De kraai zal moeten vliegen! Hoog, en ver, ver weg, naar een zomers oord gehuld in winter, ver van nest en dorre takken. En geleid is hij met onzichtbare hand, en wil onkenbaar aan elk op één na, zoals de spreeuw die danst met zijn volk en de hemel vult met reuzen en golven, en dansen zal hij. Het zal de sterren bekoren hem te zien, en de nacht vult hij met zang en vreugde, en met een vlucht vreselijker en wonderbaarlijker dan die van een duizendtal spreeuwen. Hoger en hoger en hoger zal hij gaan, en de wereld voorbij en voorbij, en de bliksem zal hem kietelen en hem jaloers zijn. Een ander zal hij vinden op zijn odyssee, of de ander zal hem vinden, en ze zullen verloren gaan. Verder spreidt het weefsel nog niet; zijn koord reigt door alle dingen, en alle dingen weven samen, en diens steken kennen fout noch wil. Vaarwel, kleine kraai! Vaarwel en houdt moed, aan de horizon gloort de ochtendgloed. Vaarwel!" De stem vervaagt, en verdwijnt tot niks. Hij was al die tijd alleen, maar nu lijkt hij het voor het eerst te voelen. Een stroompje vloeit langs zijn wang. Hij is gehuld in donker, maar hij ziet meer dan ooit, en alles is kalm en vredig.

Een blikseminslag vult de hemel voor een ogenblik met een flets licht, en donder slaat de man uit zijn droom. Hij hijgt en snakt en zijn benen begeven het onder hem. Zijn borst brand als een smeedijzer en steekt hem met elke snik. Zijn oren piepen, en stenen schrammen zijn knieën en onderbenen.

Hij schreeuwt de nacht in, zodat ieder zou mogen weten dat hij nog niet verloren is...

De hemelse zweep slaat veertig keer min één, en elke slag is niets meer dan verblindend licht in verblindend duister. Na veertig min één slag staat de man op en zegt: "Neen! Ik laat geen licht mĳ meer de ogen verblinden. Nu en voort zal het mĳ tot gids zĳn in duister, en het zal mĳ hoeden als zĳnde de Herder." Plots staakt de hemel het geweld en valt er een stilte. De man kĳkt met gebalde vuisten op naar de hemel, alsof hĳ er een gat in zou slaan, zou het het hem niet gehoorzamen. Het paar blĳft zo nog een tĳdje bedenkelĳk staren, alsof zĳ in patstelling beiden nog zoeken naar een zet. Plots gaat de man zitten, en wendt zĳn blik weg van de hemel. Of dit is uit genoegen met gelijkspel, of uit overtuiging van winst is onduidelĳk, maar dat er die avond geen bliksem meer zal slaan is een feit. Voor het eerst in zĳn leven staat de man het zĳn ogen nu toe om te wennen aan het duister, en hĳ lacht wanneer hĳ aan de horizon de ochtendgloed ziet gloren. Met een glimlach kĳkt de man om naar het kruis achter zich, en zegt: "Vaarwel!"

Met weemoed in zĳn hart is het, dat hĳ de rustplaats van zĳn laatste vlees en bloed achterlaat. Einde is begin geworden, maar de zekerheid van een uitzichtloos leven heeft plaatsgemaakt voor twĳfel en spanning. Een reisbaal heeft hĳ zich verworven, en buiten neemt hĳ de nieuwe dag tot zich. Het is nog ochtend, en de wereld ligt hem open. Waartoe zou zĳn vlucht hem dragen? Waar ligt zĳn eerste stap? Hĳ sluit zĳn ogen en tot hem komen opnieuw die flarden van visioenen waar hĳ in heeft gebaad. Chaos en raadsels kolken voor zĳn geest, en hĳ kan er nog geen orde in scheppen, of enig patroon ontwaren. Eén ding ziet hĳ plots helder: een hut van eikenhout temidden een zonovergoten weide, maar daar staat dan een schone jonkvrouw, en de hut is reeds verdwenen achter een muur van mist. De vrouw heeft geen gezicht, maar hĳ weet dat zĳ hem aankĳkt, en dan ziet hĳ niks meer. "Nog meer raadsels," denkt de man met aarzeling in zĳn hart. Hĳ kĳkt naar het oosten, waar de zon nog laag boven de horizon ligt. Hĳ zou nu de wagen van Helios volgen, en de gedachte vult zĳn borst met hoop en verkwikt zĳn pas, en zo is het dat hĳ over menig heuvel en langs golvende heides treedt, en als de zon verwestert houdt hĳ zĳn koers met edel gemoed. Wanneer de avond naar het oosten kruipt bevindt hĳ zich bĳ een boerendorp, en hĳ besluit onderdak te zoeken bĳ de plaatselĳke taveerne...

Bĳ binnenkomst wordt hĳ nog niet met één onthaald. Hĳ wacht een poos tot er iemand komt om hem te ontvangen, maar zĳn geduld blĳft onbeloond. Na nog twee pozen en een halve besluit de reiziger te zwerven, in hoop een gastheer of gastvrouw op het lĳf te lopen. Hĳ komt in de gemeenschappelĳke ruimte van het pand, en ziet iets waar één van zĳn wenkbrouwen van opkĳkt. Tegenover de ingang staat, tussen twee pilaren, een grote schouw met een brandend haardvuur. Er moet dus iemand zĳn of zĳn geweest, ookal is daavan geen blĳk. De man besluit de hogere etages te verkennen. Hĳ bestĳgt de trap en ziet gelĳk vier deuren. Drie staan open, en lĳken de gast te verwelkomen in niet meer dan propere kamers. De vierde schĳnt hem dubieuzer voor. Wanneer drie keer kloppen geen antwoord oplevert opent hĳ de deur, maar ziet tot zĳn verbazing dat deze identiek is aan de verwanten. Even kĳkt hĳ daar rond de kamer, omdat deze toch een zekere bevalligheid bezit, maar dan ziet de man iets waardoor hĳ plots door heeft dat hĳ zich in een touw verstrikt wat niet voor hem is uitgelegd...

Een onzichtbare hand klapt plots de deur achter hem dicht, en nog voordat hĳ zich draaien kan, voelt hĳ een stomp in zĳn rug. Hĳ stuimelt, maar vangt op het laatste moment de vensterbank aan de andere kant van de kamer en herstelt zĳn balans. Links van hem slaan de deuren van een kledingkast open, en daaruit springt een man, dreigend met een mes in zĳn linkerhand. Een litteken loopt over één van zĳn blauwe ogen. Hĳ twĳfelt een kort moment, maar zet dan gelĳk de aanval in met een flinke uithaal van zĳn vlĳm. Onze ongelukkige held duikt en ontwĳkt zĳn noodlot, om vervolgens met een sprong zĳn belager om zĳn leest te grĳpen en samen ter aarde te storten. De vĳand stoot zĳn hoofd aan de muur en slaakt een vreemd woord in zĳn pĳn. De man geeft hiertoe geen acht, maar wrikt het wapen uit diens ruwe hand en gooit het onder het meubilair. Hĳ kĳkt nu naar links en ziet een vrouw, de dader die haar zool op hem had geprent; verbazing en frustratie kleurt haar ogen, maar ze verlaat reeds haar post en snelt naar hem toe met knarsende tanden en een grom in haar stem. Hĳ springt op en houdt zich met geheven armen staande. Ze haalt uit met haar vuist, maar hĳ blokkeert en tracht haar in haar nek te raken; nog voordat hĳ kan aanvallen roept hĳ uit in pĳn om een knie die zich in zĳn maag begraaft. Hĳ stapt naar achter en vouwt zĳn handen over zĳn buik, maar vat en snel weer moed en raakt de vrouw op haar kin. Ze deelden nog elkaar een paar klappen uit, maar dan voelt hĳ een sterke arm om zĳn nek grĳpen en wordt een baal over zĳn hoofd gesnoerd, waarbĳ hĳ ook nog op de grond wordt geduwd. Zĳn neus bloed, en vermoeidheid en pĳn komen als golven over zĳn lichaam...

De Poliepgaard

2026-07-10T12:30:14Z

Daafje:

Thea was een oudere vrouw die in een klein houten huisje aan de rand van het Tondelwoud woonde. Ze had niet veel tot bezit, maar ze had al wat haar dierbaar was. Het meest waardevolle van dat wat haar huis deelde was Filip. Filip was een jonge kater met vacht als grafiet. Als jong heeft Thea hem diep in het woud horen zingen, en hem visjes uit het Meer gebracht. Voort aan die dag is Thea's stee hem vaak tot herberg geweest. Achtmaal per maan trad het koppel door het woud naar het Meer aan de andere kant. Evenzoveel middagen visten ze daar baars en spiering. Het was de voorlaatste dag eer de nieuwe maan dat Thea en Filip hun achtste tocht zouden maken. In haar reisbaal nam Thea brood en drinkwater en hengel en touw, en floot zodoende een lied.

Een half dagdeel duurde de tocht, en het vissen een hele. Gaandeweg de dag verouderde ving Thea snoek en een zander, en Filip een spiering. Halverwege middag en zonsondergang werd het uur te laat voor vissen, en waagde het paar de wedertocht. Zo hoopten zij eer duister onthaal hun schutting te bereiken. Achtmaal per maand betrad Thea hetzelfde pad, maar voor het eerst nu in jaren had zij niet helder meer welke dit precies geweest was. Eén pad verliet het Meer tussen een es en een eik; twee andere lagen buur - één breed, één eng - en een vierde had haar oog nog niet eerder gevangen. Een stem in haar hoofd die zij Filip geloofde vertelde haar het nauwe pad te nemen, en nemen deed zij dat pad...

Met de zon ver langs diens zenit was het woud gehuld in een gulden gloed, en ook al waren de bomen gekleurd met 's zons kwast, ook de verjaarde kijkers van Thea stellen al snel vast de voeten naar vreemd land te hebben geleid. Behalve goud kleurt terstond in de bomen ook blauw en in de verte gloort het bladerdek met een luister purper. Filips staart hing tussen zijn poten en hij jammerde angstig, en hoewel Thea plachtte Filips raad te volgen bleef zij zonder angst doorhobbelen. Ook zijzelf kon niet onderscheiden of het door de bovennatuurlijke schoonheid van het schouwspel voor haar was, of door de lokroep van die natuur die haar geweten overtoepte. Lopen deed zij tot bij het aanzicht van een vorm in de verte. Bij verder naderen aanschouwde zij twee figuren van gelijke snit; midden op het pad stonden zij ruggelings. Terwijl om haar heen vage vormen tussen de bomen in de lucht gloeiden, sprak de linker tot haar:

"Nee maar, niet waar, wat treffen wij daar? Een tweetal abuis wat ongewoon paar. Tig voorling van huis in verreweg laar. Vergeef mij de vraag, vergeef da'k't waag; ik hoor van U graag: wat brengt U vandaag?" Welgenoeg klonk de figuur; toch bleef diens wens zonder antwoord. Derhalve was het de tweede schim die sprak: "Excuus duizendmaal, excuus duizendmaal. Vergeef toch ons ziel dit kille onthaal. U ziet ietwat iel en niettemin vaal. Ontdoe rap Uw kiel, en sta af Uw baal." Toch kregen hun verzen van lof uit Thea geen spraak.

De maan stond sikkel die avond, en zo ook de lippen van de gestaltes, maar met het ondergaan van de zon trokken ook hun ogen tot een duisterdere toon. "O, zij het zó?" sprak de eerste weer. "Dan zij het zó." Plots voelde Thea een streling langs haar kuiten als van karige vingers ontsproten uit de grond. Dit deed haar zodanig schrikken dat zij zich terstond keerde, en terug snelde richting het Meer...

Het mocht niet baten. Alvorens Thea zich drie vadems had bewogen, ontkiemde voor haar een heuse kasteelmuur, gevlochten uit stekelige rozenbosjes die haar schreden halt toeriepen, en nog voordat de kolibri zijn wiekslag had kunnen maken waren haar enkels geketend in een net van kreupelhout. Het vijandige tweetal naderde rap. Filip vatte stout sissend en grommend post tussen haar en de belagers, maar de linkerfiguur hield zijn hand voor de snoet van de trouwe metgezel en liet hem bewusteloos vallen. De rechterfiguur griste Thea's baal op brute wijze en inspecteerde zijn buit. Zijn gezicht was verhuld in een donkermetalen helm, zag Thea nu, maar ook zonder zijn ogen te kunnen ontwaren merkte Thea zijn schrik in wat hij trof. Met luid gescheur trok hij de baal bij diens zomen aan flarden, waarmee Thea's visvangst ter aarde stortte. Hij sprak vertoornd: 'Hoe triest, hoe triest! Een crimineel zo driest... Kent u geen wroeging, gij snode, kwade vreem'ling? Gij zijt het, gij zijt het, mijn zicht bedriegt mij niet! De moordenaar, die reeds menig jaar ons overstelpt met verdriet! Het is mij nu een zeker ding, wij brengen u naar onze koning!' De geharnasde figuur omgorde Thea met een bronzen koord, en het schuurde en brandde aan haar leest. De figuur met de vreemde krachten nam Filip en de vissen in zijn armen, en zo werd het paar verder geleid, terwijl de nacht zich als deken over het bos spreidde...

Toen zĳ recht voor de rozenstruiken stonden spraken de figuren wat in een oude taal die Thea niet kende, en heel langzaam, alsof het uitputtende moeite koste, begonnen de struiken een opening te maken in de muur. Zĳ wachtten daar een tĳdje, en toen de doorgang volgroeid was, gaven zĳ de struiken nog een twee- of drietal woorden in hun tong voordat ze de doorgang betraden. Aan de andere kant was enkel te zien wat daar voorheen ook was geweest, en Thea vroeg zich nu ongedurig af waar zĳ die nacht te slapen zou komen, als die luxe haar gegund was. Met die gedachte in het hoofd was het dat Thea haar blik wendde op het paar dat haar de weg leidde. De twee schenen haar nu griezeliger toe dan zĳ voorheen gedaan hadden. Zĳ zou haar blik graag snel weer afwenden, was het haar niet opgevallen dat één van de figuren een magere vinger de boomkronen in wees. Aleer de gedachte in haar op was gekomen keek zĳ het bladerdak in, waar de vinger had gewezen, en plots stond zĳ stĳf van schrik. Haar gezicht werd bleek, alsof zĳ een honderdtal spoken zag, en voor haar part was dat ook zo. In de bomen ver boven haar was een uitbundig netwerk van bruggen tussen platvormen gespand. Om de grootste van de bomen, waarvan Thea dacht dat die de koning zou zĳn geweest, was een toren gebouwd waarvoor Thea's hut een berghok moest zĳn geweest...

Vele trappen klom het gezelschap omhoog. Hun wegen hingen aan touwen die een net spanden tussen de Koningsboom en al die paden en gebouwen die deze omgordden, alsof een gigantische spin een web had gewoven met touw en hout. In dat web zat Thea nu gevangen, en met elke trede voelde zĳ de angst in haar borst groter worden, en ze peinsde over wat haar lot zou zĳn nu deze in de handen lag van deze vreemdelingen die haar met zulke smart in onbehaaglĳk ontvangst hadden genomen. Het feit dat zulke wezens een samenleving hadden opgetuigt zonder dat Thea het ooit heeft mogen merken gaf haar hoofdbrekens, maar ze stopte deze gedachtes weg, aangezien deze haar niet tot hulp zouden zĳn. Ze merkte na een lange tocht dat ze de kruin van het collosale natuurwerk naderde, en door het bladerdek gloeide het purperen hemelgewelf en maakte af en toe een schuwe ster zich kenbaar, om dan weer verborgen te geraken. Ze stopten bĳ het tegemoetkomen van twee deuren met aan elke kant een duistere wachter. De deuren reikten hoog boven Thea, en ze voelde zich bĳzonder klein en buiten haar element. Nadat er zonder te spreken signalen doorgegeven leken te worden, openden de deuren zwaar kreunend voor haar en werd ze naar binnen geleid. Ze bevond zich nu in een grote hal die bladeren was gehuld, en ze zag boven haar de laatste reikende uiteinden van de gigant die haar overeind hield. Voor haar stond een troon alsof deze zich van nature uit de boom had gegroeid, met ruw hout dat opnieuw en opnieuw over zichzelf heen vouwde, met hier en daar sprietjes bladeren die uit het geheel staken. De troon zetelde een figuur, waarvoor Thea zich een man voorstelde, maar het donker maakte haar zicht onzeker. De deuren, nu achter haar, sloten met een knal, waardoor Thea's al gespannen hart een sprongetje maakte. Voor het eerst sinds haar gevangennemen verbrak nu de figuur die haar had begeleid zĳn stilte: 'Uwe majesteit, hooggeëerd, hoop'lĳk neemt u 't niet verkeerd, deze kleine kwestie op dit late uur; ik beloof u, het heeft geen lange duur! Wĳ kwamen tot een crimineel, met in haar zak een hels toneel: onze kameraden veroordeeld tot rot! Hoe spreekt u nu over haar lot?' Er viel stilte over de zaal. Na enkele momenten sprak de getroonde:

"Op het laatste kwartier van deze maan zal er afsnoering zĳn. Voer dit scharminkel tot zĳ omvangrĳk is, en gooi het dan voor het kroost. Gegroet." Met dit ontslag verlieten de wachters de zaal weer, en trokken hun gĳzelaar baldadig achter zich aan. Het nog altĳd geheimzinnige paar vloog behendig over de boompaden, Thea over het hout slepend. Het arme mens moest aan Filip denken. Als de boomgriezels haar al geen menselĳkheid toekenden zouden enkel haar nachtmerries zeggen kunnen wat de jonge kater te wachten stond. Ook vreesde zĳ wat voor duistere contreien haar tot bestemming zouden zĳn. Alsof de kennis van haar lot de zegel zou breken draaide zĳ moeizaam haar nek om te zien waar haar ontvoerders haar brachten. Voor een fractie van een tel zag zĳ een sterke tak groot in haar gezichtsveld, en daarna werd alles donker...

Thea ontwaakte in koud zweet. Haar lĳf kermde in elke taal die het kende, maar zolang haar ogen gesloten bleven kon ze haar lotsbestemming loochenen alsof Vrouw Trui haar had bezocht. Met onmenselĳke inspanning verhief ze haar oogleden en ontwaarde de nacht, en de gelukkige gedachte was voorgoed gesmoord. Of het dezelfde nacht was waar zĳ zulk ongeluk trof was haar niet bekend, maar de maan had zich al schaars gemaakt, waarmee de wereld in huiveringwekkende duisternis was gedompeld. Zĳ trachtte te staan, maar vond haar handen geboeid met eenzelfde koord dat haar middel had geschroeid, en zonder te kunnen steunen viel Thea hulpeloos om, om dan vernederd met haar gezicht op de vloer te liggen. Voor haar was een tralies als dat van een vogelkooi, en met haar val merkte ze het licht wiegen van haar cel. Ze luisterde, en in het donkere bos rond haar heersten vele nachtgeluiden, als schimmen die fluisterend smede plannen snoden. Daarnaast hoorde ze een zacht getik, als tegen glas, en met moeite draaide ze zich in een poging de bron ervan te bespeuren...

Zĳ zag nu dat haar cel één van vele was, gebouwd in bomen om een laar. De bomen vormden samen een menagerie die de grimmige vlakte omheinde. Van dit aanzicht gruwelde Thea, en haar benen werden er zwak van. Ze dacht weer aan Filip. Zou hĳ ook in een van deze kwade cellen behuisd zĳn? Toen plots snapte zĳ waar het getik vandaan kon zĳn gekomen. Het was weldegelĳk glas dat haar van haar vrĳheid scheidde, en in het gras voor haar stond een gestalte die haar gezichtsveld eerder was ontglopen. De figuur was niet heel anders dan zĳ, alleen groter, en het scheen Thea toe dat de gestalte haar had willen wekken om haar te kunnen aanschouwen. Toen dat gelukt was bood Thea spoedig geen vermaak meer, en keerde de bezoeker zich van haar af. Thea voelde de wanhoop zwaarder op haar wegen dan het gedaan had, en haar heldere gedachten verpletterden onder het gewicht. Waanzinnig begon zĳ haar handen om beurten tegen het glas te bonzen, wenend, alsof iemand haar dan zou komen redden...

Een eeuwigheid leek voorbĳ te gaan, en toen de morgenstond eenmaal was aangebroken lag Thea uitgeput in haar cel. Bĳ de wanden was de vloer bedekt met een dun laagje van eeneigenaardig brouwsel. Het kleurde paars, rook zoet en prikte de huid en bubbelde zachtjes. Thea vroeg zich af wat voor duivelscapriolen die boslingen met haar uithaalden, maar tegelĳkertĳd lonkte de vloeistof haar droge lippen. Al vele uren was Thea geen maal gegund, en in haar vermoeide en wanhopige staat nam ze een slok om haar helse dorst te lessen. Het brouwel was mierzoet, en ze had het bĳna uitgespuugd met hoe het haar tong belaagde, maar na een paal slokken voelde Thea de energie terugkeren naar haar lichaam. Nu zou ze die energie moeten inzetten tot ontsnapping, maar ze moest nog uitvogelen hoe...

De Poliepgaard

2026-07-09T20:23:13Z

Daafje:

Thea was een oudere vrouw die in een klein houten huisje aan de rand van het Tondelwoud woonde. Ze had niet veel tot bezit, maar ze had al wat haar dierbaar was. Het meest waardevolle van dat wat haar huis deelde was Filip. Filip was een jonge kater met vacht als grafiet. Als jong heeft Thea hem diep in het woud horen zingen, en hem visjes uit het Meer gebracht. Voort aan die dag is Thea's stee hem vaak tot herberg geweest. Achtmaal per maan trad het koppel door het woud naar het Meer aan de andere kant. Evenzoveel middagen visten ze daar baars en spiering. Het was de voorlaatste dag eer de nieuwe maan dat Thea en Filip hun achtste tocht zouden maken. In haar reisbaal nam Thea brood en drinkwater en hengel en touw, en floot zodoende een lied.

Een half dagdeel duurde de tocht, en het vissen een hele. Gaandeweg de dag verouderde ving Thea snoek en een zander, en Filip een spiering. Halverwege middag en zonsondergang werd het uur te laat voor vissen, en waagde het paar de wedertocht. Zo hoopten zij eer duister onthaal hun schutting te bereiken. Achtmaal per maand betrad Thea hetzelfde pad, maar voor het eerst nu in jaren had zij niet helder meer welke dit precies geweest was. Eén pad verliet het Meer tussen een es en een eik; twee andere lagen buur - één breed, één eng - en een vierde had haar oog nog niet eerder gevangen. Een stem in haar hoofd die zij Filip geloofde vertelde haar het nauwe pad te nemen, en nemen deed zij dat pad...

Met de zon ver langs diens zenit was het woud gehuld in een gulden gloed, en ook al waren de bomen gekleurd met 's zons kwast, ook de verjaarde kijkers van Thea stellen al snel vast de voeten naar vreemd land te hebben geleid. Behalve goud kleurt terstond in de bomen ook blauw en in de verte gloort het bladerdek met een luister purper. Filips staart hing tussen zijn poten en hij jammerde angstig, en hoewel Thea plachtte Filips raad te volgen bleef zij zonder angst doorhobbelen. Ook zijzelf kon niet onderscheiden of het door de bovennatuurlijke schoonheid van het schouwspel voor haar was, of door de lokroep van die natuur die haar geweten overtoepte. Lopen deed zij tot bij het aanzicht van een vorm in de verte. Bij verder naderen aanschouwde zij twee figuren van gelijke snit; midden op het pad stonden zij ruggelings. Terwijl om haar heen vage vormen tussen de bomen in de lucht gloeiden, sprak de linker tot haar:

"Nee maar, niet waar, wat treffen wij daar? Een tweetal abuis wat ongewoon paar. Tig voorling van huis in verreweg laar. Vergeef mij de vraag, vergeef da'k't waag; ik hoor van U graag: wat brengt U vandaag?" Welgenoeg klonk de figuur; toch bleef diens wens zonder antwoord. Derhalve was het de tweede schim die sprak: "Excuus duizendmaal, excuus duizendmaal. Vergeef toch ons ziel dit kille onthaal. U ziet ietwat iel en niettemin vaal. Ontdoe rap Uw kiel, en sta af Uw baal." Toch kregen hun verzen van lof uit Thea geen spraak.

De maan stond sikkel die avond, en zo ook de lippen van de gestaltes, maar met het ondergaan van de zon trokken ook hun ogen tot een duisterdere toon. "O, zij het zó?" sprak de eerste weer. "Dan zij het zó." Plots voelde Thea een streling langs haar kuiten als van karige vingers ontsproten uit de grond. Dit deed haar zodanig schrikken dat zij zich terstond keerde, en terug snelde richting het Meer...

Het mocht niet baten. Alvorens Thea zich drie vadems had bewogen, ontkiemde voor haar een heuse kasteelmuur, gevlochten uit stekelige rozenbosjes die haar schreden halt toeriepen, en nog voordat de kolibri zijn wiekslag had kunnen maken waren haar enkels geketend in een net van kreupelhout. Het vijandige tweetal naderde rap. Filip vatte stout sissend en grommend post tussen haar en de belagers, maar de linkerfiguur hield zijn hand voor de snoet van de trouwe metgezel en liet hem bewusteloos vallen. De rechterfiguur griste Thea's baal op brute wijze en inspecteerde zijn buit. Zijn gezicht was verhuld in een donkermetalen helm, zag Thea nu, maar ook zonder zijn ogen te kunnen ontwaren merkte Thea zijn schrik in wat hij trof. Met luid gescheur trok hij de baal bij diens zomen aan flarden, waarmee Thea's visvangst ter aarde stortte. Hij sprak vertoornd: 'Hoe triest, hoe triest! Een crimineel zo driest... Kent u geen wroeging, gij snode, kwade vreem'ling? Gij zijt het, gij zijt het, mijn zicht bedriegt mij niet! De moordenaar, die reeds menig jaar ons overstelpt met verdriet! Het is mij nu een zeker ding, wij brengen u naar onze koning!' De geharnasde figuur omgorde Thea met een bronzen koord, en het schuurde en brandde aan haar leest. De figuur met de vreemde krachten nam Filip en de vissen in zijn armen, en zo werd het paar verder geleid, terwijl de nacht zich als deken over het bos spreidde...

Toen zĳ recht voor de rozenstruiken stonden spraken de figuren wat in een oude taal die Thea niet kende, en heel langzaam, alsof het uitputtende moeite koste, begonnen de struiken een opening te maken in de muur. Zĳ wachtten daar een tĳdje, en toen de doorgang volgroeid was, gaven zĳ de struiken nog een twee- of drietal woorden in hun tong voordat ze de doorgang betraden. Aan de andere kant was enkel te zien wat daar voorheen ook was geweest, en Thea vroeg zich nu ongedurig af waar zĳ die nacht te slapen zou komen, als die luxe haar gegund was. Met die gedachte in het hoofd was het dat Thea haar blik wendde op het paar dat haar de weg leidde. De twee schenen haar nu griezeliger toe dan zĳ voorheen gedaan hadden. Zĳ zou haar blik graag snel weer afwenden, was het haar niet opgevallen dat één van de figuren een magere vinger de boomkronen in wees. Aleer de gedachte in haar op was gekomen keek zĳ het bladerdak in, waar de vinger had gewezen, en plots stond zĳ stĳf van schrik. Haar gezicht werd bleek, alsof zĳ een honderdtal spoken zag, en voor haar part was dat ook zo. In de bomen ver boven haar was een uitbundig netwerk van bruggen tussen platvormen gespand. Om de grootste van de bomen, waarvan Thea dacht dat die de koning zou zĳn geweest, was een toren gebouwd waarvoor Thea's hut een berghok moest zĳn geweest...

Vele trappen klom het gezelschap omhoog. Hun wegen hingen aan touwen die een net spanden tussen de Koningsboom en al die paden en gebouwen die deze omgordden, alsof een gigantische spin een web had gewoven met touw en hout. In dat web zat Thea nu gevangen, en met elke trede voelde zĳ de angst in haar borst groter worden, en ze peinsde over wat haar lot zou zĳn nu deze in de handen lag van deze vreemdelingen die haar met zulke smart in onbehaaglĳk ontvangst hadden genomen. Het feit dat zulke wezens een samenleving hadden opgetuigt zonder dat Thea het ooit heeft mogen merken gaf haar hoofdbrekens, maar ze stopte deze gedachtes weg, aangezien deze haar niet tot hulp zouden zĳn. Ze merkte na een lange tocht dat ze de kruin van het collosale natuurwerk naderde, en door het bladerdek gloeide het purperen hemelgewelf en maakte af en toe een schuwe ster zich kenbaar, om dan weer verborgen te geraken. Ze stopten bĳ het tegemoetkomen van twee deuren met aan elke kant een duistere wachter. De deuren reikten hoog boven Thea, en ze voelde zich bĳzonder klein en buiten haar element. Nadat er zonder te spreken signalen doorgegeven leken te worden, openden de deuren zwaar kreunend voor haar en werd ze naar binnen geleid. Ze bevond zich nu in een grote hal die bladeren was gehuld, en ze zag boven haar de laatste reikende uiteinden van de gigant die haar overeind hield. Voor haar stond een troon alsof deze zich van nature uit de boom had gegroeid, met ruw hout dat opnieuw en opnieuw over zichzelf heen vouwde, met hier en daar sprietjes bladeren die uit het geheel staken. De troon zetelde een figuur, waarvoor Thea zich een man voorstelde, maar het donker maakte haar zicht onzeker. De deuren, nu achter haar, sloten met een knal, waardoor Thea's al gespannen hart een sprongetje maakte. Voor het eerst sinds haar gevangennemen verbrak nu de figuur die haar had begeleid zĳn stilte: 'Uwe majesteit, hooggeëerd, hoop'lĳk neemt u 't niet verkeerd, deze kleine kwestie op dit late uur; ik beloof u, het heeft geen lange duur! Wĳ kwamen tot een crimineel, met in haar zak een hels toneel: onze kameraden veroordeeld tot rot! Hoe spreekt u nu over haar lot?' Er viel stilte over de zaal. Na enkele momenten sprak de getroonde:

"Op het laatste kwartier van deze maan zal er afsnoering zĳn. Voer dit scharminkel tot zĳ omvangrĳk is, en gooi het dan voor het kroost. Gegroet." Met dit ontslag verlieten de wachters de zaal weer, en trokken hun gĳzelaar baldadig achter zich aan. Het nog altĳd geheimzinnige paar vloog behendig over de boompaden, Thea over het hout slepend. Het arme mens moest aan Filip denken. Als de boomgriezels haar al geen menselĳkheid toekenden zouden enkel haar nachtmerries zeggen kunnen wat de jonge kater te wachten stond. Ook vreesde zĳ wat voor duistere contreien haar tot bestemming zouden zĳn. Alsof de kennis van haar lot de zegel zou breken draaide zĳ moeizaam haar nek om te zien waar haar ontvoerders haar brachten. Voor een fractie van een tel zag zĳ een sterke tak groot in haar gezichtsveld, en daarna werd alles donker...

Thea ontwaakte in koud zweet. Haar lĳf kermde in elke taal die het kende, maar zolang haar ogen gesloten bleven kon ze haar lotsbestemming loochenen alsof Vrouw Trui haar had bezocht. Met onmenselĳke inspanning verhief ze haar oogleden en ontwaarde de nacht, en de gelukkige gedachte was voorgoed gesmoord. Of het dezelfde nacht was waar zĳ zulk ongeluk trof was haar niet bekend, maar de maan had zich al schaars gemaakt, waarmee de wereld in huiveringwekkende duisternis was gedompeld. Zĳ trachtte te staan, maar vond haar handen geboeid met eenzelfde koord dat haar middel had geschroeid, en zonder te kunnen steunen viel Thea hulpeloos om, om dan vernederd met haar gezicht op de vloer te liggen. Voor haar was een tralies als dat van een vogelkooi, en met haar val merkte ze het licht wiegen van haar cel. Ze luisterde, en in het donkere bos rond haar heersden vele nachtgeluiden, als schimmen die fluisterend smede plannen snoden. Daarnaast hoorde ze een zacht getik, als tegen glas, en met moeite draaide ze zich in een poging de bron ervan te bespeuren...

De kunstgalerij

2026-07-07T08:40:06Z

Daafje:

[[Bestand:Kunst.png|miniatuur|Jij in deze galerij]]

De FNM-wiki bevat menig [[Kunst|kunstig]] werk, waarvan deze pagina enkele voortreffelijke voorbeelden bevat. Deze lijst bestaat vooral uit traditionele werken; de gevorderde kunstbewonderaar wordt doorverwezen naar de [[Macro Pointillist|Macropointilisten]]. Voor verzamelde werken wordt deze uitgenodigd de volgende oeuvre's te bezoeken:

* [[Oeuvre 't Scholk]]
* [[Oeuvre Noir]]
* [[Oeuvre Arbitraire]]
* [[Oevre Kleine Guys]]<br />

= Uitgelichte werken =
<gallery mode="nolines" widths=500 heights=400>
Bestand:Weerloos.png|'''Weerloos''' - David (2026)
Bestand:Koning.jpg|link=Koning|'''[[Koning]]''' - Nils (2026)
Bestand:Noir.png|link=Noir|'''[[Noir]]''' - Mipo (2026)
Bestand:Roder.jpg|link=Roder|'''[[Roder]]''' - Nils (2026)
Bestand:Jij bent aan zet.png|link=Jij bent aan zet|'''[[Jij bent aan zet]]''' - Nils (2026)
Bestand:Wolken.jpg|link=Wolken|'''[[Wolken]]''' - Nils (2026)
Bestand:Ogen.jpg|link=Ogen|'''[[Ogen]]''' - Nils (2026)
Bestand:Stoelen.jpg|link=Stoelen|'''[[Stoelen]]''' - Nils (2026)
Bestand:Deur.jpg|link=Deur|'''[[Deur]]''' - Nils (2026)
Bestand:Grunge.png|'''Grunge''' - Mipo (2026)
Bestand:Aardappeleters.png|'''Aardappeleters''' - Mipo (2026)
Bestand:Sketch1762182909664.png|'''Spijkerschrift''' - Toverende (2026)
Bestand:Logo IFF.png|'''Het logo van IFF''' - Nils (2026)
Bestand:Gerrit Pieter Teun.png|'''Gerrit Pieter Teun''' - Toverende (2025)
Bestand:Dorus Didacticus.jpg|'''Dorus Didacticus''' - Toverende (2025)
Bestand:Het rijk van de Tegenverzameling.png|'''Het rijk van de Tegenverzameling''' - Toverende (2025)
Bestand:Alpaca.png|'''Alpaca''' - Toverende (2025)
Bestand:Gerrit.jpg|'''[[Gerrit]]''' - David (2024)
</gallery>

[[Categorie:Kunst]]

Aard Appel

2026-07-07T08:14:51Z

Daafje:

[[Bestand:Aardappel.png|alt=Aard Appel|miniatuur|392x392px|Aard Appel, na gevonden te zijn na de gruwelijke experimenten van Marcep Heijn en Ton van De.]]
Aard Appel, zoon van [[Denne Appel]], was jarenlang vooraanstaand hoogleraar [[Solanumology]] aan de Universiteit van [[Wageningen]], en heeft in zijn functie daar het vakgebied met grote stappen voortgebracht, wat tot veel militaire acties en kidnappogingen van de staat Ierland leidde.

Er is niks opmerkelijks aan zijn huidskleur. Wel lijdde hij aan een huidaandoening dat een overmatige zetmeelproductie in zijn poriën tot stand bracht. Negen minuten voor het aanbreken van zijn pensioen verdween hij plots van zijn afscheidsfeestje, om vervolgens meerdere jaren niet teruggezien te worden. Aangezien het een zaak van absoluut nationaal belang was, gelde gedurende 10 jaar de noodtoestand in Nederland. In die tijd was de consensus dat de terroristische dictatuur Ierland achter zijn verdwijning zat, wat aanleiding was tot het bombardement van Dublin, waarbij 234.567 <s>on</s>schuldige burgers om het leven kwamen.

Na veel politieonderzoek bleek echter dat zijn verdwijning was veroorzaakt door [[Marcep Heijn]] en [[Ton van De de Chocolatier|Ton van De]]. Zij hebben jarenlang Aard gebruikt als proefkonijn voor allerlei mierzoete experimenten, waarbij werd gepoogd nieuwe zoetstoffen te synthetiseren vanuit zijn poriën.

Rust

2026-07-06T20:33:16Z

Daafje: Nieuwe pagina aangemaakt met '''In de avond kleurt het westen rood'' ''maar ik lig blind en verbeten'' ''Hoe nabĳ al is de dood?'' ''<nowiki/>'K zal 't nooit kunnen weten.'' ''De zoete, zachte zomerregen'' ''tikt teder aan mĳn vensterraam'' ''Ik luister en geniet nog even'' ''voor mĳn eeuwig slapengaan'' Categorie:Poëzie'

''In de avond kleurt het westen rood''

''maar ik lig blind en verbeten''

''Hoe nabĳ al is de dood?''

''<nowiki/>'K zal 't nooit kunnen weten.''

''De zoete, zachte zomerregen''

''tikt teder aan mĳn vensterraam''

''Ik luister en geniet nog even''

''voor mĳn eeuwig slapengaan''

[[Categorie:Poëzie]]

Moments Inspirés Encore

2026-07-06T20:31:29Z

Daafje:

Records

2026-07-06T20:12:56Z

Daafje:

Hier zijn de categorieën van de records te vinden met hun respectievelijke scores:

'''25 meter zwemmen:'''

# Mipo: 19 seconden
# Thomas: 26 seconden
# [[Brother of oats|Broeder]]: 38 seconden
'''Fietsen naar Maastricht:'''

# Mathijs, Mipo, Pepijn, Thomas, Veerle, Zjort: 31 uur en 30 minuten

'''Fietsen algemeen:'''

# Mathijs, Pepijn: Nijmegen Sneek (215 km) - 2 dagen
# Huub, Mathijs, Nils, Pepijn, Thomas, Wouter, Zjort: Rondje Nijmegen (40 km) - 3 uur
# David, Huub, Louise, Mipo, Naomi, Nils, Veerle, Zjort: Lola/zomervakantie (105 km) - 11 uur

'''Snelheid:'''

# Thomas: Licht
# Veerle: 5
# Wouter: 4
# Huub: 2

'''Twee rondjes rond Huygens:'''

# Mipo: 5 minuten en 24 seconden
# Bram & Naomi: 8 minuten en 40 seconden
'''Naar Erasmus verdieping 20 en terug met de trap:'''

# Mipo: 6:40.44

'''Atje Colaatje (330 mL):'''

# Marijn: 09.74
# Mipo: 22.37

'''Snelste 50 woorden Nederlands typen met DeHeL in monkeytype op laptop:'''

# Daan: 112,90 wpm
# Nils: 112,01 wpm<ref>Met 100% accuracy :)</ref>
# Mipo: 88,39 wpm
# Huub: 52,60 wpm
# Wouter: 42,43 wpm
# Naomi: 29,70 wpm
# Tamar: 19,37 wpm
# Mikki: 12,12 wpm
# Thomas: 7,60 wpm
'''Snelste 50 woorden Nederlands typen met Qwerty in monkeytype op laptop:'''

# Daan: 124 wpm
# Huub: 115 wpm
# Marijn: 93 wpm
# Thomas: 72 wpm

'''Snelste 50 woorden Nederlands typen met Addertje in monkeytype op laptop:'''
# Daan: 102,15 wpm
# Nils: 95,88 wpm
# Mipo: 90,26 wpm
# David: 66,29 wpm
'''Karten:'''

# Naomi: 35,01
# Mipo: 36,42

'''Minesweeper 9x9 10 mines (zonder op nummers te drukken):'''

#Zjort & Naomi: 7 seconden
#Nils: 9 seconden
#Mikki: 11.68 seconden
#Mipo: 14 seconden
#Mathijs: 18 seconden
'''Tetris 40 lines:'''

# Zjort: 1:29.188
# Mipo: 3:30.702
# Mikki: 4:49.793

'''Nederlands:'''

# Naomi
# Mipo
'''Lolly plasticje eraf halen en opeten:'''

# Mikki: 1:30.64
'''Deathsquared level 7, THE SWITCH speedrun'''

# Nils, Menno, Marcel en Mikki: 2:47
'''Rubiks Kubus 3x3'''

# Zjort: 00:34.71
# Tamar: 00:47
# Louise: 01:16
# Pepijn: 02:25
'''Parkour'''

# Nils: 00:25,49
# Mikki: 00:55,43
'''Kaarsrecht zitten (bij Thomas)'''

# Veerle
# Marijn
# Bram
# Nynke
# Daan
# Iris
# Naomi
# Wouter
# Mikki
# Nils
'''Pull-up'''

# Naut: 12
# Bram: 8
# Wouter: 6,5
# Marijn: 5
# Huub: 4,5
# Tamar: 3
# Thomas: 2,5
# Jort: 2
# Louise: 1

'''Push-up'''

# Marijn: 32
# Naut: 30
# Bram: 20
# Huub: 20
# Thomas: 20
# Wouter: 12
# Veerle: 5
<references />

Heen

2026-07-06T19:47:58Z

Daafje:

''De seconden tikken immer voort''

''als druppels van een druipende kraan''

''er is niks in de wereld dat mĳn hart zo smoort:''

''het dierbaarste wat ik heb heen zien gaan''

[[Categorie:Poëzie]]

Heen

2026-07-06T18:25:25Z

Daafje: Nieuwe pagina aangemaakt met '''De secondes tikken immer voort'' ''als druppels van de druipende kraan'' ''er is niks in de wereld dat mĳn hart zo smoort:'' ''het dierbaarste wat ik heb heen zien gaan'' Categorie:Poëzie'

''De secondes tikken immer voort''

''als druppels van de druipende kraan''

''er is niks in de wereld dat mĳn hart zo smoort:''

''het dierbaarste wat ik heb heen zien gaan''

[[Categorie:Poëzie]]

Moments Inspirés Encore

2026-07-06T18:24:01Z

Daafje:

De Poliepgaard

2026-07-06T17:34:22Z

Daafje:

Records

2026-07-03T20:35:17Z

Daafje:

Hier zijn de categorieën van de records te vinden met hun respectievelijke scores:

'''25 meter zwemmen:'''

# Mipo: 19 seconden
# Thomas: 26 seconden
# [[Brother of oats|Broeder]]: 38 seconden
'''Fietsen naar Maastricht:'''

# Mathijs, Mipo, Pepijn, Thomas, Veerle, Zjort: 31 uur en 30 minuten

'''Fietsen algemeen:'''

# Mathijs, Pepijn: Nijmegen Sneek (215 km) - 2 dagen
# Huub, Mathijs, Nils, Pepijn, Thomas, Wouter, Zjort: Rondje Nijmegen (40 km) - 3 uur
# David, Huub, Louise, Mipo, Naomi, Nils, Veerle, Zjort: Lola/zomervakantie (105 km) - 11 uur

'''Snelheid:'''

# Thomas: Licht
# Veerle: 5
# Wouter: 4
# Huub: 2

'''Twee rondjes rond Huygens:'''

# Mipo: 5 minuten en 24 seconden
# Bram & Naomi: 8 minuten en 40 seconden
'''Naar Erasmus verdieping 20 en terug met de trap:'''

# Mipo: 6:40.44

'''Atje Colaatje (330 mL):'''

# Marijn: 09.74
# Mipo: 22.37

'''Snelste 50 woorden Nederlands typen met DeHeL in monkeytype op laptop:'''

# Daan: 112,90 wpm
# Nils: 112,01 wpm<ref>Met 100% accuracy :)</ref>
# Mipo: 88,39 wpm
# Huub: 52,60 wpm
# Wouter: 42,43 wpm
# Naomi: 29,70 wpm
# Tamar: 19,37 wpm
# Mikki: 12,12 wpm
# Thomas: 7,60 wpm
'''Snelste 50 woorden Nederlands typen met Qwerty in monkeytype op laptop:'''

# Daan: 124 wpm
# Huub: 115 wpm
# Marijn: 93 wpm
# Thomas: 72 wpm

'''Snelste 50 woorden Nederlands typen met Addertje in monkeytype op laptop:'''
# Daan: 102,15 wpm
# Nils: 94,78 wpm
# Mipo: 87,43 wpm
# David: 63,84 wpm
'''Karten:'''

# Naomi: 35,01
# Mipo: 36,42

'''Minesweeper 9x9 10 mines (zonder op nummers te drukken):'''

#Zjort & Naomi: 7 seconden
#Nils: 9 seconden
#Mikki: 11.68 seconden
#Mipo: 14 seconden
#Mathijs: 18 seconden
'''Tetris 40 lines:'''

# Zjort: 1:29.188
# Mipo: 3:30.702
# Mikki: 4:49.793

'''Nederlands:'''

# Naomi
# Mipo
'''Lolly plasticje eraf halen en opeten:'''

# Mikki: 1:30.64
'''Deathsquared level 7, THE SWITCH speedrun'''

# Nils, Menno, Marcel en Mikki: 2:47
'''Rubiks Kubus 3x3'''

# Zjort: 00:34.71
# Tamar: 00:47
# Louise: 01:16
# Pepijn: 02:25
'''Parkour'''

# Nils: 00:25,49
# Mikki: 00:55,43
'''Kaarsrecht zitten (bij Thomas)'''

# Veerle
# Marijn
# Bram
# Nynke
# Daan
# Iris
# Naomi
# Wouter
# Mikki
# Nils
'''Pull-up'''

# Naut: 12
# Bram: 8
# Wouter: 6,5
# Marijn: 5
# Huub: 4,5
# Tamar: 3
# Thomas: 2,5
# Jort: 2
# Louise: 1

'''Push-up'''

# Marijn: 32
# Naut: 30
# Bram: 20
# Huub: 20
# Thomas: 20
# Wouter: 12
# Veerle: 5
<references />

De Aardappeleters

2026-06-30T14:50:12Z

Daafje:

[[Bestand:Aardappeleters.png|miniatuur|Een surrealistische weergave van de Aardappeleters door Gincent van Voch voor hij aan [[Macro Pointillist|macro pointillisme]] begon.]]
Op nachten lang gelee, in een duisterder eeuw, vertelde zich een nu lang vergeten verhaal. Het verhaal was dat van de Aardappeleters. Welbekend was het in menig huishouw en rond elk midnachtvuur onder de rivier. Die eeuw zonder zon kende een midwinternacht zo zwart dat pek er wit bij was. Het was in het holst van die nacht dat ieders hart op de tast naar wat warmte reikte. Zo was het dat de hal van de Verteller zich vulde die nacht. Elk oor onder de rivier was daar om naar de Verteller te luisteren. Toen de menigte huiverend een stilte liet vallen, rezen de eerste magische woorden:

'Er is slechts één verschil tussen mens en god in deze wereld, en dat is dat de mens offert. Wanneer de zon haar stralen dooft in het westen, zo hernieuwt zij deze in het oosten. Wanneer de boer zijn gras maait, zo ontspringt het opnieuw in de lente. De sterren in het hemelgewelf fonkelen sinds de schepping, en tot ver na de dood van ons kinders kinderen zullen zij zich niet verroeren. Zo is het de mens niet gegund. Honger, koude, ziekte; de natuur is een kille gastvrouwe. Staat een moeder bij kinds wieg, snel al staat het kind bij haar graf. Deze tweespalt tussen dood en leven woekert sinds de eersten van onze voorvaderen hun ploegen te velde brachten, en de grond waar wij over lopen is overgoten met hun tranen en klaagzang. Waar de mens zijn vernuft en welwillendheid inzet voor het geluk van hemzelf en zijn medemens, daar floreert hij, maar de beesten van de wereld laten zich niet zo gemakkelijk de pas afsnijden.

Het verhaal wat ik u nu zal vertellen gaat over het grootste ras booswichten dat Gaia's smidse ooit het leven heeft ingeblazen, één wiens naam mij nog steeds de haren overeind laat staan. Dit verhaal begon op een donkere winternacht, één niet heel anders dan deze...

Hoe in het zuiden de Bokkenrijders vrijbuitten, zo waren dat hier de Aardappeleters. Lage mispunten waren het allen, maar geen was vilein als Sjef Pieper. Zusterzoon was hij van de markgraaf boven de rivier, en betucht bovenal. De nacht van Sjefs verjaring in het tiende jaar van de krekel was de winternacht waarvan ik sprak. Een nacht die men voort nog al als zwartnacht kent. Gaia heeft sinds drie gros zonnewendes geteld, en geen zwart als die, tot zij vandaag weer midwinter ziet. De nacht begon als elke bij het afscheid van de zon. De Aardappeleters rookten pijp onder de oude treurwilg op de heuvel; zo deden zij dat vaak. Toch was toendernacht hen ongelijk alle andere. In alle manen aan ondeugd hadden ze weelde ontmoet. Maar het was een onverzadigbare rijkdom, en zij hunkerden immer naar meer. Om Sjefs verjaring te vieren zou de bende tot het huis van de gouverneur afdalen, en nemen wat los of vast zit. Wat echter geenieder wist was dat de jonge Sjef oog had voor de dochter van de oude rijkaard, en hij zou niet hebben dat daar zulk onheil zou vallen. Sjef had groters voor ogen...

Bij het gloren van de wassende maan bereikten Sjef en de zijnen het onderkomen van de gouverneur. De vraag was niet of ze zijn huurlingen zouden overmeesteren, maar slechts hoe rap. Terwijl op de benedenverdiepingen Sjefs kornuiten botvierden, sloop hij in allerijl naar het vertrek van de schone jonkvrouw. Ongezien en ongemerkt zou hij zijn daad verrichten. Toen hij het portaal passeerde, zag hij de radeloze jongedame turende uit haar venster. Snel al keek zij op, haar ogen rood van afschuw en paniek, en in de kamer hing de geur van pure angst. 'Scheert u weg, bolrug! Dat door uw onbegrensde verderfelijkheid zelfs de eeuwige inferno u en uw trawanten weigert, geeft geen recht uw rancune als onkruid over de wereld te zaaien! Als u weet wat goed voor u is, dan verlaat u deze contreien terstond en keert u nimmer weder, of u zult de gevolgen kennen.' De gouverneursdochter bleef volhardend staan, oog in oog met de belager, maar ze beefde merkbaar. 'Goede vrouwe, verspil niet uw adem zo. Uw bewakers zijn dood of stervende en uw vader is menig mijl van u verwijderd. En dan nog, u heeft niks te vrezen. Ik verschijn hier voor u om u een groot plezier te doen.' 'Met vals voorwendsel zult u mij niet winnen, ellendige lendeloze! Wilt u mij plezieren, verschaf mij dan een zweerd, opdat ik nog de adellijke dood mag sterven. Ik zal immers nooit mij vrijwillig tot u begeven!' 'Vermetel wijf, uw honen wekt in mij geen deernis. Als dit uw keus is, leef dan met de consequenties. Weet dat het niet de mijne is.' Met die woorden sprintte hij tot de jonkvrouwe, die nog een laatste schreeuw de ether in wierp, en hij sloeg met zijn knuppel de jonkvrouw bewusteloos. Vervolgens omwond hij het corpus in een exotisch wandkleed, en verdween hij met zijn buit uit de kamer...

Onderaan de wentelaar trof Sjef zijn gezelschap. Buiten maakten hemeltranen het laagland tot broek, en binnen brandde vagevuur uit de haard in de zitkamer. De wagen die voor het pand had gestaan was beladen met goud en juweel, en van de gastheer was geen spoor te bekennen. Sjef de Mottigaard plaatste het mompelende kleed tussen de schatten van weleer, en sprak tot zijn geslacht: 'Er is goed gedaan vannacht. Waar bollebofs rijk zijn in dukaat en daalder zijn zij arm in maagschap. Laat de duiten zijn waar genootschap is, en laat lopen de goudvinken.' Driemaal ''hoezee'' klonk het, gevolgd door luidskeelse zang:

''Hoezee voor onze Sjef!''

''had iedereen zijn lef''

''dan waren wij allen koningen''

''maar hij nog steeds de chef''

''hoe doet 'ie het zo?''

''didelido''

''hoezee voor onze Sjef!''

Te wagen trok het gezelschap ginder over heide en zegge, en zij deelden nog menig hymne. Eén was er die niet zong. Sjef dunkte zich bepaald de vrijer, maar die nacht was er van hof geen sprake. Zij was prooi, en hij was op jacht; en van jagen kreeg hij honger...

O arme ziel, verschalkt in uw stoffen kerker, ge dunkt zeker uw einde ophande zijnde. Welke sterfelijke zou ook ooit in tweedracht met de zetmeligen kunnen zegevieren? Het lot zal niettemin in haar weefsel van de tijd geen steken laten vallen, en altijd zal ze doorweven. Het lot weet dan ook, dat ergens in de smartende woestenij die ons thuis vormt, zich een rechtschapen hart zal doen verrijzen, met als gevolg een wending in de geschiedenis die zijn weerga niet kent. O vrouwe Fortuna, moge u nog met genegenheid het nageslacht toezien van de zielen die in dit verhaal zich verstouten voor een rooskleurige verschiet. Over één van die zielen zal dit verhaal zijn vervolg kennen.

In een veld staat een man met een schep in hand. Zijn tranenlaten is verhult door de meedogenloze regen die ruim drie nachten hemel en aarde vult. Het is hem om het even; er is niemand die zijn tranen zou merken, ook al is het de zonnigste der hondsdagen: Zijn laatste bloedverwant ligt onschouwend in de grond aan zijn voeten, een schamel kruis steekt als laatste eerbetoon uit de rulle grond. Zijn stamhuis is door de jaren heen gekweld door bandieten en ziekte, en stuk voor stuk zouden zijn naasten het noodlot kennen, en hij zou als laatste overblijven. Hij had gedacht zijn tranen lang geleden te hebben verloren, en toch nemen steeds nieuwe de plaats van de oude, en ook nu vermengen zij met hun soortgenoten die van de engelen vallen. Met stramme schreden keert hij zich, maar staat dan bewegingloos. Hij zou willen toornen tegen het bittere lot dat hem bestemd lijkt, maar het verlies en de wanhoop ontberen hem van al zijn wilskracht. Wanneer hij zijn laagste punt bereikt verschijnt in een plas voor hem een geriatrische vrouw. Hij deinst terug van de schrik, en de vrouw spreekt tot hem deze volgende woorden:

"Mijn meelij is de Uwe, heer weduwnaar. Wij beiden zijn takken aan éénzelfde wilg. Takken waar de kraaien van Hades in broedden. Maar behoud toch dat de zomer kroost brengt, en als het kroost is gevlogen zal dit water ons takken niet loos zijn, maar zal het ons doen groeien tot de holtes vullen en wij weer heel zijn." De weduwnaar bedaart als sneeuw in een storm, en weent: "Huigelaar! Wat weet een wilg van een es? Wat weet een graftak van hoe diep de roede reikt? Spreek met mij niet tak-tot-tak, als wij aan andere kronen hangen." "Een woord kan een tak niet deren, heer weduwnaar," zegt de vrouw, "als zij gesproken is in pretentie. Tracht niet het bos te ontwijken enkel omdat zij donker is, maar laat Uw ogen eens wennen aan het duister..."

De man staat dan enkele momenten stil. De regen suist hem in zijn oren. Hij is koud. Zijn vingers klagen niet langer, maar zijn blauw en verstomd met ijs. Hij kijkt, maar ziet niks meer. Hij luistert, maar hoort niks. Hij wil spreken, roepen, schreeuwen, iets! Toch blijft hij stil. Hij was ergens anders nu, en alles leek ver weg. Hij zweeft tussen gedachtes en ideëen, flarden van iets groters, en hij voelt het, als een groot kloppend hart, ergens ver in de verte, iets allesoverstemmends. Een bekende stem klinkt helder in zijn hoofd: "Heb gij ontwaard, vreemde, het gesternte, zo hoog boven aan het hemelgewelf? Een kraai weet misschien van takken, maar kent hij de wortels, de stam, het schors en de bladeren? Hij vreest de gonzende donder, maar kent hij de bliksem, met kroon en tak reikend, immer reikend, die zich vertoornd over hemel en aarde en hemzelf hoger acht? De kraai zal moeten vliegen! Hoog, en ver, ver weg, naar een zomers oord gehuld in winter, ver van nest en dorre takken. En geleid is hij met onzichtbare hand, en wil onkenbaar aan elk op één na, zoals de spreeuw die danst met zijn volk en de hemel vult met reuzen en golven, en dansen zal hij. Het zal de sterren bekoren hem te zien, en de nacht vult hij met zang en vreugde, en met een vlucht vreselijker en wonderbaarlijker dan die van een duizendtal spreeuwen. Hoger en hoger en hoger zal hij gaan, en de wereld voorbij en voorbij, en de bliksem zal hem kietelen en hem jaloers zijn. Een ander zal hij vinden op zijn odyssee, of de ander zal hem vinden, en ze zullen verloren gaan. Verder spreidt het weefsel nog niet; zijn koord reigt door alle dingen, en alle dingen weven samen, en diens steken kennen fout noch wil. Vaarwel, kleine kraai! Vaarwel en houdt moed, aan de horizon gloort de ochtendgloed. Vaarwel!" De stem vervaagt, en verdwijnt tot niks. Hij was al die tijd alleen, maar nu lijkt hij het voor het eerst te voelen. Een stroompje vloeit langs zijn wang. Hij is gehuld in donker, maar hij ziet meer dan ooit, en alles is kalm en vredig.

Een blikseminslag vult de hemel voor een ogenblik met een flets licht, en donder slaat de man uit zijn droom. Hij hijgt en snakt en zijn benen begeven het onder hem. Zijn borst brand als een smeedijzer en steekt hem met elke snik. Zijn oren piepen, en stenen schrammen zijn knieën en onderbenen.

Hij schreeuwt de nacht in, zodat ieder zou mogen weten dat hij nog niet verloren is...

De hemelse zweep slaat veertig keer min één, en elke slag is niets meer dan verblindend licht in verblindend duister. Na veertig min één slag staat de man op en zegt: "Neen! Ik laat geen licht mĳ meer de ogen verblinden. Nu en voort zal het mĳ tot gids zĳn in duister, en het zal mĳ hoeden als zĳnde de Herder." Plots staakt de hemel het geweld en valt er een stilte. De man kĳkt met gebalde vuisten op naar de hemel, alsof hĳ er een gat in zou slaan, zou het het hem niet gehoorzamen. Het paar blĳft zo nog een tĳdje bedenkelĳk staren, alsof zĳ in patstelling beiden nog zoeken naar een zet. Plots gaat de man zitten, en wendt zĳn blik weg van de hemel. Of dit is uit genoegen met gelijkspel, of uit overtuiging van winst is onduidelĳk, maar dat er die avond geen bliksem meer zal slaan is een feit. Voor het eerst in zĳn leven staat de man het zĳn ogen nu toe om te wennen aan het duister, en hĳ lacht wanneer hĳ aan de horizon de ochtendgloed ziet gloren. Met een glimlach kĳkt de man om naar het kruis achter zich, en zegt: "Vaarwel!"

Met weemoed in zĳn hart was het, dat hĳ de rustplaats van zĳn laatste vlees en bloed achterliet. Einde was begin geworden, maar de zekerheid van een uitzichtloos leven had plaatsgemaakt voor twĳfel en spanning. Een reisbaal had hĳ zich verworven, en buiten nam hĳ de nieuwe dag tot zich. Het was nog ochtend, en de wereld lag hem open. Waartoe zou zĳn vlucht hem dragen? Waar lag zĳn eerste stap? Hĳ sloot zĳn ogen en tot hem kwamen opnieuw die flarden van visioenen waar hĳ in had gebaad. Chaos en raadsels kolkten voor zĳn geest, en hĳ kon er nog geen orde in scheppen, of enig patroon ontwaren. Eén ding zag hĳ plots helder: een hut van eikenhout temidden een zonovergoten weide, maar daar staat dan een schone jonkvrouw, en de hut was reeds verdwenen achter een muur van mist. De vrouw heeft geen gezicht, maar hĳ weet dat zĳ hem aankĳkt, en dan ziet hĳ niks meer. "Nog meer raadsels," dacht de man met aarzeling in zĳn hart. Hĳ keek naar het oosten, waar de zon nog laag boven de horizon lag. Hĳ zou nu de wagen van Helios volgen, en de gedachte vulde zĳn borst met hoop en verkwikte zĳn pas, en zo was het dat hĳ over menig heuvel en langs golvende heides treedde, en toen de zon verwesterde hield hĳ zĳn koers met edel gemoed. Toen de avond naar het oosten kroop bevond hĳ zich bĳ een boerendorp, en hĳ besloot onderdak te zoeken bĳ de plaatselĳke taveerne...

Bestand:AddertjeQY.png

2026-06-29T19:19:14Z

Daafje: Daafje heeft een nieuwe versie van Bestand:AddertjeQY.png geüpload

== Beschrijving ==
De addertje toetsenbordindeling, met aangepaste Y en Q

Bestand:AddertjeQY.png

2026-06-29T19:17:12Z

Daafje: Daafje heeft een nieuwe versie van Bestand:AddertjeQY.png geüpload

== Beschrijving ==
De addertje toetsenbordindeling, met aangepaste Y en Q

Addertje

2026-06-29T19:10:47Z

Daafje:

[[Bestand:AddertjeQY.png|miniatuur|Addertje]]
'''Addertje''' is een [[Toetsenbordindelingen|toetsenbordindeling]] ontwikkeld door Daan, Mipo en Nils.

In 2026 gaf dit drietal een nationaal symposium genaamd ''Het probleem van de toetsenbordindeling''. Hier kwamen de jongens tot de conclusie dat de tot dan toe beste indeling [[DeHeL]] hier en daar nog gebrekte. Zo kwam het dat zij werk begonnen aan een verbeterde versie. Er zou voornamelijk verbetering moeten komen in de digrammen (met name de G, E en W toetsen). De C- en V-toetsen zouden worden verwisseld en ook de D-toets en de S-toets. Uiteindelijk kwamen ze bij [https://codeberg.org/FietsenNaarMaastricht/fnm-indelingen Addertje] uit, vernoemd naar de symbolen op de 'home-row'.

[[Categorie:Toetsenborden]]

Bestand:AddertjeQY.png

2026-06-29T19:09:58Z

Daafje: De addertje toetsenbordindeling, met aangepaste Y en Q

== Beschrijving ==
De addertje toetsenbordindeling, met aangepaste Y en Q

De Aardappeleters

2026-06-23T22:59:51Z

Daafje:

De Poliepgaard

2026-06-21T10:29:39Z

Daafje:

De kunstgalerij

2026-05-26T21:33:16Z

Daafje:

De FNM-wiki bevat menig [[Kunst|kunstig]] werk, waarvan deze pagina enkele voortreffelijke voorbeelden bevat. Deze lijst bestaat vooral uit traditionele werken; de gevorderde kunstbewonderaar wordt doorverwezen naar de [[Macro Pointillist|Macropointilisten]]. Voor verzamelde werken worden zij uitgenodigd de volgende oeuvre's te bezoeken:

* [[Oeuvre 't Scholk]]
* [[Oeuvre Noir]]
* [[Oeuvre Arbitraire]]
* [[Oevre Kleine Guys]]<br />
<gallery mode="nolines" widths=500 heights=400>
Bestand:Weerloos.png|'''Weerloos''' - David (2026)
Bestand:Koning.jpg|link=Koning|'''[[Koning]]''' - Nils (2026)
Bestand:Noir.png|link=Noir|'''[[Noir]]''' - Mipo (2026)
Bestand:Zonsondergang.jpg|link=Zonsondergang|'''[[Zonsondergang]]''' - Nils (2026)
Bestand:Roder.jpg|link=Roder|'''[[Roder]]''' - Nils (2026)
Bestand:Jij bent aan zet.png|link=Jij bent aan zet|'''[[Jij bent aan zet]]''' - Nils (2026)
Bestand:Wolken.jpg|link=Wolken|'''[[Wolken]]''' - Nils (2026)
Bestand:Ogen.jpg|link=Ogen|'''[[Ogen]]''' - Nils (2026)
Bestand:Stoelen.jpg|link=Stoelen|'''[[Stoelen]]''' - Nils (2026)
Bestand:Deur.jpg|link=Deur|'''[[Deur]]''' - Nils (2026)
Bestand:Grunge.png|'''Grunge''' - Mipo (2026)
Bestand:Aardappeleters.png|'''Aardappeleters''' - Mipo (2026)
Bestand:Sketch1762182909664.png|'''Spijkerschrift''' - Toverende (2026)
Bestand:Logo IFF.png|'''Het logo van IFF''' - Nils (2026)
Bestand:Gerrit Pieter Teun.png|'''Gerrit Pieter Teun''' - Toverende (2025)
Bestand:Dorus Didacticus.jpg|'''Dorus Didacticus''' - Toverende (2025)
Bestand:Het rijk van de Tegenverzameling.png|'''Het rijk van de Tegenverzameling''' - Toverende (2025)
Bestand:Alpaca.png|'''Alpaca''' - Toverende (2025)
Bestand:Gerrit.jpg|'''[[Gerrit]]''' - David (2024)
</gallery>

[[Categorie:Kunst]]

Bestand:Weerloos.png

2026-05-26T21:31:56Z

Daafje:

Moments Inspirés Encore

2026-05-26T13:29:59Z

Daafje:

Wegens inspiratie in overvloed hebben [[Les Brilliants]] een tweede [[Dichtbundels|dichtbundel]] geïnitieerd met werken die niet te vinden zijn in het [[Verhalen en Gedichten uit de FnM-wiki|Boek]].

* [[Terror Ter Terra]]
* [[Zegen onder het Zand]]
* [[Koffiespraak]]
* [[Nachtwaak]]
* [[Waarde]]
* [[Te weten]]
* [[Winternacht en Occasionalisme]]
* [[De Donkre Dag]]
* [[Guur Winterland]]
* [[Poëzie]]
* [[Moe]]
* [[Ratio]]
* [[Ugge Ugge]]
* [[Weg]]
* [[Er was eens een Roos]]
* [[Cyfer]]
* [[Cijpher]]
* [[Zwerver]]
[[Categorie:Poëzie]]

Cyfer

2026-05-12T15:15:10Z

Daafje:

Tegen je koude blik,

afkeer en schrik

is mijn wezen niet bestend.

Dus 'k schrijf een brief:

'Ik heb je lief'

in 'n taal die niemand kent.

Op het rijm

zit schroom geheim

en 't versleutelt elke zin.

Het lot is wreed;

geen ziel waar ook weet

[[Categorie:Poëzie]]

hoezeer ik jou bemin.